Διαστάσεις Xρώματα και αριθμοί…

Μία πρόσφατη έρευνα της βρετανικής Επιτροπής για τη Φυλετική Ισότητα
αποκάλυψε πως το 90% των λευκών Βρετανών δεν έχουν καθόλου μαύρους ή Ασιάτες
φίλους. Το ερώτημα όμως είναι: πώς ακριβώς θα έπρεπε να αξιοποιήσουν οι
Βρετανοί αυτήν την πληροφορία;

H παρέα. Ο αριθμός των μαύρων φίλων που έχει κάποιος, επισημαίνει ο Βρετανός αρθρογράφος Γκάρυ Γιουντζ, δεν είναι σημάδι ούτε φυλετικής ανοχής ούτε ρατσισμού

Το ερώτημα το έθεσε την περασμένη Τρίτη στην εφημερίδα «Γκάρντιαν» ο
συγγραφέας Μάικ Γκέιλ και την απάντηση ανέλαβε να του δώσει, ή μάλλον
προσπάθησε να του δώσει, μέσα από τις σελίδες της ίδιας εφημερίδας ο
αρθρογράφος Γκάρυ Γιουντζ. Καταρχάς, λέει λοιπόν ο Γιουντζ, οι Βρετανοί
μπορούν να τοποθετήσουν την πληροφορία αυτή στις σωστές της διαστάσεις.
Δεδομένου ότι οι μειονοτικές εθνοτικές ομάδες συνιστούν περίπου το 10% του
βρετανικού πληθυσμού και είναι συγκεντρωμένες στις αστικές περιοχές, τα
στατιστικά στοιχεία αυτά καθαυτά δεν είναι σοκαριστικά. Κατόπιν, συνεχίζει ο
Γιουντζ, θα μπορούσαν να τη χρησιμοποιήσουν όπως οποιαδήποτε άλλη δημοσκόπηση,
ως ένα μέσο καλύτερης κατανόησης του κόσμου στον οποίο ζουν. Υπάρχει όμως και
μια τρίτη εναλλακτική λύση.

Οι Βρετανοί θα μπορούσαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Γκέιλ και να
θεωρήσουν τόσο τη δημοσκόπηση όσο και τις διαπιστώσεις της ως μια άμεση
προσωπική επίθεση στην ακεραιότητά τους και τα αντιρατσιστικά διαπιστευτήριά
τους. Σε μια σειρά ρητορικών απαντήσεων στην ερώτηση που ο ίδιος έθεσε, ο
Γκέιλ ερωτά: «Έπρεπε μήπως οι λευκοί Βρετανοί να νιώσουν ενοχές και να
πλησιάσουν φιλικά περισσότερους μαύρους; Έπρεπε να νιώσουν ντροπή που δεν
συνέχισαν να στέλνουν χριστουγεννιάτικες κάρτες στην καλή οικογένεια Ασιατών
που ζούσε κάποτε στο διπλανό σπίτι;». Ήταν μόνο οι πρώτοι μιας στρατιάς
αχυρανθρώπων που ο Γκέιλ «ξετίναξε» με ζήλο. Ως μαύρος με ελάχιστους μαύρους
φίλους, θεωρεί προσβλητική ακόμα και τη διεξαγωγή της δημοσκόπησης.

Στην πραγματικότητα, όμως, σχολιάζει στην «Γκάρντιαν» ο Γιουντζ, η δημοσκόπηση
δεν υπονοεί πως υπάρχει κάποια εγγενής ηθική αξία στο να έχει κανείς μαύρους
φίλους, ούτε «λέει» κάτι για την αξία των συγκεκριμένων φιλικών σχέσεων. Στην
πραγματικότητα, ούτε κατηγορεί ούτε εξευμενίζει. Τα στοιχεία από μόνα τους
είναι ουδέτερα – μόνο στο πλαίσιο στο οποίο κάποιος τα (παρ)εξηγεί τούς δίνει
τη δυνατότητα να κάνουν διακρίσεις. Ο αριθμός των μαύρων φίλων που έχει
κάποιος, επισημαίνει ο Βρετανός αρθρογράφος, δεν είναι σημάδι ούτε φυλετικής
ανοχής ούτε ρατσισμού. Οι μαύροι (και στη θέση της λέξης αυτής μπορεί κανείς
να βάλει οποιαδήποτε εθνοτική μειονότητα τού είναι πιο οικεία…) δεν υπάρχουν
ως επιμορφωτικό μέσο, για να καθοδηγούν λευκούς με ρατσιστικές τάσεις προς τον
ουμανισμό. Στην πραγματικότητα, όταν οι άνθρωποι μνημονεύουν τον μαύρο (ή
άλλον, επαναλαμβάνουμε) φίλο τους, αυτό σημαίνει συνήθως ότι είναι έτοιμοι να
κάνουν κάποιο χυδαία ρατσιστικό σχόλιο για το οποίο δεν θέλουν να αναλάβουν
καμία ευθύνη. Τροφή για σκέψη…