Διαστάσεις Kαι συντηρητικοί και πανκ

Θα πίστευε κανείς πως η πανκ εξάντλησε την ικανότητά της να σοκάρει στη
δεκαετία του 1980, όταν ο GG Allin αφόδευσε επί σκηνής και είτε έφαγε το
προϊόν είτε το πέταξε στο κοινό.

Οι Ραμόνς. Ο Τζόνι, δεύτερος από αριστερά, ήταν ώς τώρα ο μοναδικός διάσημος Ρεπουμπλικάνος της πανκ

Υπάρχει όμως ένας Νεοϋορκέζος πανκ με τατουάζ που ξέρει πώς να εξοργίζει τους
ομοτέχνους του. Είναι ο 22χρονος Νικ Ριζούτο – και ψηφίζει Ρεπουμπλικάνους.

Ο Ριζούτο ίδρυσε την ιστοσελίδα Συντηρητική πανκ (www. conservativepunk. com)
πριν από έξι μήνες. Από τότε έχει δεχθεί οργισμένα e-mail από αηδιασμένους
πανκ και ενθουσιώδη τηλεφωνήματα από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Για τους
επικριτές του είναι ένας εκκεντρικός που δυσφημεί το καλό όνομα της πανκ. Για
τους υποστηρικτές του είναι η ατρόμητη φωνή μιας σιωπηλής ώς τώρα μειονότητας.

H μεγάλη πλειονότητα των σημερινών πανκ συγκροτημάτων, μεγαλωμένων με τους
Clash και τους Dead Kennedys, κλίνουν προς τα αριστερά και ο Μπους και το Ιράκ
έχουν προκαλέσει και πάλι πόλωση. Τρομοκρατημένος από την ελάχιστη διαφορά
μεταξύ των δύο υποψηφίων στις προεδρικές του 2000, ο «Φατ Μάικ» Μπέρκετ του
καλιφορνέζικου συγκροτήματος NOFX ίδρυσε την αριστερή οργάνωση εγγραφής
ψηφοφόρων Punkvoter και έπεισε 200 συγκροτήματα να την υποστηρίξουν. «Την
τελευταία φορά που είδα κάτι παρόμοιο ήταν την εποχή του Βιετνάμ με τον
Νίξον», λέει ο Αλ Γιούργκενσεν της Punkvoter, το τελευταίο άλμπουμ του οποίου
είναι γεμάτο κομμάτια κατά του Μπους.

Εύκολα λοιπόν καταλαβαίνει κανείς γιατί ένας Ρεπουμπλικάνος πανκ θεωρεί τον
εαυτό του περιφρονημένη μειονότητα. Ο Τζόνι Ραμόν, ο μοναδικός ονομαστός
Ρεπουμπλικάνος της πανκ, έγινε η δεξιά απάντηση στον Μάικλ Μουρ και τις Ντίξι
Τσικς όταν οι Ραμόνς μπήκαν πριν από δύο χρόνια στο Rock and Roll Hall of Fame
και εκείνος δήλωσε από το βήμα, «Ο Θεός να ευλογεί τον Πρόεδρο Μπους και ο
Θεός να ευλογεί την Αμερική». Γνωστοί Ρεπουμπλικάνοι είναι ακόμα ο βετεράνος
της ροκ Τεντ Νάτζεντ και ο ηθοποιός και συνθέτης Βίνσεντ Γκάλο. Ο Ριζούτο
επιμένει πως είναι πολλοί ακόμα, αλλά δεν θέλουν να δημοσιοποιήσουν τις
απόψεις τους. «Ανησυχούν μήπως μπουν στον μαυροπίνακα ορισμένων κλαμπ ή και
ολόκληρης της Ευρώπης», λέει στην «Γκάρντιαν».

Από μια άποψη, ο ατομισμός της πανκ και η στάση «εγώ ενάντια σ’ όλο τον κόσμο»
έχει κοινά με τις συντηρητικές αξίες. Δεν μου λες τι να κάνω, δεν σου λέω τι
να κάνεις, ασχολούμαι μόνο με τον εαυτό μου. Έτσι η προσέγγιση του Μπους στην
εξωτερική πολιτική – αδιαφορώ για το τι λένε οι άλλοι, κάνω αυτό που μου
αρέσει – μοιάζει εν τέλει πανκ. Αλλά οι περισσότεροι πανκ διαφωνούν. «Όλοι οι
άνθρωποι πρέπει να εκφράζουν τις απόψεις τους, αλλά μοιάζει λίγο αλλόκοτο ένας
πανκ να υποστηρίζει έναν τύπο που ξέσκισε τις ελευθερίες του πολίτη», λέει ο
Σκοτ Γκουντστάιν, πολιτικός διευθυντής της Punkvoter. «Πανκ υπέρ της
κυβέρνησης, είναι κάπως παράξενο».