ANAΛΩΣIMA Διαδρομή δωρεάν

Μπαίνω στο τρόλεϊ και δεν έχω εισιτήριο, ζητάω να μου πουλήσουν οι επιβάτες,
έξι γυναίκες είναι, αλλά δεν διαθέτει καμία. Μου δίνει ένας άντρας, ξένος
φαίνεται, και δεν δέχεται λεφτά. Κάθομαι δίπλα του και ρωτάω από ευγένεια από
πού είναι, λέει από το Ιράκ. Κουνάω το κεφάλι με συμπάθεια για τη χώρα του,
που υποφέρει. «Και φοβάμαι τα χειρότερα», μου λέει, «γιατί εμείς είμαστε τρεις
εκεί, Σουνίτες, Σιίτες και Κούρδοι». «Ο Σαντάμ, λοιπόν, κρατούσε τη χώρα
ενωμένη», λέω εγώ έχοντας διαβάσει τις αναλύσεις του Διεθνούς Τμήματος των
«ΝΕΩΝ». «Ο Σαντάμ σκότωνε», απαντά εκείνος και η προφορά του γίνεται βαρύτερη.
«Δεν θα μάθετε ποτέ τι έχει κάνει». Με ξαφνιάζει, γιατί τώρα πια εμείς μιλάμε
για των Αμερικανών τα εγκλήματα. Χαμογελά πικρά. «Είκοσι νεκρούς οι Αμερικανοί
την ημέρα; Ο Σαντάμ σκότωνε είκοσι χιλιάδες», λέει, αλλά δεν παραδέχομαι ότι
αυτό είναι δυνατόν. «Παιδιά», μου λέει. «Έπιαναν τις οικογένειες ολόκληρες,
δεν λυπόντουσαν τα παιδιά. Δεν μπορείτε ποτέ να φανταστείτε τι ήταν ο Σαντάμ,
τι έκανε…». Και αρχίζει μια περιγραφή φρικαλεοτήτων, όπου τις μισές λέξεις
δεν τις καταλαβαίνω και τις άλλες μισές δεν θέλω να τις ακούω. «Τι θα ήταν
καλό λοιπόν για τη χώρα σου», ρωτάω, καθώς πλησιάζουμε στη στάση μου. «Μια
φεντεραλιόνα», λέει, «με τους τρεις, Σουνίτες, Σιίτες και Κούρδους. Αλλά δεν
ξέρω αν θα το δω αυτό, να γυρίσω κι εγώ πίσω. Είμαι πρόσφυγας εδώ…».
Φεντεραλιόνα; Ομοσπονδία, δηλαδή. Του εύχομαι καλή τύχη και κατεβαίνω. Σ’
άλλους προσφέρεται η Ομοσπονδία και την απορρίπτουν, και άλλοι την
ονειρεύονται σαν κάτι πολιτισμένο και άπιαστο, στόχο ειρήνης δύσκολο και μακρινό.