Διαστάσεις Tο ΑΙDS έχει πρόσωπο Aφρικανής

«Δεν πηγαίνουμε καλά, καθόλου καλά. Περισσότεροι άνθρωποι από ποτέ
προσβάλλονται σήμερα από τον ιό του AIDS, περισσότεροι άνθρωποι από ποτέ
πεθαίνουν σήμερα από AIDS και υπάρχει μια παγκοσμιοποίηση της επιδημίας εκτός
Αφρικής».

Το βλέμμα. Μωράκι με τον ιό του AIDS σε ορφανοτροφείο της Μπανγκόκ

Ο δρ Πέτερ Πιότ, διευθύνων σύμβουλος του UNAIDS, του Ενιαίου Προγράμματος του
ΟΗΕ για το AIDS, δεν κρύβει την απογοήτευσή του. Σύμφωνα με την έκθεση που
δόθηκε χθες στη δημοσιότητα, εν όψει του 15ου Διεθνούς Συνεδρίου για το AIDS
που θα πραγματοποιηθεί την περίοδο 11-16 Ιουλίου στην Μπανγκόκ, περίπου 38
εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σήμερα με τον ιό του AIDS. Από αυτούς, τα πέντε
εκατομμύρια προσβλήθηκαν πέρυσι και τα 25 εκατομμύρια, δηλαδή το 70%, ζουν
στην υποσαχάρεια Αφρική. Από αυτούς, το 57% είναι γυναίκες. «Μπορούμε πλέον να
πούμε με ασφάλεια ότι το πρόσωπο της επιδημίας είναι μια Αφρικανή», δήλωσε ο
Πιότ. Περισσότερα από 20 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από το
AIDS τα τελευταία είκοσι χρόνια. Όμως, μόνο 440.000 από τα περίπου έξι
εκατομμύρια κατοίκους αναπτυσσόμενων χωρών που χρειάζονται θεραπεία έχουν
πρόσβαση σε αυτήν.

Όχι ότι δεν γίνονται βήματα. Στην Αφρική, η κρίση του AIDS, η οποία οριζόταν
επί μακρόν ως μια κρίση πρόσβασης στα πολύτιμα φάρμακα, αλλάζει σιγά σιγά
πρόσωπο καθώς οι κυβερνήσεις εισάγουν φάρμακα εναντίον του ρετροϊού (ARV) για
τους ασθενείς, και οι τιμές μειώνονται χάρη στη διεθνή πίεση και την
αυξανόμενη παραγωγή αντιγράφων φαρμάκων (φαρμάκων που δεν καλύπτονται από
ευρεσιτεχνίες). H Νιγηρία ξεκίνησε το σχετικό πρόγραμμα το 2002 με 10.000
ασθενείς και ελπίζει να το επεκτείνει γρήγορα με συνολικά 25 κέντρα θεραπείας.
H Νότια Αφρική ξεκίνησε φέτος ένα πρόγραμμα που φιλοδοξεί να παράσχει ARV σε
1,4 εκατομμύρια ανθρώπους έως το 2009. Στην Κένυα, περίπου 20.000 άνθρωποι
λαμβάνουν ήδη ARV, πολλοί από αυτούς με μόλις 6,30 ευρώ τον μήνα. Τα
προβλήματα όμως παραμένουν πολλά – και ο χρόνος πιέζει.

«Προτού λάβει κάποιος το πρώτο χάπι πρέπει να υποβληθεί σε ένα σωρό εξετάσεις
οι οποίες είναι πολύ ακριβές και η κυβέρνηση δεν μας έχει απαντήσει ακόμα
ποιος θα πληρώσει», λέει ο Ρόμπερτ Ντίμπα, από την Ένωση Ανθρώπων με AIDS στην
Κένυα. «Πολλοί άνθρωποι εδώ είναι άνεργοι. Αν πάρεις αυτά τα φάρμακα χωρίς να
τρως, μπορεί να πεθάνεις», λέει ο Λίντιβε Νέβερτελες, ένας 45χρονος ακτιβιστής
από το Γιοχάνεσμπουργκ. Σε όλες τις χώρες της Αφρικής υπάρχει επίσης
ανεπάρκεια ειδικευμένου ιατρικού προσωπικού. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα, η
πιο θανατηφόρα παρενέργεια της κρίσης είναι ο κοινωνικός στιγματισμός. Το
στίγμα που εμποδίζει ακόμα, παρά τις εκστρατείες ενημέρωσης, χιλιάδες
ανθρώπους να ομολογήσουν την ασθένειά τους, να εξεταστούν και να μη χάσουν
κάθε ελπίδα.