Ποδόσφαιρο, παιχνίδι δαιμονικό μαζί και θεϊκό

Έπρεπε να φτάσει τόσο ψηλά η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου για να βγουν πολλοί
καταπιεσμένοι (!) ποδοσφαιρόφιλοι να μιλήσουν για την αγάπη τους… Θυμάμαι
ατέλειωτες συζητήσεις σε «λόγιους» κύκλους, όπου οι «καταπιεσμένοι» έφερναν τα
παραδείγματα παθιασμένων ποδοσφαιρόφιλων, όπως ο Αλμπέρ Καμύ ή ο Μανώλης
Αναγνωστάκης (Άγιαξ και Απόλλων Αθηνών!) για να αποδείξουν ότι δεν είναι
(βάρβαροι…) ελέφαντες. Τα δύο ονόματα που ανέφερα μάς τα θυμίζει ο Παντελής
Μπουκάλας, ανοίγοντας το εξαιρετικό αφιέρωμα του «Δέντρου» με τον τίτλο «Γκολ,
αγαπητοί ακροαταί» και υπότιτλο «Λογοτεχνικά κείμενα για το ποδόσφαιρο».

Δεκάδες τα κείμενα Ελλήνων και ξένων. Να σταθώ μόνο σε ένα σημείο της
συζήτησης του Κώστα Θ. Καλφόπουλου με τον αγαπημένο φίλο και συγγραφέα του
θαυμάσιου «Οιδίπους σέντερ μπακ» Κωνσταντίνου Καμάρα.

Καλφόπουλος: «Στην Ελλάδα το ποδόσφαιρο αντιμετωπίζεται, από την Αριστερά
κυρίως, με καχυποψία και ερμηνεύεται με ιδεοληψίες. Ποια είναι η γνώμη σας επ’
αυτού;».

Καμάρας: «Όταν ένα αντικείμενο βρίσκεται στο επίκεντρο – κακά τα ψέματα – της
κοινωνικής ζωής, είναι αναμενόμενο η Αριστερά (και όχι μόνο) να προσπαθήσει να
το ερμηνεύσει. Και μαζί με αρκετά εύστοχα (η διασκέδαση του λαού, ιστορικά – ο
Βένεϊμπλς το ονόμασε “μπαλλέτο της εργατιάς”), να πει και πάμπολλες μπούρδες.
Ναι, είναι λαϊκή η βάση του αθλήματος, αλλά αυτό δεν το κάνει “όπιο”, αφού η
επιλογή είναι συνειδητή. Όπιο μπορεί να το χαρακτηρίσει μόνον όποιος είναι
έτοιμος να συνοδεύσει τη ρήση με την ετέρα (φασίζουσα, στην ουσία της)
υπερανοησία της “λαθεμένης συνείδησης”. Αλλά η ανεγκέφαλη πολιτικοποίηση δεν
προέρχεται μόνο από τα αριστερά: τα άκρα συναντώνται κι έτσι έχουμε και τους
γραφικούς υπερπατριώτες που θεωρούν κάθε διεθνή αγώνα ελληνικού συλλόγου
(σημ.: θα πρόσθετα “και της Εθνικής ως πλατφόρμα επίδειξης του μεγαλείου της
ελληνικής φυλής και της ανωτερότητας του ελληνοχριστιανισμού. Αμήν – και
αμάν».

[Ο τίτλος του σημειώματος είναι από φράση της Μαργκερίτ Ντυράς που είχε πάρει
συνέντευξη (1987) από τον μεγάλο Μισέλ Πλατινί].

Είκοσι σελίδες αφιερώνει το περιοδικό στον «ποιητή του τεύχους» Γιάννη Κοντό.

«Αρχείο Θεσσαλικών ερευνών»

H Εταιρεία Θεσσαλικών Μελετών (με έδρα τον Βόλο) τύπωσε τον νέο τόμο αυτής της
περιοδικής έκδοσης με θέματα από τα πεδία της ιστορίας, της λαογραφίας και της
αρχαιολογίας.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η μελέτη του Κώστα Λιάπη για «μια άγνωστη αρχαία
πολιτεία και το Παλαιόκαστρό της στο Νότιο Πήλιο». Ο συγγραφέας, που αντλεί
στοιχεία από αρχαιολογικές έρευνες αλλά και από την τοπική παράδοση,
περιδιαβάζει στα λείψανα μιας αρχαίας πολιτείας «στη νοτιονατολική άκρη του
Πηλίου, όπου η αμμουδερή παραλία της “Θεοτόκου” του Προμιριού, 2,5 περίπου
χιλιόμετρα βόρεια από τον παραθαλάσσιο οικισμό Κατηγιώργης, και δίπλα στο
γνωστό από τους παλιούς ναυτικούς χάρτες και πορτολάνους ακρωτήρι “Άγιος
Γεώργιος”, που, κατά την τοπική παράδοση, δεν είναι άλλο από τη “Σηπιάδα άκρα”
των αρχαίων πηγών…».

Να σημειώσω ακόμα τις μελέτες: 1) για τον πρώτο Σέρβο ιστοριογράφο του Ρήγα
Βελεστινλή, τον Σβετομίρ Νικολάγιεβιτς (1844 – 1922) του Ιωάννη Παπαδριανού
και 2) για την τρικεριώτικη γυναικεία φορεσιά της Άσπας Καπουρνιώτη.

ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ. * Το νέο τεύχος του «Μετρονόμου» αρχίζει νοσταλγικά
και τρυφερά, μ’ ένα κείμενο του Ηλία Κατσούλη για τα παλιά πανηγύρια, με
μνήμες από τις δεκαετίες ’50-’60, σε παραλιακό χωριό της Κορινθίας. Εκείνα τα
πανηγύρια που «ήσαν η δόξα και η αποθέωση των ωραίων γυναικών που έσερναν
πρώτες το χορό».

Ακόμα. Εξώφυλλο και συνέντευξη με τη σπουδαία Ελένη Καραΐνδρου:

«… Δεν ξέρω αν η μουσική απαντάει σε ερωτήματα. Νομίζω ότι η δική μου
μουσική μόνο ερωτήματα βάζει. Μένουν όλα μετέωρα και σε μία αιώνια εκκρεμότητα
θα έλεγα. Τα θέματά μου δεν λύνονται ποτέ, μένει κάτι στον αέρα και αυτό
μπορεί να σημαίνει ότι βαθιά μέσα μου δεν έχω βρει την απάντηση στα
πράγματα…».

* «H Κύπρος μέσα από τη διαχρονικότητα της ποίησης των Ελληνοκυπρίων,
με τη σκέψη στο μέλλον».

Έτσι ορίζει ο Μάκης Αποστολάτος το αφιέρωμα της «Ομπρέλας» του στην
«Κύπρο ερωτική των παθών και των πόθων». Μικρά σε έκταση τα κείμενα δεν
εξαντλούν – φυσικά! – το θέμα. Νύξεις κάνουν για τη διαδρομή της κυπριακής
λογοτεχνίας, όπως π.χ. το άρθρο του Λευτέρη Παπαλεοντίου «Σύγχρονη κυπριακή
λογοτεχνία – Γραμματολογικό διάγραμμα». Με συγκίνηση διάβασα το μικρό, αλλά
τόσο πυκνό κείμενο του Κυριάκου Χαραλαμπίδη «Τρεις στιγμές από τη ζωή και το
θάνατο του Κώστα Μόντη», του μεγάλου Κύπριου ποιητή που πέθανε πριν από λίγους
μήνες στα ενενήντα του χρόνια.

Διευθύνσεις

«ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ»: Δ. Αιγηνίτου 34, Αθήνα 115 28. Τηλ. 210-7245.553.

«ΑΡΧΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ»: Ιάσονος 73, Βόλος 382 21. Τηλ.
24210-24729.

«ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ»: Λοχία Τριανταφύλλου 13, Άγιος Δημήτριος 173 41. Τηλ.
210-9408.832.

«ΟΜΠΡΕΛΑ»: Θεμιστοκλέους 43-45, Αθήνα 106 83. Τηλ. 210-3800.913.