Πρόσωπα Tο αλκοόλ κόντεψε να τον καταστρέψει

H άνοδος και η πτώση. Και μια νέα αρχή. Κάπου στο μέσον, το αλκοόλ και το
κόστος του στο πρόσωπο του Μάικλ Κουίν. Που από σεφ στο διάσημο ξενοδοχείο
«Ριτζ», βρέθηκε να ζει στην εξαθλίωση και την απόρριψη, πολύ κοντά στον
θάνατο. Όμως η ζωή είχε άλλα σχέδια…

Μάικλ Κουίν: «Το όριο ανάμεσα στο πολύ ποτό και την εξάρτηση είναι αδιόρατο. Και αν το περάσεις, δεν υπάρχει επιστροφή»

«Από την αρχή δούλευα σκληρά. Κακός μαθητής στο σχολείο, όμως αγάπησα την
κουζίνα από την πρώτη ημέρα. Επιτέλους, ένιωθα ότι ανήκα κάπου, ότι είχα
βρεθεί “σπίτι”. Πρώτη φορά στη ζωή μου, στο ξενοδοχείο “Κουίνς”, μου έλεγε
κάποιος ότι είχα προοπτικές. Αποφασισμένος, επικεντρωμένος, φιλόδοξος. Στα 18
μου ήπια το πρώτο μου ποτό. Σαν να συμπληρώθηκε το παζλ με ένα κομμάτι: ένιωσα
πλήρης. Σε ένα από τα επόμενα ξενοδοχεία, είχαμε ένα βαρέλι μπίρα κοντά στην
κουζίνα. Δουλεύαμε σκληρά. Και κάθε βράδυ, κάναμε πάρτι. Τα αστεία, η πίεση, η
αίσθηση ότι τα καταφέρνεις πολύ καλά. Ήταν σαν ναρκωτικό όλο αυτό. Παντρεύτηκα
στα 22 και χώρισα στα 26. Δούλευα πολύ, βλέπετε. Δικαιολογία ήταν. Είδα την
αλήθεια πολύ αργότερα. Έπινα για να μην πονάω και σύντομα βρέθηκα σε άλλη
σχέση. Πρέπει να είμαι ειλικρινής. Ποτέ δεν είχα ουσιαστική σχέση με μια
γυναίκα στη ζωή μου, ποτέ δεν έμαθα τον τρόπο… Αν και απίστευτο, κράτησα εγώ
τον γιο μου από τον πρώτο μου γάμο. Βρήκα μια γυναίκα αρκετά αξιαγάπητη, ώστε
να μας δεχτεί και τους δύο. Ελάχιστα άλλαξαν ­ το όριο ανάμεσα στο πολύ ποτό
και την εξάρτηση είναι αδιόρατο. Και αν το περάσεις, δεν υπάρχει επιστροφή.
Πήρα το πτυχίο μου, παντρεύτηκα. Έγινα ο πρώτος Βρετανός αρχιμάγειρας στο
“Ριτζ”, το 1980. Είχα πρεστίζ, δύναμη, αναγνώριση… προσκλήσεις για το
εξωτερικό, συνεντεύξεις. Το αλκοόλ ήταν το καύσιμό μου. Καλούσα κόσμο στην
κουζίνα. Ένα ποτό γι’ αυτούς, ένα ποτό για μένα. Καλή κάλυψη. Προχωρούσα. Λίγη
δουλειά, περισσότερα χρήματα. Περισσότερο ποτό, λιγότερη αξιοπιστία, λιγότερο
σύζυγος, λιγότερο πατέρας, λιγότερο σεφ, λίγος για αξιοπρεπής άνθρωπος. “Είσαι
φοβερός σεφ Μάικλ, όμως το ποτό είναι πρόβλημα”. Έχασα τη δουλειά μου. Έξι
φορές αποτοξίνωση σε έναν χρόνο. “Μάικλ, αν έρθεις σπίτι, θα χωρίσουμε”.
Έμεινα μακριά. Πώς είναι να είσαι στον δρόμο; Αιματηρός εφιάλτης. Έγινα
ειδικός στον φόβο, την απόγνωση. H μοναξιά ήταν τρομακτική. Χριστέ μου! Δεν
ήθελα την παλιά ζωή μου. Ποτέ δεν θα μάθω πώς επιβίωσα. Ποτέ δεν είδα τους
γιους μου. Κατέληξα στο Λιντς, τη γενέτειρά μου. Μη με ρωτήσετε πώς. Στο
νοσοκομείο, με σοβαρό πρόβλημα στο συκώτι. Ήρθε ένας καθολικός ιερέας να με
επισκεφθεί, μου έδωσε να διαβάσω… Όταν έφυγε, κάτι συνέβη. Οι λεπτομέρειες
είναι μόνο για μένα. Μπορώ μόνο να πω πως η ζωή μου άλλαξε σε μια στιγμή
αλήθειας. Βρήκα ξανά δουλειά. Ο δύσκολος δρόμος της ανάκαμψης άρχισε κάπως
έτσι…».