H Kλυταιμνήστρα «δακρύζει» σε 3 γλώσσες

H Αμερικανίδα Κρίστεν Λινκλάτερ, η Τουρκάλα Ντεριά Ντουρμάζ και η Θέμις Μπαζάκα σε σκηνή από την παράσταση «Τα δάκρυα της Κλυταιμνήστρας»

Από το σκοτεινό σοκάκι ακούγεται η βροχή που χτυπάει με δύναμη μερικές
τσίγκινες στέγες. Είμαι σε μια μεγάλη αίθουσα του «Tiyatro Oyunevi», ενός από
τα ελάχιστα πειραματικά θέατρα της Κωνσταντινούπολης. Στο τραπέζι, γύρω μου, η
Θέμις Μπαζάκα, η Αύρα Σιδηροπούλου, η Κρίστεν Λινκλάτερ και η Ντεριά Ντουρμάζ.
Μια Ελληνίδα, μια Αμερικανίδα και μια Τουρκάλα, που παίζουν μαζί το έργο της
Αύρας Σιδηροπούλου «Τα δάκρυα της Κλυταιμνήστρας», μιλώντας στη σκηνή
ελληνικά, αγγλικά και τουρκικά.

«H Κλυταιμνήστρα είναι ένα πρόσωπο γεμάτο μυστήριο, που δεν του δόθηκε η
δυνατότητα να μιλήσει μέσα από τους αιώνες, όπως δόθηκε στην Ηλέκτρα», λέει η
σκηνοθέτις, Αύρα Σιδηροπούλου. «Σκέφτηκα, λοιπόν, να της δώσω την ευκαιρία να
μιλήσει και να μας πει για τη μοναξιά της, για τον τρομακτικό εσωτερικό της
πόλεμο ανάμεσα στην αγάπη για την κόρη της και τον παράφορο έρωτα για τον
άντρα της».

Στη σκηνή οι τρεις ηθοποιοί παίζουν το ίδιο πρόσωπο, την Κλυταιμνήστρα, πάνω
σε άμμο, περιστοιχισμένη από ένα μεταλλικό αυλάκι γεμάτο νερό. «H μοναξιά και
η απομόνωση είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί και “Τα δάκρυα της
Κλυταιμνήστρας” φιλοδοξούν να αναδείξουν αυτήν ακριβώς τη διάσταση: το
παγκόσμιο, πανανθρώπινο συναίσθημα της μοναξιάς», λέει η Αύρα Σιδηροπούλου.

«Συμπτωματικά, οι τρεις μας έχουμε διαφορετικές ηλικίες και έτσι δίνουμε στην
Κλυταιμνήστρα ακόμα περισσότερη δυνατότητα να μιλήσει», λέει η Θέμις Μπαζάκα
και τονίζει πως «το βασικό συναίσθημα που βγαίνει από τη σκηνή είναι η μοναξιά
και ο πόνος».

Πώς όμως αισθάνονται που παίζουν μαζί, τρεις γυναίκες από διαφορετικές
κουλτούρες; «Υπάρχει ένα πρόσωπο, αυτό της Κλυταιμνήστρας, και στη σκηνή
λειτουργούμε και αισθανόμαστε σαν ένα», απαντά η Θέμις Μπαζάκα.

«H καθεμιά από εμάς παίζει στη γλώσσα της και αυτό ήταν μια τεράστια πρόκληση.
H ενότητα μεταξύ μας επιτεύχθηκε σταδιακά, μέσα από την προσωπική μας σχέση
και τις πρόβες. Στη σκηνή δεν είμαστε Ελληνίδες, Τουρκάλες ή Αμερικανίδες:
είμαστε ηθοποιοί, είμαστε γυναίκες», λέει η Ντεριά και η Κρίστεν προσθέτει πως
«το κοινό είναι αυτό που μας ενώνει, την ώρα που είμαστε στη σκηνή».

H τρίγλωσση παράσταση απελευθερώνει το ένστικτο του θεατή και του επιτρέπει να
νιώθει πράγματα χωρίς απαραίτητα να τα καταλαβαίνει. «Σπάει τα δεσμά τής
γλώσσας και αναδεικνύει με μοναδικό τρόπο τα συναισθήματα μιας σύγχρονης
γυναίκας», λέει η Χατιζτέ Ακγκιούν, η οποία παρακολουθεί από κοντά τα θεατρικά
δρώμενα της Κωνσταντινούπολης. «Είναι ένα παγκόσμιο θεατρικό έργο, που
απευθύνεται στον σύγχρονο άνθρωπο τονίζοντας με ανεξίτηλο τρόπο τη μοναξιά που
απειλεί τον καθένα μας».