ANAΛΩΣIMA Ο πλανητάρχης

Το βιβλίο με την ιστορία της ζωής του Κλίντον πουλάει τρελά. Ουρές στα
βιβλιοπωλεία, τι έπαθαν οι άνθρωποι; Νοσταλγία τούς έπιασε για την προ 11ης
Σεπτεμβρίου εποχή, την ευτυχισμένη, που μπορούσες να ταξιδεύεις με αεροπλάνο
χωρίς να σου παίρνουν το σουγιά από την τσέπη; Ή απλώς θέλησαν να θυμηθούν ότι
πέρασαν κι άλλου είδους άνθρωποι εκτός από τους Μπους στην αμερικανική
προεδρία. Ξανθός, όπως στην πρώτη του τετραετία, ο Κλίντον στη φωτογραφία του
εξωφύλλου μάς θυμίζει τα νιάτα μας. Λες και ήταν χτες που ετοιμαζόταν να έρθει
στην Ελλάδα και γέμιζαν οι τοίχοι αφίσες για διαδηλώσεις εναντίον του.
Αυτονόητη επαναστατικότητα, να διαδηλώσεις εναντίον του Κλίντον, που
ονομαζόταν πλανητάρχης από όλα τα στόματα. Γιατί κανένας τώρα πια δε λέει τον
Μπους πλανητάρχη; Κάπως έρχεται βαρύ αυτό. Ακόμα και γι’ αστείο δεν το
δεχόμαστε να ονομάσουμε τον Μπους έτσι. Ασήκωτη μοίρα για τον πλανήτη. Κι ούτε
ελπίδα για κάποια παρασπονδία εκ μέρους του, σε στυλ Μόνικας. Μπετόν απέναντι
στον πειρασμό, ούτε μια χαραμάδα δε φαίνεται να διαθέτει ο Μπους. Στρατιώτης
της αρετής ανά τον κόσμο. Εκτός αν είναι επειδή νιώθουμε ήδη τον πλανήτη
μοιρασμένο σε στρατόπεδα θρησκευτικά, οπότε είναι ακόμα χειρότερα τα πράγματα.
Ο Κλίντον ήταν αλλιώς, όσο κι αν δεν το παραδέχονται οι αντιαμερικανοί.
Μερικοί μάλιστα λένε ότι ήταν χειρότερος, γιατί είχε ευφράδεια και ταλέντο και
πειθώ, άρα δεν προκαλούσε τις απαραίτητες επαναστατικές αντιδράσεις. Είναι
αυτοί που θεωρούν τις επαναστατικές αντιδράσεις αναγκαίες για τον οργανισμό.
Ίσως από τους πρώτους θα αγοράσουν το βιβλίο του Κλίντον. Προσωπικά πάντως
μόνο όταν αποφασίσει να υπερασπίσει τις ερωτικές του ατασθαλίες θα τον τιμήσω.