KAPΥOΦΥΛΛIA KAPAMΠETH «Πιστεύω στον έρωτα, όχι στον γάμο»

«Με τον έρωτα εξορκίζω τον θάνατο», λέει η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Κλυταιμνήστρα στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» τού ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας

Ερμήνευσε Αντιγόνη και Ηλέκτρα του Σοφοκλή, Μήδεια, Ελένη και Ηλέκτρα του
Ευριπίδη στις ομώνυμες τραγωδίες τους. Φέτος ξαναγυρίζει στον στίβο του
αρχαίου δράματος, αλλά όχι με «επώνυμο» ρόλο: θα είναι η Κλυταιμνήστρα στην
«Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη, που ανεβάζει ο Θέμης Μουμουλίδης με το
ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και με μια πολύ καλή διανομή.

H εργατικότητά της είναι πια παροιμιώδης. Σκοτώνεται στη δουλειά για τους
ρόλους της. Τη θέση μιας από τις λίγες άξιες πρωταγωνίστριες της γενιάς της
δεν την κέρδισε τυχαία. Ούτε της χαρίστηκε. Την οφείλει στις ικανότητές της
πρώτα, αλλά και στη δουλειά που έχει ρίξει συν τη γοητευτική, ζωική ομορφιά
της. Κι αυτά συνδυασμένα με ένα Ήθος σπάνιο και μια επιλεγμένη – και καθόλου
εύκολη… – «γραμμή πλεύσης».

«Το αρχαίο δράμα είναι ένας τομέας που πάντα με ενδιέφερε και με γοήτευε.
Είναι ένα όνειρο για τους ηθοποιούς. Οι ρόλοι αυτοί σε προχωρούν και σε
ωριμάζουν. Πριν κάνω όμως τους “επώνυμους” ρόλους, να σας θυμίσω ότι δούλεψα
σε πέντε Χορούς τραγωδιών. Ήταν μια εμπειρία, για μένα, πολύτιμη. Αν δεν
περάσεις απ’ αυτό το μεγάλο σχολείο δεν μπορείς να πέσεις κατ’ ευθείαν στα
βαθιά νερά.

Βλέπω όμως ότι το αισθάνονται ως υποτιμητικό να είναι στον Χορό τόσο οι
έμπειροι ηθοποιοί όσο και τα παιδιά που ξεκινούν. Αυτό δεν έχω μπορέσει να το
καταλάβω. Πιστεύω ότι πρέπει να αλλάξει άρδην αυτή η αντιμετώπιση. Με μεγάλη
μου χαρά θα συμμετείχα στον Χορό σε μια παράσταση πρωταγωνιστών. Και δεν είναι
σχήμα λόγου. Αρκεί να με έπειθε το όλο πράγμα για την καλλιτεχνική του αξία».

Να παίξετε, ύστερα από πέντε «επώνυμους» ρόλους στην τραγωδία, έναν μη
«επώνυμο» το θεωρείτε σωστή «κίνηση καριέρας»;

«Και πριν από μερικά χρόνια, όταν ήδη θεωρούμουν θιασάρχις, η “Μνήμη του
νερού”, που κάναμε με τον παραγωγό Γιώργο Κυπραίο, ήταν ένα έργο συνόλου. Που
εγώ το είχα επιλέξει.

Αλλά και τώρα δεν… εξαναγκάστηκα. Απλώς, αποδέχτηκα την πρόταση. Δεν θα
διερρήγνυα τα ιμάτιά μου να παίξω την Ιφιγένεια, επειδή είναι ο “επώνυμος”
ρόλος… Για όνομα του Θεού! Πόσο μάλλον, όταν εδώ έχει σχηματιστεί ένας
θίασος πολύ σημαντικών ηθοποιών που όλους τους εκτιμώ, και που όλοι
προερχόμαστε από το ίδιο – για να το πω έτσι – “στρατόπεδο”, και με παιδιά,
όπως η Μαρία η Πρωτόπαπα και ο Νίκος ο Κουρής, που τα καμαρώνω. Εδώ η
Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, με την ιστορία που έχει και ενώ θα μπορούσε να
κάνει εκείνη Κλυταιμνήστρα, και δέχεται να είναι στον Χορό και να κάνει τον
Πρόλογο και τον Άγγελο…».

Όταν αναλαμβάνετε αυτούς τους ρόλους, στην τραγωδία, που βρίσκονται σε
σφαίρες πέρα από τα σημερινά και τα γήινα, μπορείτε να αντλήσετε από το
περιβάλλον, για να τους «στερεώσετε»;

«Είναι ρόλοι που εμπεριέχουν και επινοούν το ανθρώπινο. Ρόλοι αρχετυπικοί.
Ακριβώς γι’ αυτό, επειδή είναι τόσο τεράστιοι και τόσο σύνθετοι, έχουν
συμπυκνωμένη την ανθρώπινη ουσία. Άρα τα πάντα – οι εμπειρίες, τα βιώματα, οι
παρατηρήσεις, οι γνώσεις από τα βιβλία, από την τέχνη, από τις συναναστροφές
με τους γύρω μας… – όλα είναι χρήσιμα. Αντλεί κανείς από οπουδήποτε. Από μια
φωτογραφία, από μια είδηση, από μια τηλεοπτική εικόνα φρίκης από αυτά που
συμβαίνουν σήμερα στον πλανήτη…

Ειδικά εν προκειμένω, που έχουμε να κάνουμε με την “Ιφιγένεια εν Αυλίδι”…
Ένα έργο από τα αντιπολεμικά που έγραψε ο Ευριπίδης βιώνοντας τον
Πελοποννησιακό Πόλεμο. Και που μιλάει για την αποχαλίνωση των ηθών και των
ανθρώπινων χαρακτήρων στον καιρό του πολέμου.

Μιλάμε για μια ανθρωποθυσία. Την ανθρωποθυσία ενός κοριτσιού που γίνεται από
τον πατέρα του, έναν αρχιστράτηγο. Όχι από υποταγή σε μια θέληση θεϊκή. Ούτε
χάρη στη συμφωνία που έχει κάνει ο Αγαμέμνων με τους συμμάχους. Ούτε καν χάριν
πατριδοκαπηλίας. Πρόκειται καθαρά για την τυφλή, στυγνή φιλοδοξία ενός
ανθρώπου, που για να έχει δύναμη και εξουσία και για να διατηρήσει το σκήπτρο
του, φτάνει να απαρνηθεί την ίδια του την πατρότητα και να θυσιάσει το ίδιο
του το παιδί».

Τον επόμενο χειμώνα θα παίξει στο θέατρο «Χορν» Χάρολντ Πίντερ – το «Σαν
άλλοτε» που το γνωρίζουμε ως «Παλιοί καιροί». Με τον Σταμάτη Φασουλή, ο οποίος
σκηνοθετεί και μεταφράζει και με την Όλια Λαζαρίδου – ο πρώτος της Πίντερ και
ο πρώτος της Φασουλής. Το περιμένει ανυπόμονα.

«H Κλυταιμνήστρα δεν ικετεύει, απειλεί»

«Το έργο αυτό, η “Ιφιγένεια εν Αυλίδι”, έχει παρεξηγηθεί. Ο Ευριπίδης δεν
μιλάει με όρους θυσίας, αλλά δολοφονίας. Αλλά στα σχολεία το διδασκόμασταν σαν
ένα έργο που εξυμνεί τον πατριωτισμό. Διαβάζοντας μια εκπληκτική μελέτη του
Στάθη Δρομάζου, που αναλύει με εξαιρετικά εύστοχο τρόπο το έργο, κατάλαβα την
ειρωνεία, τον χλευασμό του Ευριπίδη απέναντι στους συμπολίτες του. Είναι,
εξάλλου, μαζί με τις “Βάκχες”, τα τελευταία του έργα που τα έγραψε μακριά από
την Αθήνα την οποία είχε εγκαταλείψει, στην αυλή του Αρχέλαου, στη Μακεδονία.

H Κλυταιμνήστρα είναι μια βασίλισσα, μια γυναίκα ευτυχισμένη που ζει καλά. Και
που φτάνει στην Αυλίδα για μια ευτυχισμένη στιγμή – να παντρέψει την κόρη της,
την Ιφιγένεια. Και εντελώς ανυποψίαστη. Για τη μοίρα που περιμένει την κόρη
της και την ίδια. Μετά την αποκάλυψη της “θυσίας”, που σχεδιάζεται εν αγνοία
της, δεν είναι παρά μια γυναίκα που θα χάσει την κόρη της σφαγμένη από τον
ίδιο της τον πατέρα. Μια γυναίκα βαθύτατα πληγωμένη, συντετριμμένη, που
προσπαθεί να σώσει το παιδί και να πείσει τον σύζυγό της. Δεν ικετεύει όμως η
Κλυταιμνήστρα. Υπερασπίζεται τα δίκια της. Και απειλεί τον Αγαμέμνονα με
τιμωρία. Στο τέλος, όπως το βλέπει και ο σκηνοθέτης, θα γίνει η γυναίκα του
πένθους, η γυναίκα-εκδικήτρια. Που έχει πια τελειώσει ως μητέρα».

«Ή το κάνεις μικρός ή δεν το κάνεις ποτέ…»

Δεν θα παντρευτείτε;

Αιφνιδιάζεται. Γελάει.

«Αν μου γίνει πρόταση γάμου… Αλλά αυτό ή το κάνεις μικρός ή δεν το κάνεις
ποτέ…». Γελάει πάλι. «Αγαπώ πολύ τη ζωή, αγαπώ τους ανθρώπους, αγαπώ τα
παιδιά, αλλά ποτέ δεν πίστευα στον γάμο. Ίσως επειδή πιστεύω πολύ στον έρωτα.
Δηλαδή τον θέλω στη ζωή μου. Είναι η κινητήρια δύναμη για μένα. Έτσι εξορκίζω
και τον θάνατο…».

INFO

«Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη από το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας (τηλ. 2610-623.730).
Πρεμιέρα αύριο στο Ρωμαϊκό Ωδείο της Πάτρας (και στις 26) στις 21.30, και στη
συνέχεια περιοδεία. Στις 4 και 5 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο.