Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Ημέρες ποδοσφαίρου. Ημέρες ενθουσιασμού και πάθους. H Εθνικής Ελλάδος τα
πάει περίφημα και βρίσκεται ήδη στους οκτώ. Ποιος ξέρει, μπορεί η Παρασκευή
που μας έρχεται να την βρει στους τέσσερις καλύτερους της Ευρώπης. Γιατί όχι;
Μπάλα είναι και γυρίζει… Και επειδή περί ποδοσφαίρου ο λόγος: Ξέρετε ότι
αυτές τις ημέρες κυκλοφορεί στην Αθήνα και παντού στην Ελλάδα το πιο
διαπολιτισμικό και «αντιρατσιστικό» σύνθημα; Δεν ανήκει ούτε σε πολιτικό κόμμα
ούτε σε πολυπολιτισμικό σύλλογο. Ανήκει στη Vodafone. Είναι εκείνη η διαφήμιση
που λέει «δεν είστε 11, είστε 11 εκατομμύρια». Με δεδομένο ότι οι κάτοικοι της
Ελλάδας που έχουν ελληνική υπηκοότητα δεν ξεπερνούν τους 10 εκατομμύρια και
κάτι, συνεπάγεται ότι σ’ αυτά τα 11 εκατομμύρια συμπεριλαμβάνονται και οι
μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ξένοι μετανάστες που βρίσκονται στην Ελλάδα.

«Μα» – θα πείτε – «είναι λίγο τραβηγμένο αυτό που λες, διότι η Vodafone
δεν το κάνει γι’ αυτό, αλλά για να στρογγυλέψει τον αριθμό». Ασφαλώς. Δεν
παύει όμως να είναι το πιο πετυχημένο διαπολιτισμικό και «αντιρατσιστικό»
σύνθημα που κυκλοφορεί αυτήν τη στιγμή. Διότι αναγνωρίζονται δημοσίως οι
άνθρωποι που ήρθαν «από αλλού» ως συνέλληνες ή τουλάχιστον ως συντοπίτες των
Ελλήνων πολιτών. Εκτός αυτού, πόσοι μετανάστες – ειδικά της δεύτερης γενιάς –
οι οποίοι έχουν «πλημμυρίσει» τους ελληνικούς αθλητικούς συλλόγους εδώ και
χρόνια, δεν έχουν ονειρευτεί αυτές τις ημέρες να κάνουν κάποτε περίφημη την
Ελλάδα, όπως ο Ζιντάν – μετανάστης εξ Αλγερίας – κάνει περίφημη τη Γαλλία ή
όπως ο Ιμπραχίμοβιτς – μετανάστης εκ Βαλκανίων – κάνει περίφημη τη Σουηδία…

***

Εν πάση περιπτώσει, επειδή το ένα θέμα «σπρώχνει» το άλλο, γεγονός
είναι ότι οι μετανάστες αυτές τις ημέρες διεξάγουν τον δικό τους «αγώνα».
Είναι σκληρό και γι’ αυτούς ισοδυναμεί με τελικό και κάτι παραπάνω. Πρόκειται
για τον αγώνα της άδειας παραμονής. Εάν έπρεπε να ανασύρουμε μια αυθαίρετη
αναλογία από τον «κόσμο της μπάλας», θα λέγαμε ότι: ο μετανάστης είναι ο
«κυνηγός», το τέρμα αντιστοιχεί με την άδεια παραμονής, η εφαρμογή του
μεταναστευτικού νόμου θα λέγαμε πως είναι ο διαιτητής, ενώ οι υπάλληλοι των
δήμων και των νομαρχιών μοιάζουν με φοβερούς τερματοφύλακες. Σ’ αυτόν τον
αγώνα λοιπόν, συμβαίνουν τα εξής:

Ο διαιτητής αλλάζει κάθε τόσο τους «κανόνες του παιχνιδιού», με
αποτέλεσμα κάθε φορά που ο μετανάστης-κυνηγός φθάνει λαχανιασμένος μπροστά στο
τέρμα, να βρεθεί σε αντικανονική θέση. Εάν διαμαρτυρηθεί, τότε στην καλύτερη
περίπτωση θα εισπράξει την πλήρη αδιαφορία του διαιτητή και στη χειρότερη θα
αντικρύσει, χωρίς δεύτερη κουβέντα, την κόκκινη κάρτα. Στο μεταξύ, ο
τερματοφύλακας, για να σταματήσει τον «κυνηγό», χρησιμοποιεί όλους τους
τρόπους. Πιάνει την μπάλα με τα χέρια έξω από τη ζώνη των δεκαέξι μέτρων,
βάζει τρικλοποδιά στον κυνηγό, όταν αυτός βρίσκεται σε ευνοϊκή θέση για να
«σκοράρει».

***

Έτσι μετατρέπει λίγο ώς πολύ το ποδόσφαιρο σε ράγκμπι. Με αποτέλεσμα ο
κυνηγός να τα χάσει εντελώς και να μην καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Τότε
προσπαθεί να πλησιάζει τον διαιτητή και του λέει με φωνή τρεμάμενη από τη
σύγχυση και την κούραση: «Μα εγώ νόμισα ότι παίζαμε ποδόσφαιρο…». Ο
διαιτητής κοντοστέκεται για μια στιγμή, χαμηλώνει τα φρύδια, σηκώνει τους
ώμους και του λέει κοφτά: «Παίξε μπάλα, ρε!». Τότε ο κυνηγός αρχίζει να τρέχει
και να τρέχει ξανά και ξανά. Υποφέρει από φοβερές κράμπες, αλλά σφίγγει τα
δόντια και στέκεται όρθιος κυνηγώντας το τέρμα: δηλαδή, αυτό που θα δικαιώσει
κάπως τον αγώνα του. Μέχρι που αρχίζει να νιώθει ότι έχει μετατραπεί ο ίδιος
σε μια μπάλα που περιπλανιέται ασταμάτητα, ανελέητα, ανάμεσα στον διαιτητή και
τον τερματοφύλακα, προορισμένος πιθανότατα για την κόκκινη κάρτα…

Ο Γκαζμέντ Καπλάνι είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος.