ΓNΩMH Tο παράπονο του Ολυμπιονίκη

Όσο η Φλόγα ταξιδεύει τόσο σκοτεινιάζει μέσα μου η λάμψη του ξεκινήματος. Τα
ερωτήματα που ολοένα πληθαίνουν, τα γιατί που πέφτουν σε ρυθμό μονότονης
βροχής δεν αφήνουν πια τη σπίθα ν’ ανασάνει. Για κάποιους η φλόγα για τους
Ολυμπιακούς Αγώνες δεν… άναψε ποτέ, για άλλους έσβησε τραγικά τυλιγμένη στην
παγωνιά των συναισθημάτων τους.

Διαβάσαμε το Σάββατο από τις στήλες της «ΟΜΑΔΑΣ» το παράπονο του Χρήστου
Παπανικολάου. Του αθλητή, που έλαμψε τη 10ετία του ’70, κατακτώντας την κορυφή
του αθλήματός του, του άλματος επί κοντώ. Ο Παπανικολάου ενίσταται,
δικαιολογημένα: «Ποιο νοσηρό μυαλό σκέφθηκε την τιμή της Δάδας;
Είναι τόσο μεγάλο το κόστος για 96 Δάδες να δοθούν τιμής ένεκεν στους
Ολυμπιονίκες;».

Ο Χρήστος Παπανικολάου σίγουρα είδε τον μυώδη, Ράμπο, κατά κόσμον Σιλβέστερ
Σταλόνε, να σφίγγει στη στιβαρή γροθιά του την ελληνική Δάδα και να καμαρώνει.
Ο «τελευταίος σαμουράι» (Τομ Κρουζ) ύψωσε τη Δάδα χαμογελώντας αμερικανικά…
H Νία Βαρντάλος, η Κομανέτσι, που έκλεψαν λίγη από τη λάμψη της Φλόγας,
εκλήθησαν να περάσουν από το ταμείο για να επιστρέψουν στις βίλες τους με ένα
ανεκτίμητο «μπιμπελό»; Ο Πελέ, που έκλαιγε καθ’ όλη τη λαμπαδηδρομία, έκλαιγε
από συγκίνηση ή γιατί του… σφύριξε κάποιος, τελευταία στιγμή, πως θα έπρεπε
να πληρώσει για 300 μέτρα επιστροφής στη δόξα;

Και ο Χρήστος Παπανικολάου; Ποιος θα πείσει έναν Έλληνα Ολυμπιονίκη ότι πρέπει
να καταβάλει 360 Ευρώ για να αποκτήσε τη Δάδα, που ο ίδιος κάποτε αναρρίπισε
τη Φλόγα της!