Mε τις κραυγές Παλαιστινίων γυναικών

H Πέγκυ Τρικαλιώτη – ξέστηθη Κασσάνδρα στις «Τρωάδες» που παίχτηκαν στην Επίδαυρο, πρώτη παράσταση του 50ού Φεστιβάλ

Τα επαπειλούμενα «έκτακτα καιρικά φαινόμενα» έκοψαν τη φόρα της πρεμιέρας των
φετινών 50ών Επιδαυρίων με τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη, καθώς δεν ήταν λίγοι
εκείνοι που «ανέκρουσαν πρύμναν» και δεν «κατέβηκαν» στην Επίδαυρο με τον φόβο
της βροχής που τελικά δεν έπεσε. Στη δεύτερη, όμως, παράσταση – του Σαββάτου –
που έγινε με τέλειες καιρικές συνθήκες – μια γλυκύτατη καλοκαιρινή μέρα και
νύχτα – οι θεατές «ξεθάρρεψαν».

Βέβαια, γύρω στα 6.500 άτομα δεν γεμίζουν το θέατρο της Επιδαύρου – την
Παρασκευή ήταν γύρω στα 3.000 – και τα 7.300 εισιτήρια που κόπηκαν και τις δύο
βραδιές δεν θεωρήθηκαν από τους παραγωγούς του Θεάτρου «Διαδρομή» αριθμός
ενθαρρυντικός εν όψει της μεγάλης περιοδείας που έχουν οργανώσει.

Το χάλασμα ενός τείχους και το τεράστιο, μισοκατεστραμμένο γλυπτό ενός
αλόγου – μια αίσθηση Δούρειου Ίππου αλλά και μνήμες ξενιτεμένων Μαρμάρων του
Παρθενώνα… -, που το κομμένο του κεφάλι κείτονταν στην ορχήστρα ήταν το
σκηνικό του Γιάννη Μετζικώφ, ο οποίος υπέγραφε και τα κοστούμια. Ένα αγοράκι
σημερινό, με το τζιν πουκαμισάκι του, τριγυρίζει ανάμεσά τους στην ορχήστρα,
με τα φώτα ακόμα αναμμένα. Το ‘σκασε απ’ τους γονείς του; Ένας ψηλός και
βίαιος «αρχαίος Έλληνας» στρατιώτης ορμάει, το αρπάζει από τη μέση και το
απομακρύνει: όχι! Ήταν η «εισαγωγή» στην παράσταση του Διαγόρα Χρονόπουλου –
ένας κρίκος σύνδεσης του Ευριπίδη με το σήμερα.

Οι αιχμάλωτες Τρωαδίτισσες θα εισβάλουν στην ορχήστρα, θα σωριαστούν στο σαν
χωμάτινο έδαφος κι ανάμεσά τους θα προβάλλουν με μάσκες, για τον Πρόλογο της
τραγωδίας, ο Ποσειδών – Γιάννης Θωμάς, ντυμένος στο γαλάζιο σαν της θάλασσας
βελούδο και η Αθηνά – Μάγδα Πένσου στα λευκά.

Πάροδος – Χορός υπερκινητικός, σε χορογραφία Νατάσσας Ζούκα, στη
μετάφραση του K. X. Μύρη αλλά και με «ολίγη από αρχαία ελληνικά» και σε
μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου που τα χορικά του τραγουδήθηκαν σε «πλέι μπακ» –
και πρώτο Επεισόδιο: ανάμεσα στις σωριασμένες Τρωαδίτισσες, μια τους θα
ανασηκώσει, θρηνώντας, το μαύρο μαντήλι που κρύβει το κεφάλι της. Είναι η
Εκάβη – Άννα Βαγενά, που πέφτει για πρώτη φορά στα βαθιά νερά της αρχαίας
τραγωδίας με ρόλο – ογκόλιθο.

Γύρω στη σχεδόν ακινητοποιημένη, μαυροφορεμένη μορφή της θα κυλήσουν τα
Στάσιμα – από έναν χορό ντυμένο με κοστούμια πολυτελή αλλά «καμένα», που η
χρωματική παλέτα τους απλώνεται από το μαύρο και το γκρίζο έως αποχρώσεις του
μοβ – και θα πλεχτούν τα Επεισόδια της τραγωδίας που όλα χειροκροτήθηκαν
ξεχωριστά.

Με την Πέγκυ Τρικαλιώτη – Κασσάνδρα σε έκσταση με δάδες στα χέρια, που ύστερα
γίνεται ρεαλιστική, για να πετάξει στο τέλος, σε κατάσταση παραφοράς, το
στεφάνι της και να γυμνώσει το στήθος της φεύγοντας για την αιχμαλωσία.

Με την Τάνια Τρύπη – Ανδρομάχη που ο Χορός σέρνει στην ορχήστρα το άρμα
της, μ’ εκείνη «κολλημένη» στην «πλάτη» του που δεν είναι παρά μια τεράστια
ασπίδα – του νεκρού Έκτορος; – και πάνω της κολλημένο τον μικρούλη Αστυάνακτα
(ο γλυκούλης Χρήστος Ζαχάρωφ, γιος του ηθοποιού Κοσμά Ζαχάρωφ), τον οποίο οι
Έλληνες, με άγγελο κακών τον Ταλθύβιο – Γιάννη Βούρο, θα αποσπάσουν από την
αγκαλιά της μάνας του για να τον σκοτώσουν ρίχνοντάς τον από τα τείχη – στόχος
τους να ξεκληρίσουν τη γενιά του Πρίαμου.

Και με την άπιστη Ελένη – η πανέμορφη Κατερίνα Λέχου, στα λευκά, με χρυσά
πλουμίδια στο ένα της χέρι – που προσπαθεί να γλιτώσει τη ζωή της
«τουμπάροντας» με εξωφρενικά επιχειρήματα τον απατημένο σύζυγο Μενέλαο –
Δημήτρη Λιγνάδη, ενώ η Εκάβη σηκώνεται και της «ρίχνεται» – ένα Επεισόδιο που,
ως συνήθως, «έβγαλε γέλιο».

Σε αντίστιξη, αμέσως κατόπιν, ο σπαρακτικός θρήνος της Εκάβης πάνω από το
νεκρό κορμάκι του Αστυάνακτος που της φέρνουν σε μια ασπίδα και που οι
γυναίκες τής δίνουν δυο λευκά λουλουδάκια για να το στολίσει.

Ένα βατραχάκι στις πρώτες σειρές!

O Γιάννης Βούρος στον ρόλο του Ταλθύβιου στην παράσταση «Τρωάδες»

H τραγωδία κλείνει με την πυρπόληση της Τροίας και την κατάρρευση των τειχών
της. H παράσταση, με καπνούς που ξεχύθηκαν ανάμεσα στα δέντρα τα οποία
επιστέφουν το κοίλον, με τις Τρωαδίτισσες να κραυγάζουν σαν πουλιά με τις
κραυγές των Παλαιστίνιων και των βορειοφρικανικών λαών και να συστρέφονται,
αλλά και με τον Ποσειδώνα να επανεμφανίζεται και να εκφωνεί λόγια σημαδιακά
από τον Πρόλογο που επαναλαμβάνονται ηχογραφημένα στα αρχαία ελληνικά διά
στόματος Σταύρου Ξαρχάκου.

Βέβαια, το Σάββατο την παράσταση παραλίγο να «κλέψει» ένα βατραχάκι, ορατό
τουλάχιστον από τους θεατές των πρώτων σειρών, που χοροπήδαγε εν μέσω
χοροπηδουσών αλλοφρόνων Τρωάδων, αλλά όταν άρχισαν να… καταρρέουν τα τείχη
λούφαξε, προφανώς πανικόβλητο, αν δεν «τα έφτυσε»…

H βραδιά έκλεισε με θερμό χειροκρότημα για όλους και δυνατότερο για την Άννα
Βαγενά.

INFO

Οι «Τρωάδες» παίζονται απόψε, αύριο και την Τετάρτη, στις 21.15, στη
Θεσσαλονίκη, στο «Θέατρο Δάσους» και το Σάββατο στο αρχαίο θέατρο της Τροίας,
στην Τουρκία. Θα ακολουθήσει μεγάλη περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.