Aποκλεισμένοι… παντός καιρού

Αλεποχώρι, νομός Φωκίδας. Είναι Δευτέρα πρωί, οκτώ και τέταρτο. Το
λεωφορείο του ΚΤΕΛ μόλις έχει απομακρυνθεί από την πλατεία του χωριού. Οι 320
κάτοικοι, μεγάλης ηλικίας σχεδόν όλοι, το βλέπουν να απομακρύνεται. Θα
περιμένουν πέντε ολόκληρες ημέρες έως ότου δουν και πάλι ένα λεωφορείο να
έρχεται στο χωριό τους.

Το Αλεποχώρι ανήκει σε μία από τις λεγόμενες «άγονες οδικές γραμμές».
Πρόκειται για πέντε περιοχές της χώρας (στους Νομούς Χανίων, Ηρακλείου,
Φωκίδας, Ιωαννίνων και Ξάνθης) στις οποίες, σύμφωνα με έρευνα που
πραγματοποίησαν συγκοινωνιολόγοι για λογαριασμό του Περιφερειακού Ταμείου
Ανάπτυξης Κρήτης, η μετακίνηση είναι πολύ δύσκολη υπόθεση για τους κατοίκους
ακόμα και όταν ο καιρός είναι καλός. Οι δρόμοι είναι σε άθλια κατάσταση,
στενοί και κακοσυντηρημένοι, γεμάτοι στροφές. Όσο για τα λεωφορεία, αυτά
έρχονται σπάνια. Για να διανύσουν οι κάτοικοι μια απόσταση 20 ή και 25
χιλιομέτρων χρειάζονται έως και δύο (!) ώρες.

Οι 1.300 κάτοικοι των χωριών Αφράτι, Έμπαρος, Μάρθα, Μιλλιαράδων του Δήμου
Βιάννου στα νότια της Κρήτης δηλώνουν ότι έφτασαν στα όριά τους. Τις δύο φορές
την εβδομάδα που περνάει το λεωφορείο του ΚΤΕΛ τους αφήνει δύο χιλιόμετρα
μακριά από το χωριό τους και αναγκάζονται να περπατάνε σε κακοτράχαλους
δρόμους. «Θα φύγουμε και εμείς. Δεν αντέχουμε άλλο», λένε. H κατάσταση είναι
ακόμα χειρότερη στα Ιωάννινα – αύριο μάλιστα διοργανώνεται στην πόλη ημερίδα
για τις άγονες γραμμές, με πρωτοβουλία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Ποτέ την Κυριακή

Στο χωριό Κένταυρο, στην Ξάνθη, το λεωφορείο δεν πηγαίνει τις Κυριακές. «Ούτε
μια βόλτα, ούτε μια επίσκεψη δεν μπορούμε να κάνουμε. Την ημέρα που όλοι κάπου
πάνε, εμείς είμαστε αποκλεισμένοι», λένε οι κάτοικοι.

«H Πολιτεία δεν επιδοτεί τα ΚΤΕΛ, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει με τα
λεωφορεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Έτσι οι λεωφορειούχοι, προκειμένου
να επιβιώσουν οικονομικά, εκτελούν συγκοινωνίες μόνο στους βασικούς οδικούς
άξονες», εξηγεί ο συγκοινωνιολόγος κ. Νότης Παρασκευόπουλος, που επιμελήθηκε
την έρευνα. Στα πλαίσια της έρευνας υπολογίστηκε ότι θα αρκούσε να επιδοτήσει
η Πολιτεία μόλις με 18,5 ευρώ τον χρόνο τους κάτοικους αυτών των περιοχών ώστε
να είχαν τουλάχιστον λεωφορείο κάθε μέρα. Το ποσό που χρειάζεται είναι μόλις
0,46 ευρώ ανά χιλιόμετρο. Ωστόσο, όλοι αδιαφορούν.