Mια ζωή… Mίκης στη σκηνή

Ο θίασος του θεάτρου «Παρκ» σε μια ταβέρνα της δεκαετίας του ’60 ακολουθεί μέσα από τα τραγούδια του Μίκη το οδοιπορικό του, που παίρνει στο κατόπι το οδοιπορικό της Ελλάδας

Ένα καινούργιο θεατρικό – μουσικό έργο, με τίτλο «Μίκης Θεοδωράκης, μια ζωή…
Ελλάδα» θα παρουσιαστεί στο καλοκαιρινό θέατρο «Παρκ», με τη στήριξη των
«ΝΕΩΝ». Δεν ξέρουμε αν η θεαματική παραγωγή το αναδείξει σε επιτυχία του
καλοκαιριού. Μπορούμε όμως να στοιχηματίσουμε πως φέρει μέσα του τέτοιες
διαστάσεις που θα μας οδηγήσουν κατευθείαν σε κάποιες σταθερές της ζωής που
ζήσαμε.

Το σενάριο που έγραψε η Κάκια Ιγερινού δεν είναι βιογραφία. Είναι ένα
οδοιπορικό στα δύσκολα χρόνια – από το 1950 ώς τη μεταπολίτευση το 1975 – όπως
τα παρακολούθησε με τον δικό του μουσικό τρόπο ο Μίκης Θεοδωράκης. Και μέσα
από αυτά τα τραγούδια οι μνήμες επιστρέφουν με εκείνο τον απαράμιλλο τρόπο,
που τσιγκλάει αισθήματα και ζωηρεύει τη σκέψη.

H παρουσίαση της παραγωγής του βετεράνου Βαγγέλη Λιβαδά έγινε κάτω από τη σκιά
της Ακρόπολης. H παρουσία του ίδιου του Μίκη έκανε τη διαφορά. Ξεκινώντας με
τη φράση «οι επιστροφές έχουν συγκίνηση», μας θύμισε πως πριν από 42 χρόνια
ανέβηκε στο ίδιο θέατρο η «Όμορφη πόλη» που έκανε με τον Κακογιάννη και τον
Μποστ, ενώ στο διπλανό θέατρο παιζόταν η «Οδός Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι,
με τον οποίο την επόμενη χρονιά συνεργάστηκαν για τη «Μαγική πόλη» και πάλι
στο «Παρκ» της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Ο Μίκης Θεοδωράκης με τον αξέχαστο Μάνο Χατζιδάκι (χτες έκλεισαν δέκα χρόνια απουσίας του) στα χρόνια της συνεργασίας τους

H επιστροφή του Μίκη Θεοδωράκη στο θέατρο γίνεται φέτος με μια σκηνική
ιδέα της Κάκιας Ιγερινού, που γνωρίζοντας καλά το έργο του ανέπτυξε την
ιστορία της με άξονα τα τραγούδια του. Συνεργάστηκε με τον Κοραή Δαμάτη, ο
οποίος έκανε τη σκηνοθεσία, τις χορογραφίες και τους φωτισμούς. Το σκηνικό
είναι της Δέσποινας Βολίδη, τα κοστούμια του Μιχάλη Σδούγγου και η
ενορχήστρωση του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Τα τραγούδια ερμηνεύουν ζωντανά επί
σκηνής οι: Λένα Αλκαίου, Μαρία Σουλτάτου, Αλέξανδρος Χατζής και Καλλιόπη Βέτα.
Ο πολυπρόσωπος θίασος αναπαριστά ανθρώπους της εποχής γύρω από μια γραφική
ταβέρνα, όπου συναντώνται. Πονώντας και γελώντας αγωνίζονται, ερωτεύονται,
τσακώνονται για τα πολιτικά, ξενιτεύονται, φυλακίζονται, γλεντάνε.

Πρωταγωνίστρια είναι η Εύα Κοταμανίδου με έναν ρόλο συμβολικό, «σαν χορός σε
ένα πρόσωπο που είναι η Ελλάδα. Μια μάνα που πονάει για όλα της τα παιδιά, τα
καλά και τα κακά» Δίπλα της οι ηθοποιοί: Μαρία Γεωργιάδου, Παύλος Ορκόπουλος,
Νεφέλη Ορφανού, Ελευθερία Ρήγου, Μιχάλης Μαρκάτης, Σία Κοσκινά, Γιώργος
Χαλεπλής, Αργύρης Αγγέλου, Αντωνία Γιαννούλη, Μαρίνος Βουρδαμής, Μαριάννα
Λουκάκη, Γιώργος Χαδίνης, Γαριφαλιά Παναγιωτοπούλου, Κωνσταντίνος Φάμης, Μαίρη
Αθανασίου, Γιώργος Χουλιαράς, Δημήτρης Γιώτης.

Μετά τις επί μέρους επισημάνσεις και τις συνήθεις ευχαριστίες που
αντάλλαξαν οι συντελεστές μεταξύ τους, ζητήσαμε από τον Μίκη Θεοδωράκη ένα
σχόλιο για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών. «Αναμενόμενα όλα. Και η αποχή»,
είπε επιγραμματικά. Και συνέχισε μ’ αυτό το ιδιαίτερο χιούμορ του: «Όλοι μού
λένε: “Μείνε μουσικοσυνθέτης”. Δεν με θέλουν πολιτικό. Κι έχουν δίκιο. Οι
πολιτικοί έρχονται και φεύγουν. Θυμάται κανείς ποιος ήταν υπουργός Βιομηχανίας
το 1979; Ενώ εγώ σας δίνω ραντεβού για το 2024. Να το πάρετε χαμπάρι. Έχω πάει
σε γεροντολόγο».

«Θυμάμαι τον Μάνο»

Σ’ αυτές τις θορυβώδεις Ολυμπιακές ημέρες κάποιοι θέλουν να ακούσουν μια σιωπή
στο βάθος. Μια σιωπή που έρχεται από μια μεγάλη απώλεια και που με ανάλαφρο
ύφος κι έναν μοιραίο τόνο μάς την υπέβαλε η αναφορά του Μίκη στον Μάνο
Χατζιδάκι. «Σαν σήμερα (σ.σ.: χθες) έφυγε ο Μάνος. Πάντα του έλεγα ότι θα φύγω
πρώτος γιατί ήταν δυόμισι μήνες πιο μικρός. Απώλεια μεγάλη για τη μουσική και
την πολιτική ζωή. Έφυγε σε μια στιγμή πολύ κρίσιμη για το ελληνικό τραγούδι.
Αλλά το τραγούδι ήταν πάρεργο γι’ αυτόν. Στο μυαλό του υπήρχε η συμφωνική
μουσική. Είχαμε φιλοδοξία να μας δώσει η Πολιτεία ένα θέατρο και μέσα σ’ αυτό
να μπορέσουμε να παρουσιάσουμε τα έργα μας, να δημιουργήσουμε Σχολή, βασισμένη
στη συμφωνική μουσική. Δεν μας δόθηκαν ούτε τα χρήματα για να βγάζουμε το
“Παλλάς”. Έμεινα μόνος σ’ αυτόν τον αγώνα και ηττήθηκα κατά κράτος. Είμαστε
μαζί από το 1944. Αποτίοντας φόρο τιμής στη μνήμη του θέλω να πω ότι τον
αγαπάμε πάντα και μας λείπει πάρα πολύ. Τον νιώθω κάθε στιγμή. Τηλεφωνιόμαστε
καθημερινά, για να πούμε τα καθημερινά. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι όταν δύο
καλλιτέχνες μιλάνε το μοναδικό τους θέμα είναι η τέχνη. Εμείς τηλεφωνιόμαστε,
για να πει ο ένας στον άλλον τι βλέπει στην τηλεόραση… Ο κόσμος μάς ήθελε
ανταγωνιστές. Οι οπαδοί μας τρέφονταν με το μίσος που θα έπρεπε να έχουμε ως
αντίπαλοι. Είμαστε μαζί εξήντα χρόνια, από το 1944».

INFO

Στο Θέατρο Παρκ (Λεωφόρος Αλεξάνδρας 36, τηλ 210-8213.920, 210-8217.369) από
την Πέμπτη 24 Ιουνίου.