Ο εμφύλιος για τον Eμφύλιο

Στον διάλογο για την Ιστορία του Εμφυλίου, που έχει ανοίξει από τις στήλες
του «Βιβλιοδρομίου» και της Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού, παίρνουν μέρος οι
αναγνώστες μας. Ο κ. Κωστής Παπαϊωάννου, από τη Θεσσαλονίκη, αναφέρεται σε
άρθρο του κ. Νίκου Μαραντζίδη, που δημοσιεύτηκε στο «Βιβλιοδρόμιο» της 29ης
Μαΐου:

«Παρ’ όλο που ο αρθρογράφος μιλάει δημόσια μέσω μιας εφημερίδας, οικτίρει τους
συναδέλφους του γιατί μετέφεραν την επιστημονική τους συζήτηση στις
εφημερίδες, αντί να την κρατήσουν στα ιερά άδυτα των “επιστημονικών
περιοδικών”, “συνεδρίων” και “σεμιναρίων”. Και δεδομένου ότι παραδέχεται ότι ο
ίδιος ήρξατο χειρών αδίκων, οικτίρει “εν μέρει” (sic) και τον εαυτό του!
Προειδοποιεί πάντως εχθρούς και φίλους ότι το φως της “δημοσιότητας” που έλκει
την ελληνική επιστημονική κοινότητα μπορεί να της κάψει τα φτερά και καταλήγει
να τους εξηγεί τι ακριβώς πρέπει να συζητούν στα άδυτα της επιστήμης τους.

Είναι προφανές και καθόλου “νέο”, ότι η “νέα τάση” της ιστοριογραφίας που
εκφράζεται διά του άρθρου, θεωρεί τον Εμφύλιο Πόλεμο σαν κοινωνική ασθένεια,
απ’ την εργαστηριακή εξέταση της οποίας πρέπει να αποκλειστεί η ελληνική
κοινωνία. Οι ειδικοί θα εξετάσουν τα “εμφύλια πτώματα”, και θα βρουν την
εξήγηση της αρρώστιας ώστε να εμποδίσουν τη μετάδοσή της διά της ιστορικής
συνέχειας. Και φυσικά το “κοινό των ασθενών” θα πρέπει να κρατηθεί μακριά απ’
τον “καβγά” της επιστημονικής κοινότητας για να μην δημιουργηθούν “πολιτικές
εργαλειοποιήσεις”!».

Ο κ. Λεωνίδας Παπαμερκουρίου σχολιάζει επιστολή που δημοσιεύθηκε, επίσης
στις 29 του μηνός, σχετικά με το ίδιο θέμα:

«Ο κύριος Καπράλος ισχυρίζεται ότι έζησε στην κατοχή και “είδε” τα “εγκλήματα”
που διέδιδε η προπαγάνδα των Άγγλων και της Δεξιάς, δεν είδε όμως αυτά που
είδαν όλοι οι Αθηναίοι όταν από τα γραφεία της Αστυνομικής Διεύθυνσης
(Πανεπιστημίου και B. Σοφίας) πυροβόλησαν τους άοπλους διαδηλωτές στο Σύνταγμα
(στον Άγνωστο) και σκότωσαν και τραυμάτισαν αθώους πολίτες. Αυτή ήταν η αιτία
των Δεκεμβριανών και η δήθεν απελευθέρωση από τους ναζί.

Ο υποφαινόμενος ήμουν εκεί και έζησα τις στιγμές του πανικού που δημιούργησε η
απρόκλητη επίθεση των ακροδεξιών αστυνομικών και συνεργατών των Γερμανών».

Και ο κ. Παπαμερκουρίου συμπληρώνει: «Ο “Εμφύλιος” δεν ήταν Εμφύλιος διότι
ήταν ένας πόλεμος μειοψηφιών της άκρας δεξιάς και της άκρας αριστεράς. H
πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που είναι δημοκράτες, αναγκάστηκαν να πάνε με
το ένα ή με το άλλο μέρος για να γίνει ο “Εμφύλιος”, τον οποίο επεδίωκαν οι
Άγγλοι. Αναφέρει ο επιστολογράφος αυτά που υποτίθεται ότι θα έκανε το KKE (με
το ανύπαρκτο κράτος του) ξεχνάει όμως τι έκανε το υπαρκτό κράτος, του
“Ελεύθερου Κόσμου”, που το κατηύθυναν οι Αγγλοαμερικάνοι.

Την εποχή εκείνη εάν ισχυριζόσουν ότι είσαι απλά δημοκράτης (όπως ο
υποφαινόμενος) σε έστελναν στη Μακρόνησο για να ανανήψεις. Στο νησί του
θανάτου έγιναν τα τρομερότερα και απεχθέστερα βασανιστήρια που επινόησε ποτέ
ανθρώπινη φαντασία. Οι Έλληνες χριστιανοί ορθόδοξοι της εθνικόφρονης Δεξιάς
βασάνιζαν ακόμη και τη Μεγάλη Εβδομάδα, ακόμη και το Πάσχα».