MATIEΣ Ήταν υπέροχα!

Πήγα στο Βερολίνο για το 23ο φεστιβάλ ποντιακών χορών και γύρισα με άλλη ψυχή.
Γιατί είδα, για μια φορά ακόμη, ότι ο σπόρος που έσπειραν πριν από δυο – και
βάλε – δεκαετίες, στη δύσκολη γη της Γερμανίας, εκείνοι οι σπουδαίοι Έλληνες,
ο Γιάννης Παπαδόπουλος, ο Γιώργος Τσορακλίδης, ο Χρ. Παπαδόπουλος και, κοντά
τους, λίγο αργότερα, ο Γιάννης Ταϊγανίδης, έχει πιάσει γερά – έχει γίνει, πια,
ένα πελώριο, δυνατό και πλατύφυλλο δέντρο!

Έχω παρακολουθήσει αυτό το φεστιβάλ, στο Ντύσελντορφ, στη Φρανκφούρτη, στο
Αννόβερο, στη Στουτγάρδη, στο Ντόρτμουντ, στο Βούπερταλ, στο Μέιντς, στη
Νυρεμβέργη, στο Αμβούργο κι αλλού. Κι έχω πεισθεί ότι το εθνικό έργο που
προσφέρει ο ποντιακός ελληνισμός της Ευρώπης είναι και μοναδικό και τεράστιο.

Δυο φορές, μόνο, δεν κατάφερα, για προσωπικούς λόγους, να χαρώ αυτό το
καταπληκτικό φεστιβάλ. Πέρυσι και το 2002. Αλλά, εφέτος, στο Βερολίνο,
«ρεφάρισα». Οι απουσίες σβήστηκαν από τον χάρτη μου. Γιατί το φεστιβάλ που
οργάνωσε η Ομοσπονδία (πρόεδρος ο Γ. Αμαραντίδης) ποντιακών συλλόγων, με
ευθύνη του συλλόγου της γερμανικής πρωτεύουσας (πρόεδρος ο Λάζαρος
Βασιλειάδης) ήταν υποδειγματικό. Από κάθε άποψη.

Πήραν μέρος 32 σύλλογοι από ισάριθμες πόλεις της Γερμανίας. Χόρεψαν 971
παιδιά, που τα περισσότερα είναι 7-10 ετών. Και στην απέραντη αίθουσα, όπου
πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση, βρέθηκαν 3.000 Πόντιοι. Που χειροκροτούσαν με
ασυγκράτητο ενθουσιασμό, τις τρεις ώρες που κράτησε το μεγάλο πανηγύρι. Και
ύστερα, μετά τα μεσάνυχτα, αγκαλιάστηκαν όλοι, ζωντανά, ζεστά, αδελφικά, για
να χορέψουν με τη σειρά τους, ίσαμε τα χαράματα, τους αθάνατους χορούς της
αξέχαστης πατρίδας! Όπως κάθε φορά…

Συγκινούμαι βαθιά, όποτε βλέπω μικρά παιδιά, που δεν έχουν πάει ακόμη σχολείο,
ντυμένα με τις στολές των προπαππούδων τους, να χορεύουν, με θαυμαστό τρόπο,
τον πυρρίχιο, τη σερενίτσα, τον τικ και τους άλλους χορούς της Τραπεζούντας,
της Σαμψούντας και της Σινώπης. Γιατί καταλαβαίνω ότι απ’ αυτά τα παιδιά δεν
θα σβήσει η φλόγα, όσα χρόνια κι αν διαβούν. Την ίδια συγκίνηση πιστεύω πως
ένιωσαν, σ’ αυτό το μεγαλειώδες 23ο φεστιβάλ, και ο Σάββας Τσιτουρίδης και ο
Χάρης Καστανίδης και ο Χαϊτίδης και ο Λυσαρίδης και όλοι οι άλλοι επιφανείς,
προσκεκλημένοι και μη – ο καθηγητής Γ. Παρχαρίδης, ο επίτιμος πρόεδρος Χρ.
Γαλανίδης, ο K. Χορομίδης – που βρέθηκαν γύρω από το ίδιο τραπέζι, ακούγοντας,
συχνά με βουρκωμένα μάτια, τον κεμεντζέ και το νταούλι.

Θα επανέλθω, όμως, μεθαύριο. Αξίζει, πιστεύω, τον κόπο.