ΓNΩMH H κοστολόγηση των ιδεών

«O Ολυμπιακός είναι ιδέα, δεν είναι αντικείμενο εμπορικής εκμετάλλευσης, δεν
πωλείται», δήλωσε χθες ο πρόεδρος Σωκράτης Κόκκαλης. Μεγάλες κουβέντες,
εντυπωσιακές, βαρύγδουπες. Διότι ο Ολυμπιακός δεν έγινε «ιδέα» επί εποχής
Κόκκαλη. Προϋπήρξε. Περιέργως, το 1987, η «ιδέα Ολυμπιακός» κοστολογήθηκε από
τον Σταύρο Νταϊφά και μπήκε σε πλειστηριασμό. Ο πλειοδότης Γιώργος Κοσκωτάς
αγόρασε την ομάδα του Πειραιά με τα γνωστά αποτελέσματα. Και ρωτάμε εμείς: Οι
άλλες ομάδες δεν εκπροσωπούν ιδέες; H AEK, για παράδειγμα, την οποία αγόρασαν,
πούλησαν, ξαναγόρασαν και ξαναπούλησαν, είναι εμπόρευμα; Ο ΠΑΟΚ, τον οποίο
είχαν μετατρέψει σε πάγκο λαϊκής αγοράς, ή ο Άρης, που τον περιέφεραν σαν
τσιγγάνικη αρκούδα, δεν είναι ιδέες; Ο Παναθηναϊκός που πριν από δυο-τρια
χρόνια είχε κοστολογηθεί 30 δισ. δραχμές και προτάθηκε – στα κρυφά – στον Π.
Γιαννακόπουλο είναι ιδέα ή σπάνιο αρχαιολογικό εύρημα; Θέλουμε να πούμε ότι η
λέξη ιδέα είναι ιερή. Διότι οι ιδέες άλλαξαν τον ρουν της Ιστορίας. Οι
ιδεολόγοι δεν ήταν ποτέ επιχειρηματίες. Ήταν ήρωες, επαναστάτες, παρορμητικοί,
ευαίσθητοι και συνήθως πάμπτωχοι. Στην περίπτωση των ομάδων, ιδεολόγοι είναι
μόνον οι φίλαθλοι. Πληρώνουν από το πενιχρό εισόδημά τους, στερούνται, πονάνε,
υποφέρουν, ματώνουν. Πρόεδροι, προπονητές, παίκτες και λοιποί οσφυοκάμπτες
είναι μεταπράτες. Εξαργυρώνουν τις ιδέες και εμπορεύονται τα εμβλήματα.
Αναλόγως με τη σημασία του αγώνα πουλάνε και τα εισιτήρια. Μικρό ματς, φτηνό
εισιτήριο. Μεγάλο ματς, πανάκριβο. Οι μεταπράτες μπαίνουν τζάμπα στο γήπεδο,
ενώ οι ιδεολόγοι στερούνται το κρέας ενός μήνα, για να δουν, τελικά, σάπια κρέατα…