Περιμένουν τη… θεία από το Σικάγο

H Ελλάδα μετά το 1950 και οι περιπέτειές της γίνονται από την Κάκια Ιγερινού με τη συνεργασία του Κοραή Δαμάτη (δεξιά), ο οποίος και σκηνοθετεί, με άξονα και «μπούσουλα» τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, ένα μουσικοθεατρικό «οδοιπορικό», που παίρνει μορφή στη σκηνή του «Παρκ

Το καλοκαίρι του 1963 ήταν δεκαπέντε – η Λεωφόρος Αλεξάνδρας στις δόξες της.
Το καλοκαίρι του 2003 – το περυσινό – είχαν απομείνει επτά στο κέντρο και ένα
– των περιορισμένου αριθμού παραστάσεων – στο Μαρούσι. Το καλοκαίρι του 2004
θα λειτουργήσουν πέντε. Τα παραδοσιακά ελληνικά θερινά θέατρα σε λίγο
αναμένεται να έχουν την τύχη τής καρέτα – καρέτα και των πάντα: εξαφανίζονται.

Φέτος, η χαριστική βολή: ένα καλοκαίρι που αρχίζει με ευρωεκλογές, συνεχίζεται
με EURO – το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρoυ στο οποίο μάλιστα συμμετέχει
η Ελλάδα – άρα με συνεχείς τηλεοπτικές αναμεταδόσεις από την Πορτογαλία και
κλείνει με Ολυμπιακούς – και Παραολυμπιακούς – Αγώνες που θα δυσκολέψουν την
καθημερινή ζωή της Αθήνας και τις μετακινήσεις, πέρα από τις τηλεοράσεις που
θα «ανάψουν».

Κατόπιν όλων αυτών των νεφών που έχουν συγκεντρωθεί στον αττικό ουρανό πάνω
από τα θέατρα, μόνον τα εξής πέντε θα λειτουργήσουν στην ευρύτερη περιοχή της
Αθήνας: «Άλσος», «Δελφινάριο», «Μετροπόλιταν», «Παρκ» και «Σμαρούλα». Και το
περιορισμένου αριθμού παραστάσεων «Αναβρύτων», που θα φιλοξενήσει δύο θιάσους
διαδοχικά.

Τρεις επιθεωρήσεις, ένα μιούζικαλ – το «Grease» που είχε
πρωτοπαρουσιαστεί από μια ομάδα παιδιών πέρυσι στο καλοκαιρινό «Λαμπέτη» – και
ένα μουσικοθεατρικό έργο θα παρουσιαστούν στα μεγάλα θέατρα – απόλυτη η
κυριαρχία του μουσικού θεάτρου – ενώ η πρόζα θα περιοριστεί σε δύο έργα που θα
παιχτούν απόκεντρα.

Πώς σκέφτονται, όμως, οι θεατρικοί επιχειρηματίες;

«Σκέφτηκα να μην κάνω δουλειά φέτος», λέει ο Δημήτρης Μαροσούλης, «γιατί έχω
και προβλήματα οικονομικά. Τελικά, αποφασίσαμε να λειτουργήσουμε το
“Δελφινάριο” κάτω από τις δύσκολες αυτές συνθήκες, ώστε να μη μείνει άνεργο το
προσωπικό μας που το έχουμε τριάντα χρόνια».

Πού ποντάρετε;

H Έλντα Πανοπούλου πρωταγωνιστεί στο «Δελφινάριο» υπό την α λα Καλατράβα «στέγην» του σκηνικού

«Είμαστε σε περίοδο μετεκλογική και μάλιστα την εξουσία πήρε, έπειτα από πολλά
χρόνια, ένα κόμμα που ήταν στην αντιπολίτευση. E, αυτό σίγουρα έχει ενδιαφέρον
για την επιθεώρηση, δίνει ερεθίσματα».

Ο Τάσος Τζιβουζίδης του «Άλσους» δηλώνει «συγκρατημένα αισιόδοξος».

Σε τι ελπίζετε;

«Στην περίοδο του EURO δεν ελπίζω… Στην περίοδο των Ολυμπιακών ελπίζω ότι ο
Σωτήρης ο Μουστάκας, ο Κώστας ο Βουτσάς και ο Γιώργος ο Κωνσταντίνου, που
παίζουν εδώ και που μεγάλωσαν πολλές γενεές με τις ταινίες τους, θα φέρουν στο
θέατρο τους ομογενείς που θα έρθουν για τους Ολυμπιακούς και που έχουν τραφεί
με τους ηθοποιούς αυτούς. Και ένα 2% με 3% να ‘ρθει θα είναι μεγάλο κέρδος.

Με τίποτα δεν ποντάρω σ’ αυτούς που δεν θα πάρουν άδεια και θα μείνουν στην
Αθήνα. Θα είναι τόσο κουρασμένοι από την καθημερινή ταλαιπωρία, που δεν θα
βλέπουν την ώρα να πέσουν στο κρεβάτι για να κοιμηθούν και να σηκωθούν να πάνε
στη δουλειά τους. M’ αυτό το κοινό ό,τι κάνουμε θα το κάνουμε τον Ιούνιο και
τον Ιούλιο. Εκείνο, πάντως, που με κάνει πιο αισιόδοξο, είναι τα κείμενα.
Φέτος ούτε ένα κείμενο που μας έφεραν οι συγγραφείς δεν πήγε πίσω για να
αλλάξει ή να διορθωθεί».

Στο ίδιο, πάνω κάτω, μήκος κύματος – «περιμένοντας τη θεία από το… Σικάγο» –
«εκπέμπει» και ο Μάρκος Τάγαρης του «Μετροπόλιταν»: «H μόνη μας ελπίδα είναι
μήπως έρθουν οι Έλληνες του εξωτερικού. Δεν ξέρω βέβαια αν μπορεί να ζήσει μια
επιχείρηση, ένα θέατρο στη συγκεκριμένη περίπτωση, με τέτοιες ελπίδες… Θα
μου πείτε πως το θέατρο ποτέ δεν πεθαίνει. Κι αν έχεις καλή παράσταση θα
πάρεις από την πίτα, όση και να ‘ναι, το κομμάτι που σου αναλογεί. Ελπίζω,
γιατί έχω καλούς ηθοποιούς και καλά κείμενα. Πάντως, 1, 2, X το παίζω… Διότι
δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει…».

Ο παλαιότερος όλων, ο Βαγγέλης Λιβαδάς του «Παρκ» και του «Σμαρούλα», είναι ο
πιο αισιόδοξος απ’ όλους. «Γιατί έχω και στα δύο θέατρα δουλειές που μου
αρέσουν και που νομίζω ότι θα έχουν ενδιαφέρον. Και όπως μου έλεγε ο Ανδρέας ο
Βέμπος, ο παλιός θεατρικός επιχειρηματίας, “αν πούνε ότι κάπου έχει καλό
κρασί, να είσαι βέβαιος ότι θα το ψάξουν και θα το βρουν”».

«Επαναφορά» σε σινεμά

Μέχρι τώρα οι κινηματογράφοι μετατρέπονταν σε θέατρα. Ιδού που επέστη ο χρόνος
και ένα θέατρο – καλοκαιρινό – να μετατραπεί σε θερινό κινηματογράφο: το
ιστορικό «Αθήναιον» της οδού Πατησίων ύστερα από τριάντα ένα συναπτά έτη
λειτουργίας του ως θέατρο επανέρχεται στην προηγούμενη χρήση του ως
κινηματογράφος, έστω για φέτος μόνο. Οι βλαβερές – για το θέατρο – συνέπειες
των Ολυμπιακών Αγώνων.

Οι θεατρικοί παραγωγοί Γιώργος και Νινέττα Λεμπέση, που έχουν την εκμετάλλευση
του «Αθήναιον», αποθαρρημένοι από τα… μελλούμενα του καλοκαιριού, πήραν την
απόφαση να μη λειτουργήσουν και το καλοκαιρινό θέατρο «Λαμπέτη».

«Δεν θα κάνω τίποτα το καλοκαίρι», μου λέει ο Γιώργος Λεμπέσης. «Φοβάμαι τους
Ολυμπιακούς και τη δυσκολία που θα έχει ο κόσμος στις μετακινήσεις. Το διήμερο
που έγιναν κάποιες πρόβες για την κυκλοφορία, ήταν οδυνηρό. Πώς θα πάει ο
κόσμος να θεατριστεί;».

INFO

«Άλσος»: «Έχω αγώνα αύριο… Τα χρέη από μεθαύριο», πρεμιέρα 3 Ιουνίου.

«Δελφινάριο»: «Καλατράβα με… κι ας κλαίω», πρεμιέρα 4 Ιουνίου.

«Μετροπόλιταν»: «Τα θέλει ο… Κωλοτράβας μας», πρεμιέρα απόψε.

«Παρκ»: «Μίκης Θεοδωράκης, μια ζωή Ελλάδα», πρεμιέρα 17 Ιουνίου.

«Σμαρούλα»: «Grease», πρεμιέρα 19 Ιουνίου.

«Αναβρύτων»: «Μαρία Πενταγιώτισσα» (25 Ιουνίου – 5 Ιουλίου), «Υπηρέτης
δύο αφεντάδων» (9-18 Ιουλίου).