Πρόσωπα «Δεν μιλάμε για τη Mαρί»

Ο Ζαν-Λουί Τρεντινιάν δεν μιλάει για την αδικοχαμένη κόρη του. «Δεν μιλάμε
για τη Μαρί, σύμφωνοι;», λέει στη δημοσιογράφο.

Ζαν-Λουί Τρεντινιάν. Συντετριμμένος στην κηδεία της κόρης του στο κοιμητήριο Περ Λασαίζ

Με την απεσταλμένη τού «Μαντάμ Φιγκαρό» μπορούν όμως να μιλήσουν για το κρασί
του – «250 στρέμματα cotes-du-Rhone που γίνεται καλύτερο χρόνο με τον χρόνο»
-, για τις ελιές του, για τα ξύλα που μάζεψε τον χειμώνα απ’ το γειτονικό
δάσος – «ξύλα που μυρίζουν ωραία, κέδρα, βγάζουν, ξέρετε, απ’ αυτά λάδι για
σαμπουάν». Με τη γυναίκα του, τη Μαριάν, ζουν στο Ιζές, την κωμόπολη κοντά στη
Νιμ, στη Νότια Γαλλία, όπου εγκαταστάθηκε το 1975. Και βρίσκει διέξοδο στη
χειρωνακτική εργασία: «Κάνει καλό στο κεφάλι και έχει νόημα», εξηγεί.
«Φυτεύεις πράγματα, αυτά φυτρώνουν, τα μαζεύεις και τα τρως». Τα πολλά λόγια,
οι φλυαρίες, του αρέσουν όλο και λιγότερο. «Είναι μια φράση του Μοντερλάν που
μ’ αρέσει πολύ: “Τόσα πράγματα που δεν αξίζει να ειπωθούν και τόσοι άνθρωποι
που δεν αξίζει να τους μιλήσεις: πόσες σιωπές…”».

Μετά τον θάνατο της Μαρί από τα χέρια του συντρόφου της, του τραγουδιστή
Μπερτράν Καντά, ο Τρεντινιάν επέλεξε τη σιωπή. Αντίθετα από την πρώην σύζυγό
του και μητέρα της Μαρί, τη Ναντίν Τρεντινιάν, δεν έκανε δηλώσεις, δεν παρέστη
στη δίκη του Καντά. «Προσπάθησα να γράψω, αλλά δεν τα καταφέρνω, έχω
υπερβολικά πολύ θυμό μέσα μου», εξηγεί. «Άλλωστε δεν θα είχε νόημα παρά μόνον
αν μπορούσα να εκφράσω πράγματα σοβαρά που θα μπορούσαν να βοηθήσουν άλλους, η
δική μου μικροπερίπτωση δεν έχει ενδιαφέρον. Αλλά να πω ποιήματα, να
χρησιμοποιήσω λέξεις άλλων, πιο ωραίες από αυτές που θα γράψω ποτέ μου, είναι
αυτό που μπορώ να κάνω καλύτερα». Έτσι, στα τέλη του περασμένου μήνα
εμφανίστηκε στο θέατρο της Μαντλέν όπου απήγγειλε ποιήματα του Απολλιναίρ. «Αν
ήταν εδώ η κόρη μου, θα το κάναμε μαζί», λέει. «Ο Απολλιναίρ ήταν ένας πολύ
δυνατός δεσμός μεταξύ μας…».

Από το «Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα» του Ροζέ Βαντίμ, το 1956, ώς το «Αυτοί
που μ’ αγαπούν θα πάρουν το τρένο» του Πατρίς Σερώ, το 1998, ο Τρεντινιάν
υποδύθηκε στον κινηματογράφο 130 ρόλους και ένα σωρό άλλους στο θέατρο. Φέτος
κλείνει τα 74 (στις 11 Δεκεμβρίου). Τα γηρατειά δεν του αρέσουν. «Λένε πως
στην Κίνα μετά τα 65 σου μπορείς να αγοράζεις όπιο και να κλειστείς σε μια
άλλη ζωή. Αλλά τους τεχνητούς παραδείσους τους γεύτηκα στον καιρό μου, τώρα με
δελεάζουν λιγότερο. Αυτό που νοσταλγώ είναι ο τρόπος που έβλεπα τα πράγματα
στα 30 μου, ακόμη κι όταν έσφαλλα. Το σημαντικό δεν είναι να έχεις δίκιο, αλλά
να είσαι ευτυχής. Και είσαι λιγότερο ευτυχής όταν είσαι γέρος…».