Ο Στέφανος Bασιλειάδης…

Στέφανος Βασιλειάδης

H χαρακτηριστική φυσιογνωμία του ήταν πασίγνωστη στο χώρο της μουσικής. Και η
δουλειά που έκανε στον τομέα της σύνθεσης, της διδασκαλίας και της προώθησης
της σύγχρονης ελληνικής μουσικής ανεκτίμητη. Ο Δραμινός Στέφανος Βασιλειάδης,
που έφυγε από τη ζωή την Κυριακή στα εβδομήντα ένα του χρόνια χτυπημένος από
τον καρκίνο και κηδεύτηκε χτες. Γνώστης της δυτικής και της βυζαντινής
μουσικής, με σπουδές στα θεωρητικά και στη σύνθεση στο Ελληνικό Ωδείο, πράος
και γλυκός άνθρωπος, είχε στο ενεργητικό του μουσικές πολύ ενδιαφέρουσες,
γραμμένες για το αρχαίο δράμα αλλά και για παραστάσεις σύγχρονων έργων,
συνθέσεις που έφταναν έως την ηλεκτρονική μουσική, βιβλία, διαλέξεις, μουσική
διεύθυνση χορωδιών και μουσικών συνόλων, ατέλειωτες ώρες διδασκαλίας, μεταξύ
άλλων, στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του
Πανεπιστημίου Αθηνών, στο Πανεπιστήμιο Πατρών, σε ωδεία και μουσικά σχολεία.

…και οι οφειλές μας

Στα μουσικά χρονικά του τόπου, όμως, θα μείνει πρώτα και κύρια ως ο άνθρωπος
που αγωνίστηκε μέχρις αυτοθυσίας να «περάσει», σε καιρούς χαλεπούς, σε ένα
μουσικό χώρο συντηρητικοκρατούμενο και σε ένα κοινό άμαθο σε σύγχρονα μουσικά
ακούσματα, τη μουσική του Νίκου Σκαλκώτα – ως πρόεδρος μάλιστα του Ιδρύματος
Χουρμουζίου – Παπαϊωάννου όπου και φυλάσσεται το Αρχείο Σκαλκώτα -, τη μουσική
του πρόωρα χαμένου Γιάννη Χρήστου – ο Στέφανος Βασιλειάδης ήταν ο μόνος που
σώθηκε από το μοιραίο αυτοκινητικό δυστύχημα του ’70 στο οποίο σκοτώθηκαν η
γυναίκα του, ο Γιάννης Χρήστου και η σύζυγός του -, τη μουσική του Γιάννη
Ξενάκη και τις μουσικές άλλων σύγχρονων Ελλήνων συνθετών μέσα από το
πρωτοποριακό για την εποχή της δημιουργίας του Κέντρο Σύγχρονης Μουσικής
Έρευνας του οποίου ήταν ο πνευματικός πατέρας. Ο ελληνικός πολιτισμός και η
ελληνική μουσική, ιδιαίτερα η σύγχρονη, πάρα πολλά του οφείλουν.