ANAΛΩΣIMA Σύννεφα σκόνης

Περνώντας δίπλα από το Ολυμπιακό Στάδιο μπορεί και να τρομάξεις λίγο. Οι σωροί
από καλώδια φαίνονται τόσο μεγάλοι που φαντάζεσαι ότι μπορεί να τυλίξουν σε
δίχτυ την Υφήλιο. Μια σκιά άγχους περνά βαθιά μέσα σου, αλλά η εικόνα του
πλησιέστερου ταγέρ της Γιάννας την αποδιώχνει. Δεν μπορεί ηγέτης με τέτοιο
κοστούμι να πέφτει έξω. Εξάλλου πλησιάζουν ακαταμάχητα η μια την άλλη οι άκρες
της μεγάλης γέφυρας Ρίου – Αντιρρίου. Άσχετο αυτό με τους Ολυμπιακούς, αλλά σε
πλημμυρίζει αισιοδοξία. Τόξα εδώ, χορδές εκεί. Τρεχάλα για ενσωμάτωση προόδου.
Και το ξεθεμελίωμα των πεζοδρομίων έφτασε μέχρι την Κυψέλη, πράγμα σχεδόν
απίστευτο, διότι μέχρι τώρα νομίζαμε πως η πολιτική κράτους και δήμου απέναντι
στη γειτονιά των μεταναστών ήταν να αγνοούν την ύπαρξή της ώσπου να σηκωθεί να
φύγει μόνη της… Περπατάς στην πόλη και μαζεύεις σκόνη σε στρώσεις. Ροδαλή
από τις τσιμεντόπλακες που παραγγέλνουν στο δήμο. Καφετιά από το σκάψιμο στα
πάρκινγκ που πήραν βαθιά ανάσα και βούτηξαν όλα μαζί στο υπέδαφος. Άσπρη από
τους σοβάδες που παρέχουν με επιδότηση στις προσόψεις. Πράσινη από τα
μηχανήματα που μέσα στη σύγχυση ξυρίζουν τα αγριόχορτα όπου τολμάνε να
φυτρώσουν καθώς κανείς δεν τα έχει ενημερώσει για το τι είδους χρονιά
διανύουμε. Και χρυσή από την προσδοκία για το αποτέλεσμα που θα έχουν όλ’ αυτά
όταν φωτιστούν καταλλήλως. Μόνο που να, ανοίγει μια χαραμάδα στο Σύνταγμα και
βλέπεις την πλατεία περίπου όπως ήταν. Αλλάζουν θέση στην Κοραή τα τσίγκινα
παραβάν κι ό,τι αποκαλύπτεται είναι πάνω – κάτω ίδιο. Αφού μάθαμε να κολυμπάμε
σε σκόνη κι αποφασιστικότητα, δεν είναι ευκαιρία να αλλάξει ουσιαστικά κάτι;