Διαστάσεις Δικαίωμα στην αυτοάμυνα

Ρουκέτες και οβίδες εναντίον του πλήθους που διαδηλώνει, κορμιά
διαμελισμένα, μικρά παιδιά καταματωμένα, σπίτια γκρεμισμένα, τρόμος, φρίκη,
απελπισία. Εγκλήματα πολέμου; Καθόλου. Ακούστε τι λένε οι δράστες και οι
σύμμαχοί τους.

Οργή και απελπισία: Παλαιστίνιοι πρόσφυγες στη Ράφα

Τι κάνετε στη Ράφα, κύριε Σιλβάν Σαλόμ; «Αυτό που δεν κάνουν οι Παλαιστίνιοι»,
λέει ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών στην Ελ Παΐς. «H Παλαιστινιακή
Αρχή πρέπει να εκπληρώσει την υπόσχεσή της να διαλύσει τις δομές των
τρομοκρατικών οργανώσεων, αλλά δεν προτίθεται να λάβει αυτήν τη στρατηγική
απόφαση. Κι έτσι, το κάνουμε εμείς στη θέση της. Ο στόχος μας είναι να
αποκτήσουν μεγαλύτερη ασφάλεια ο πληθυσμός του Ισραήλ και οι Ισραηλινοί
στρατιώτες. Το Ισραήλ έχει δικαίωμα στην αυτοάμυνα». Το είπε και ο κύριος
Μπους.

Τούνελ, τείχη, ελικόπτερα, τανκς, στρατός, κάλεσμα σε όλους τους άνδρες άνω
των 16 ετών να παραδοθούν. Κρατική τρομοκρατία; Καθόλου. Όπως λένε στην ίδια
εφημερίδα πηγές της αμερικανικής κυβέρνησης στο Βερολίνο, η Γάζα αποτελεί ένα
κρίσιμο πείραμα. Πρώτα απ’ όλα, δεν υπάρχει ο γνωστός κακός, ο Αραφάτ. Οι
παλαιστινιακές δυνάμεις ασφαλείας θα αναλάβουν σύντομα τον έλεγχο της
κατάστασης με τη βοήθεια της Αιγύπτου και σε λίγους μήνες θα κάνουν εκλογές.
Με λίγα λόγια – λένε οι πηγές – θα δημιουργηθεί στη Γάζα ένα εμβρυακό
παλαιστινιακό κράτος, που θα επεκταθεί αργότερα και στη Δυτική Όχθη. Και
ύστερα θα ζήσουμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα.

Ας σοβαρευτούμε. Κι ας διαβάσουμε τη μαρτυρία του Πήτερ Χάνσεν, επιτρόπου της
Υπηρεσίας των Ηνωμένων Εθνών για τους Παλαιστινίους πρόσφυγες, όπως
δημοσιεύτηκε στη Μοντ. «Αν βρεθείτε στην Ιορδανία, στη Συρία, στον
Λίβανο ή στα κατεχόμενα εδάφη, πηγαίνετε να επισκεφθείτε ένα παλαιστινιακό
προσφυγικό στρατόπεδο. Θα ανακαλύψετε τόσο στενά δρομάκια, ώστε τα φέρετρα
πρέπει να μεταφέρονται καθέτως για να περνούν από τις γωνίες. Ρίξτε μια
γρήγορη ματιά στα τσιμεντένια καταφύγια των προσφύγων, όπου 13 ή και
περισσότερα άτομα είναι στοιβαγμένα σε ένα δωμάτιο, χωρίς παράθυρο και
εξαερισμό. Μπείτε μέσα και θα συναντήσετε μανάδες που προτιμούν να κοιμούνται
με τα παιδιά τους στην αγκαλιά ή στα γόνατα, για να μην τους επιτεθούν οι
αρουραίοι. Τώρα, σταματήστε σε ένα σχολείο. Σε μια ετοιμόρροπη αίθουσα, με
τους τοίχους μαυρισμένους από τα χρόνια, θα δείτε τρία παιδιά στριμωγμένα σ’
ένα μικρό, κατεστραμμένο θρανίο. Ύστερα επισκεφθείτε μια κλινική, όπου οι
γιατροί προσπαθούν να εξυπηρετήσουν 115 ασθενείς κάθε μέρα, μανάδες ανήσυχες
από τον αυξημένο αριθμό των πρόωρων γεννήσεων, παιδιά που κλαίνε, γέρους
απελπισμένους. Περιμένουν υπομονετικά για τα λίγα λεπτά που θα τους
παραχωρήσει ο γιατρός, όποια κι αν είναι η αρρώστια τους, γρίππη, πόνοι στον
πνεύμονα, μια επίμονη διάρροια ενός νεογέννητου. Αν μπορείτε, προσπαθήστε να
φανταστείτε το μαρτύριο αυτών των προσφύγων. Δεν θα πλησιάσετε ποτέ την
πραγματικότητα! Πενήντα έξι χρόνια πολέμου και εξορίας εξόντωσαν αυτόν τον
πληθυσμό που είναι καταδικασμένος σ’ ένα κομμάτι γης χωρίς Πατρίδα».