ANAΛΩΣIMA Kρίμα, Nτέμη

Από ποδόσφαιρο δεν έχω ιδέα. Δεν κατάφερα ποτέ ν’ αποφασίσω τι ομάδα είμαι.
Ωστόσο κάποιος ρομαντισμός είχε ξυπνήσει ακόμα και σε μένα, όταν έμαθα ότι ο
Νικολαΐδης προσπαθούσε να αποκτήσει την AEK. Να την αγοράσει; Αγοράζονται οι
ομάδες; Ούτε αυτό το ξέρω, αλλά φαίνεται ότι συμβαίνει. Μια ομάδα δεν μπορείς
να τη φας, να τη μαγειρέψεις, να την κατοικήσεις ή να τη φορέσεις, φαίνεται
όμως ότι μπορείς να την αποκτήσεις, με μια κίνηση εμπορική να κατέχεις εξουσία
πάνω σε κάτι που δεν είναι εταιρεία ούτε συντροφία. Οι εφημερίδες δεν σε
αφήνουν να μην καταλάβεις ότι οι ομάδες ανήκουν σε κάποιους έξω από τις
κερκίδες και τους παίκτες τους. Και στην AEK αυτοί οι κάποιοι ήταν σημαδιακοί.
Ακόμα κι αν ασχολιόταν κανείς μόνο με μια σκέτη μπάλα δεν μπορούσε να μη δει
ότι κρύβονταν από πίσω πρόσωπα. Γιατί όμως να κρύβονται; Ο Ντέμης δεν θα
κρυβόταν. Θα γινόταν ιδιοκτήτης, όπως ένας συγγραφέας γίνεται ιδιοκτήτης ενός
εκδοτικού οίκου (έχει γίνει ποτέ;). Ή ένας ηθοποιός ιδιοκτήτης θεάτρου. Αυτό
σίγουρα έχει γίνει. Θα αποδείκνυε λοιπόν ότι οι ταλαντούχοι άνθρωποι δεν είναι
υποχρεωμένοι να εξαρτώνται πάντα από τους μάνατζερ, τους διευθυντές, τους
ιδιοκτήτες, να υφίστανται το σύστημα με δυο λόγια, να μην μπορούν να
ελευθερωθούν από αυτό. Το ύψιστο σημείο κατακτήσεων του ταλέντου θα ήταν να
χειραφετηθεί από όλα τούτα, να μεταφέρει στη ραχοκοκαλιά του καθεστώτος λίγη
από τη γνησιότητά του. Όμως το εγχείρημα απέτυχε, προς δόξαν όσων πιστεύουν
ότι τα ταλέντα είναι για να δημιουργούν μόνο, ή να παίζουν, όχι για να τα
βγάζουν πέρα σ’ αυτό τον σκληρό κόσμο. Κρίμα.