Fame story, μάνα μου…

Μια καλή, αλλά γνωστή σ’ ένα πολύ περιορισμένο κοινό, ηθοποιός, η Αλεξάνδρα
Σακελλαροπούλου, σε συνέντευξή της στο πολιτιστικό ένθετο της «Κυριακάτικης
Ελευθεροτυπίας» μιλά για το θέατρο και τον εαυτό της με τον ακόλουθο τρόπο:
«Τα προσωπικά μου ζητήματα μ’ επηρεάζουν όπως όλους τους ανθρώπους. Όμως έχω
μάθει να τα διαχειρίζομαι. Είναι γνωστό ότι την ώρα που πατάμε στη σκηνή
πρέπει να μεταλλάσσουμε τον πόνο σε δημιουργία. Ενώ στη ζωή μου είμαι πολύ
απειθάρχητος άνθρωπος και έχω κάνει απίθανες τρέλες. Αντιθέτως, στη σκηνή
είμαι φοβερά πειθαρχημένη. Τελικά, μάλλον θεωρώ ότι η σκέψη μου είναι
συγκροτημένη και όχι οι πράξεις μου».

Το χειρότερο στην περίπτωση δεν είναι πως θέλει με άλλα λόγια να μας πει πως
άλλα σκέφτεται και άλλα κάνει. Είναι πως ο τόνος της αυθεντίας που
συμπεραίνεται από τη συνέντευξη, στο σύνολό της, δείχνει την κυρία
Σακελλαροπούλου να θεωρεί ότι το πανελλήνιο είναι ενημερωμένο ήδη σε θέματα
του απολύτως ιδιωτικού της χώρου και η ίδια δεν χρειάζεται παρά να προσθέσει
μερικές συμπληρωματικές διευκρινίσεις.

Το θέμα μας, όπως καταλαβαίνει κανείς, δεν είναι η κυρία Αλεξάνδρα
Σακελλαροπούλου. Πρόκειται για μιαν ενδημική ασθένεια της εποχής μας, να μιλά
κανείς (με το πρόσχημα ότι του παίρνουν μια συνέντευξη) με τρόπο ώστε πράγματα
που δεν ενδιαφέρουν κανέναν (γιατί ανάγονται στην περιοχή του ιδιωτικού) να
εκστομίζονται ως οι πάντες να έχουν υπάρξει κοινωνοί τους. Πρόκειται πια για
μια θεσμοποιημένη αναξιοπρέπεια, να μιλάς για τον εαυτό σου χωρίς να σε ρωτάνε
(το ότι πάντα θα υπάρξουν ένας δημοσιογράφος κι ένα έντυπο δεν μεταβάλλει σε
τίποτε την κατάσταση αυτή).

Δεν διατείνεται κανείς ότι δικαιολογούνται να μιλάνε (κάθε άλλο) μόνο
καλλιτέχνες που έχουν κάνει ήδη γνωστά, με ανορθόδοξους τρόπους, όσα μας
«εξομολογούνται». Αλλά να τρομοκρατούν οι άνθρωποι της υποτιθέμενης κουλτούρας
με τον τρόπο που το κάνουν οι «καλλιτέχνες» του φτηνού θεάματος, χρεώνεται ως
απείρως πιο ολέθρια συνθήκη στους πρώτους απ’ ό,τι στους δεύτερους.

Φανταστείτε τη συμπεριφορά της κυρίας Αλεξάνδρας Σακελλαροπούλου, αν συνέβαινε
να γνωρίζει και ένας ακόμη, πέραν της ίδιας, το γεγονός ότι «έχει μια μανία να
στέκεται στο νόημα και να περιποιείται τις λέξεις». Ίσως βέβαια να ήταν τότε
πιο σεμνή, καθώς δεν θα χρειαζόταν να πείσει τους άλλους για κάτι που μόνο η
ίδια μπορεί τώρα να μας το πληροφορήσει. Όσο απάνθρωπο ήταν, δηλαδή, να μιλά η
Λιζ Τέιλορ για τα κοσμήματά της, άλλο τόσο γελοίο είναι να αποφαίνεται η κυρία
Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου για το ότι «δεν βολεύεται στους ήσυχους δρόμους»,
αφού η ανθρωπότητα δεν φαίνεται να έχει ευεργετηθεί ούτε από τον πλούτο της
πρώτης ούτε από την επαναστατικότητα της δεύτερης.

«Αν είχα τη δυνατότητα να μείνω στο Παρίσι δεν θα γυρνούσα ποτέ. Έχω εφεύρει
έναν χαρακτηρισμό για την Αθήνα. Την λέω “αρχοντάλ”», ολοκληρώνει η κυρία
Σακελλαροπούλου. Ecoute madame: Και να μην είχαμε πρωτακούσει τον χαρακτηρισμό
αυτό στο «Άλσος Παγκρατίου», το 1980, δεν είναι σωστό να μιλάτε για την Αθήνα
με τον τρόπο αυτό. Χάρη στην Αθήνα υπάρχετε και χάρη στην Αθήνα βρίσκουν τόπο
να ακουστούν τα φληναφήματά σας. Και όχι χάρη στο Παρίσι που, όσο κι αν
φωνάζετε εκεί, το πολύ πολύ η ίδια να ακούγατε τις φωνές σας.

Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Λέξη».