ΓNΩMH Mια ήττα του φεμινισμού

Ακόμη και εκείνοι που θα μπορούσαμε να πιστέψουμε πως είναι αδιαπέραστοι από
την ντροπή, όπως ο υπουργός Άμυνας, παραδέχονται πως οι φωτογραφίες των
κακοποιήσεων στη φυλακή Αμπού Γράιμπ τούς προκάλεσαν αηδία. Σ’ εμένα, ως
φεμινίστρια, επέδρασαν αλλιώς: με συνέτριψαν συναισθηματικά. Δεν είχα
αυταπάτες για την αποστολή των ΗΠΑ στο Ιράκ – όποια ακριβώς κι αν είναι αυτή
-, αλλά αποδεικνύεται πως είχα κάποιες αυταπάτες για τις γυναίκες.

Από τους επτά στρατιώτες εναντίον των οποίων έχουν απαγγελθεί πλέον κατηγορίες
για αηδιαστικές μορφές κακοποιήσεων στο Αμπού Γράιμπ, οι τρεις είναι γυναίκες:
η Μέγκαν Άμπουλ, η Λίντι Ίνγκλαντ και η Σαμπρίνα Χάρμαν. Ήταν η Χάρμαν αυτή
που είδαμε να χαμογελάει και να κάνει σήμα με υψωμένο τον αντίχειρα πίσω από
ένα σωρό γυμνών Ιρακινών με κουκούλες – σαν να λέει, «Γεια σου μαμά, εδώ
είμαι, στο Αμπού Γράιμπ!». Ήταν η Ίνγκλαντ αυτή που είδαμε να κρατάει από το
λουρί έναν γυμνό Ιρακινό. Αν έκανε κανείς δημόσιες σχέσεις για την Αλ Κάιντα,
δεν θα μπορούσε να σκηνοθετήσει καλύτερη εικόνα για να ατσαλώσει τον
μισογυνισμό των φονταμενταλιστών ισλαμιστών. Στις φωτογραφίες από το Αμπού
Γράιμπ υπάρχουν όλα όσα ο ισλαμικός φονταμενταλισμός πιστεύει πως
χαρακτηρίζουν τη δυτική κουλτούρα – αυτοκρατορική αλαζονεία, σεξουαλική
εξαχρείωση… και ισότητα των φύλων.

Ένα είδος φεμινισμού, ή μάλλον φεμινιστικής αφέλειας, πέθανε στο Αμπού Γράιμπ.
Ήταν ένας φεμινισμός που έβλεπε τους άνδρες ως τους διαρκούς θύτες, τις
γυναίκες ως τα διαρκή θύματα και την ανδρική σεξουαλική βία κατά των γυναικών
ως τη ρίζα κάθε αδικίας.

Αυτό που διδαχθήκαμε από το Αμπού Γράιμπ, μια για πάντα, είναι πως η μήτρα δεν
είναι υποκατάστατο της συνείδησης. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν αξίζει να
αγωνιστεί κανείς για την ισότητα των φύλων. Αξίζει. Αν πιστεύουμε στη
δημοκρατία, τότε πιστεύουμε στο δικαίωμα της γυναίκας να κάνει και να πετύχει
οτιδήποτε μπορούν να κάνουν και να πετύχουν οι άνδρες, ακόμη και τα κακά.
Απλώς η ισότητα των φύλων δεν μπορεί, από μόνη της, να φέρει έναν δίκαιο και
ειρηνικό κόσμο.