Σκληρή απόλυση εργαζομένης

Στον τρόπο με τον οποίο απολύθηκε αναφέρεται η κ. Δήμητρα Αντύπα, από την
Πετρούπολη:

«Το έναυσμα για να γράψω την κάτωθι επιστολή, μου το έδωσε ένας αναγνώστης
σας, ονόματι Ριζόγλου Γεώργιος (συγκεκριμένα στο φύλλο της Παρασκευής 30
Απριλίου 2004), ο οποίος έθιξε το θέμα των απολύσεων.

Πρέπει να πω ότι αυτή τη στιγμή είμαι και εγώ απολυμένη και καταλαβαίνω
απολύτως τον τρόπο σκέψης του.

Το ιστορικό έχει ως εξής: Εργάστηκα για ένα έτος σε εταιρεία η οποία
κατασκευάζει ασημένια κοσμήματα και εδρεύει στη Θεσσαλονίκη. Με απέλυσαν
κυριολεκτικά από τη μια στιγμή στην άλλη χωρίς να έχουν δείξει κάποια
δυσπιστία ή δυσαρέσκεια στο πρόσωπό μου. Συγκεκριμένα, μου ανακοινώθηκε ότι
Παρασκευή και Σάββατο έπρεπε να κάνω απογραφή – εξυπηρετώντας συγχρόνως τους
πελάτες του καταστήματος. Αυτό που με λυπεί πραγματικά είναι πως δεν είχαν την
παραμικρή έννοια τι θα γινόταν αν διέμενα μόνη μου και έπρεπε να ανταποκριθώ
σε συγκεκριμένα έξοδα. Τόση απανθρωπιά! Δεν θέλω να γίνω γραφική, αλλά πιστεύω
πως εκφράζω και χιλιάδες άλλους εργαζόμενους οι οποίοι απολύονται από μεγάλες
εταιρείες και βρίσκονται κυριολεκτικά πεταγμένοι στον δρόμο.

Δούλεψα μόνο ένα χρόνο για τη συγκεκριμένη εταιρεία και μάλιστα ευχαριστώ τη
διοίκηση για τον χρόνο αυτό. Απλά πιστεύω πως είναι πιο ηθικό και έντιμο να
ειδοποιούν οι εταιρείες – αν αυτό είναι δυνατόν – ένα μήνα νωρίτερα τον
εργαζόμενο για την επικείμενη απόλυση και ας μου επιτραπεί η λαϊκή έκφραση “να
μην τον αφήνουν στα κρύα του λουτρού”. Τα προβλήματα που μου δημιούργησε η
συγκεκριμένη εταιρεία – δεν θέλω να αναφέρω την επωνυμία της – δεν σταμάτησαν
εκεί. Ενημέρωσα την εταιρεία ότι πρέπει να μου στείλει ταχυδρομικώς βεβαιώσεις
ενσήμων ούτως ώστε να λάβω επίδομα ανεργίας. H αδιαφορία της εταιρείας ήταν
μεγάλη, παρά τις συνεχείς παρακλήσεις. Το αποτέλεσμα ήταν να λάβω τις
βεβαιώσεις ληξιπρόθεσμα, διότι ο ΟΑΕΔ έχει ορίσει συγκεκριμένη διορία που
μπορεί κάποιος να τις καταθέσει! H υπάλληλος με ενημέρωσε ότι κατά πάσα
πιθανότητα έχασα το επίδομα – λόγω της καθυστέρησης – και ότι μπορούσα να
υποβάλω ένσταση, πράγμα που έκανα και ευτυχώς δικαιώθηκα! Σκεφτείτε τη θέση
μου αν έχανα το επίδομα! Θα έπρεπε να το διεκδικήσω διά της δικαστικής οδού.

Για να μη μακρηγορώ, η πίκρα μένει ακόμα μέσα μου, διότι, εκτός των άλλων, η
εταιρεία δεν μου έδωσε κάποιον λόγο για τον οποίο με απέλυσε! Έτσι απλά!

Εύχομαι να μην είμαι το ίδιο άτυχη στην επόμενη επαγγελματική μου θέση».