Δρόμοι

666 χρόνια…

… μετά το 1322 μ.X. Τι συνέβη το 1322; Τίποτα. Απλώς γυρεύαμε μια αφορμή για
να γράψουμε τον συμβολικό αριθμό. Τότε, λοιπόν, δηλαδή το 1988, ο Ρόμπερτ
Φαΐντ έλυσε ένα από τα πιο παλιά, πιο παράδοξα και πιο ξακουστά προβλήματα των
μαθηματικών. Και όμως, πέρασε απαρατήρητος. Κανείς δεν τον πρόσεξε. Και δεν θα
τον προσέχαμε και εμείς, αν δεν υπήρχε ο Μαρκ Άμπραμς να γράψει για το
επίτευγμά του στην εφημερίδα «Γκάρντιαν». Ο Φαΐντ υπολόγισε την ταυτότητα του
Αντίχριστου.

Στον αλλόκοτο…

… κόσμο των μαθηματικών, ορισμένα προβλήματα δεν παύουν να τυραννούν σαν
χίμαιρα ακόμη και τα πιο δυνατά μυαλά. Το πρόβλημα του τετράχρωμου χάρτη
επιτέλους λύθηκε από τον Βόλφγκανγκ Χάκεν και τον Κένεθ Άπελ το 1976. Το
τελευταίο θεώρημα του Φερμά βασάνισε τους μαθηματικούς, ώσπου το έλυσε ο
Άντριου Γουάιλς το 1993. Έτσι, από τη μια στιγμή στην άλλη, όλοι αυτοί έγιναν
μεγάλες διασημότητες στον κόσμο των μαθηματικών. Όμως, την ίδια ώρα, ο Φαΐντ
παρέμενε άσημος και παραγνωρισμένος, ίσως επειδή κανείς μέχρι τότε δεν είχε
σκεφτεί πως η ταυτότητα του Αντίχριστου ήταν ένα μαθηματικό πρόβλημα. Και ας
υπάρχει στα βιβλία από το 90 μ.X., από τότε, δηλαδή, που την έκανε γνωστή η
«Αποκάλυψη» του Ιωάννη. Με τα χρόνια, πολλοί μαθηματικοί, ερασιτέχνες και
επαγγελματίες, έσκυψαν πάνω από αυτόν τον γοητευτικό, αλλά και εκνευριστικό
γρίφο. Και εκεί που όλοι είχαν καταθέσει τα όπλα, ο Φαΐντ βρήκε τη λύση. Ο
Αντίχριστος, είπε, είναι ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, με πιθανότητες 1 προς
710.609.175.188.282.000. Δεν υπάρχει κανένα μυστήριο σε αυτό. Ο Φαΐντ είναι
μεθοδικός και τυπικός. Στο βιβλίο του «Γκορμπατσόφ: Ήρθε ο πραγματικός
Αντίχριστος;» εξηγεί και την πραγματική λεπτομέρεια. Γράφει τι αντιπροσωπεύει
κάθε αριθμός και πώς ταίριαξε στους υπολογισμούς του. Οι επαγγελματίες
μαθηματικοί δυσκολεύονται να τα βάλουν με τη λογική του. (Ποιοι είμαστε εμείς
για να την αμφισβητήσουμε;).

Ένα πρόβλημα…

… ακόμη βρήκε τη λύση του. Ο Στίβεν Άνγουιν έγραψε ένα βιβλίο για την
«Πιθανότητα του Θεού». Ο Άνγουιν έχει ντοκτορά στη Θεωρητική Φυσική. Όπως ο
Φαΐντ, είναι και αυτός μεθοδικός και τυπικός. Με μεγάλη σιγουριά επέλεξε
μερικούς αριθμούς και ύστερα έκανε πρόσθεση, αφαίρεση, πολλαπλασιασμό και
διαίρεση. Το εξαγόμενο: οι πιθανότητες να υπάρχει Θεός είναι 67%. (Ούτε αυτό
θα το αμφισβητήσουμε. Δεν θα θέλαμε να φανεί ότι παίρνουμε θέση υπέρ της μιας
ή της άλλης πλευράς.) Όπως σε κάθε αξιόπιστη στατιστική έρευνα, έτσι και στη
δική του ο Άνγουιν προειδοποιεί πως υπάρχει μια πιθανότητα 5% να έχει κάνει
λάθος στους υπολογισμούς του.

Ο Φαΐντ…

… ο Άνγουιν και ένας Θεός (αν η έρευνα του Άνγουιν είναι σωστή) ξέρει πόσοι
άλλοι μαθηματικοί πιστεύουν ακράδαντα πως κάθε πρόβλημα, όσο και αν είναι αυτό
μικρό ή μεγάλο, έχει μια διαβολικά απλή λύση.