Περιμένοντας τους συλλέκτες

Τα φιλότεχνα προάστια δεν φάνηκαν πρόθυμα να ταλαιπωρηθούν με τα οδικά έργα
και να κατέβουν έως τον παλιό Αερολιμένα του Ελληνικού για να επισκεφθούν τη
μεγάλη εικαστική εμπορική έκθεση «Αρτ Αθήνα 2004», που λήγει σήμερα. Τα νότια
προάστια, πάλι, προτιμούν να συρρέουν σε εκθέσεις με σκάφη αναψυχής – ουδείς
ψόγος. Όσοι δεν είχαν δικό τους μεταφορικό μέσον, ταλαιπωρήθηκαν για την
αναχώρηση από το άδειο αεροδρόμιο. Όμως, παρά τη χαμηλή προσέλευση, η «Αρτ
Αθήνα» λειτούργησε. Αγοραπωλησίες έγιναν, κυρίως από ξένους γκαλερίστες αφού,
συν τοις άλλοις, το κοινό σκέπτεται ότι τους δικούς μας τους βρίσκεις εύκολα
οποτεδήποτε. Ένα που μας έκανε εντύπωση: μπαίνοντας στα περίπτερα των ξένων
γκαλερί, αμέσως δεν έχαναν την ευκαιρία να σου πιάσουν την κουβέντα, να σου
εξηγήσουν ποιος είναι και τι ακριβώς κάνει ο καλλιτέχνης. Στις περισσότερες
δικές μας – όπως συχνά και στα άλλα εμπορικά καταστήματα όπου μπαίνεις – δεν
υπάρχει αυτή η φιλική υποδοχή, ο τεκμηριωμένος λόγος. «Είναι πολύ καλός ο τάδε
καλλιτέχνης», σου λένε και τέρμα. Τα υπόλοιπα ψάξε βρες τα. Κατόπιν αυτών,
κινήθηκαν αρκετά τα έργα νέων καλλιτεχνών και οι ξένες γκαλερί. Το μήνυμα
εστάλη, θέλει δουλειά, το μεράκι δεν φθάνει. Χρειάζεται γνώση και μάρκετινγκ η
τέχνη, όταν απευθύνεσαι σε ευρύτερα στρώματα. Γιατί οι συλλέκτες… καμιά
αφορά αργούν να φανούν.