TΣAPΛΣ KAΣTPONOBO Ο ροκάς που έγινε τενόρος

«Το τραγούδι δεν είναι το παν στη ζωή μου. Είναι όμως ένα μεγάλο μέρος του εαυτού μου», λέει ο Αμερικανός τενόρος Τσαρλς Καστρονόβο (Αλφρέντο στην «Τραβιάτα» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών)

Δεν είναι κοντός, δεν είναι «στρογγυλός», δεν έχει «τα χρονάκια του», είναι
λεπτός, κομψός, ευειδής και μόλις είκοσι οκτώ – «στα είκοσι εννιά»,
συμπληρώνει – χρόνων. Και όμως ο Τσαρλς Καστρονόβο είναι τενόρος. Και μάλιστα
«επιδίδεται» αποκλειστικά στην όπερα. Μακράν, πολύ μακράν από την «κλασική
εικόνα» του τενόρου που έχουμε, ειδικά στην Ελλάδα. Όσο κι αν τα πράγματα
έχουν κάπως αλλάξει τελευταία…

Ο πατέρας Ιταλός – «Σιτσιλιάνος», το τονίζει -, η μάνα του από τον Ισημερινό –
εκρηκτικό κράμα ιταλικού και νοτιοαμερικάνικου ταμπεραμέντου. Ο Τσαρλς
Καστρονόβο, πρώτη γενιά μετά τη μετανάστευση, γεννήθηκε το 1975 στο Κουίνς,
αλλά μεγάλωσε, από τα τρία του, στο Λος Άντζελες όπου μετακόμισε η οικογένεια.

Είναι η πρώτη του φορά στην Ελλάδα. Βρίσκεται εδώ για να τραγουδήσει, πλάι στη
Ρουθ – Αν Σουένσον – Βιολέτα, Αλφρέντο στην «Τραβιάτα» του Βέρντι που
ανεβαίνει στο Μέγαρο με αρχιμουσικό τον Ρίτσαρντ Μπόνινγκ.

Θεωρείται από τους ανερχόμενους τενόρους της εποχής μας, έχει ξεκινήσει
διεθνή καριέρα… Αλλά και η πρώτη «επαφή» μου με την τέχνη του στο «γκαλά»
όπερας που οργανώθηκε πριν από λίγες μέρες στο Μέγαρο με «πρωταγωνιστές» τον
ίδιο και την παρτενέρ του στην «Τραβιάτα», μου άφησε την αίσθηση μιας
σπουδαίας φωνής με μεγάλες δυνατότητες εξέλιξης. Και ότι μπορεί σε λίγα χρόνια
να μιλάμε για έναν κορυφαίο τενόρο των αρχών του 21ου αιώνα.

«Δεν είχαμε σχέση με τη μουσική στην οικογένεια. Κι εγώ άρχισα να ασχολούμαι
πολύ αργά, στα δεκατέσσερα – δεκαπέντε, όταν ήμουν στο Γυμνάσιο». Ροκάς!
Έπαιζε κιθάρα στα διαλείμματα, τραγουδούσε με φίλους, μια καθηγήτρια τον
άκουσε και του είπε να πάει στη χορωδία του σχολείου. «Εκεί αντιστοιχούσαν
πέντε κορίτσια σε κάθε αγόρι. Είπα αμέσως “ναι”!». Γελάει. Είναι πολύ απλός,
ευγενικός, καθόλου «βεντέτα».

«Μου άρεσε στη χορωδία. Ερωτεύτηκα το τραγούδι. Και κατάλαβα ότι τραγουδιστής
θέλω να γίνω. Αλλά δεν ήξερα ακόμα τι είδους ακριβώς. Είχα, όμως, έναν
συμμαθητή που ο πατέρας του άκουγε όπερα και δανειζόμουν CD. Το πρώτο που
άκουσα ήταν ο “Οθέλλος” με τον Ντομίνγκο. Ήταν συναρπαστικό! Είπα αμέσως: αυτό
είναι! Αυτό θα κάνω!».

Οι βαθμοί μου δεν ήταν τόσο καλοί. Έδωσα ακρόαση για να σπουδάσω
τραγούδι σε τρία – τέσσερα κρατικά κολέγια. Σ’ αυτό που πήγα με υποτροφία ο
καθηγητής μου ήταν επίσης τενόρος. Έμεινα δυο χρόνια. Μετά έφυγα γιατί όλα
πήγαιναν τόσο, μα τόσο αργά… Και συνέχισα σπουδές ιδιωτικά μαζί του. Δεν
είχε κάνει μεγάλη καριέρα – τραγουδούσε λίντερ, ορατόριο… Αλλά ήταν
γεννημένος Δάσκαλος. Με ωθούσε να μελετήσω ρόλους μεγάλους, αλλά με κρατούσε
και στα “μικρότερα” – πολύ καλή ισορροπία».

Παράλληλα με τα μαθήματα δεν ξεχνάει τη ροκ. Σε δυο συγκροτήματα θα
συμμετάσχει. Τραγουδούν σε μικρά μπαρ του Χόλιγουντ.

Το 1995 ξεκινάει τη λυρική καριέρα του με μικρούς ρόλους στην Όπερα του Λος
Άντζελες. Ο πρώτος είναι στη «Φεντόρα» του Τζιορντάνο. Το συναρπαστικό για τον
εικοσάρη Τσαρλς είναι ότι πρωταγωνιστεί ο Πλάθιντο Ντομίνγκο, το είδωλό του.
Θα μείνει εκεί για δύο χρόνια. Ύστερα θα κάνει ακρόαση στη «Μετροπόλιταν
Όπερα» της Νέας Υόρκης για τον ρόλο του Μπέπε στους «Παλιάτσους» του
Λεονκαβάλο. Ντεμπούτο στη «Μετροπόλιταν» το 1999, πλάι στον Ντομίνγκο και
πάλι.

Είχατε τρακ;

«Δεν ήταν απλώς ότι τραγουδούσα πλάι του… Ήταν “άνοιγμα” της σεζόν και η
βραδιά που ο Ντομίνγκο έσπαζε το ρεκόρ εμφανίσεων του Καρούζο σε εναρκτήριες
παραστάσεις σεζόν της “Μετροπόλιταν”. Κι εγώ, επιπλέον, να κάνω ντεμπούτο…
Για δύο μήνες μετά δεν θυμόμουν τίποτα από τη βραδιά».

Γελάμε. Γελάει συχνά. Μελαχρινός, με κατάμαυρα μαλλιά, δέρμα σκούρο,
πολύ λεπτός, απλά ντυμένος, με ωραία, μακριά δάχτυλα.

Θα εμφανιστεί σε πολλές τοπικές όπερες των ΗΠΑ, σε συναυλίες, θα κάνει την
πρώτη του ηχογράφηση με τον Ρικάρντο Σαγί – και πάλι Μπέπε στους
«Παλιάτσους»…

Στη συνέχεια «ξανοίγεται» στην Ευρώπη. Σημαντικότερο, το ντεμπούτο του στην
Κρατική Όπερα του Βερολίνου. Θα ακολουθήσουν η Όπερα της Βαστίλλης στο Παρίσι,
η Κρατική Όπερα της Βιέννης, ενώ στον Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου θα
ντεμπουτάρει τον Σεπτέμβριο με Φεράντο στο μοτσάρτειο «Έτσι κάνουν όλες».

«Είμαι παλαιομοδίτης…»

Νέος άνθρωπος, κάποτε ροκάς, δεν θεωρείτε το είδος «όπερα» ξεπερασμένο;

«H όπερα μου αρέσει ακριβώς γιατί είναι “παλαιομοδίτικη”. Αλλά και στη ροκ
πάντα αγαπούσα τους παλιότερους ­ τους Μπιτλς, τον Έλβις… Στο Λος Άντζελες,
πάντως, έμενα έκπληκτος βλέποντας τόσους νέους στο κοινό».

Στο καρνέ του έχει υποχρεώσεις μέχρι το 2006. Σημαντικότερες, ο πρώτος του
«Φάουστ» στο έργο του Γκουνό, στην Όπερα του Πίτσμπουργκ, ο πρώτος του Ναντίρ
στους «Αλιείς μαργαριταριών» του Μπιζέ στην Όπερα του Σαν Φρανσίσκο και ο
επώνυμος ρόλος στη «Μεγαλοψυχία του Τίτου» του Μότσαρτ, στην Όπερα του Μονάχου.

INFO

«Τραβιάτα» στις 10, 11, 13, 14, 16 και 17 Μαΐου (με Καστρονόβο στις 10, 13 και
16), στις 20.30, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (τηλ. 210-7282.333). Τιμές: 110,
80, 60, 35, (φοιτητικό) 18 ευρώ.