Δρόμοι

Σε κάθε…

…ποντίκι που βλέπει κανείς στην πόλη, αντιστοιχούν άλλα δέκα που δεν βλέπει.
Κυριολεκτικά. Γιατί μεταφορικά αντιστοιχούν πολύ περισσότερα (ποντικομούρης,
ποντικομαμμή κ.ά.). Τα ποντίκια είναι ένα είδος που ξέρει να επιβιώνει. Στις
πόλεις ζουν συνήθως ένα χρόνο. Μέσα σε αυτό τον χρόνο όμως ένα ζευγάρι
ποντίκια μπορεί να αποκτήσει μέχρι και 15.000 απογόνους ­ παιδιά, εγγόνια,
δισέγγονα και πάει λέγοντας. Ποντικομαχίες, ποντικοφάρμακα, ποντικολειχουδιές,
ποντικοϊστορίες, γεμάτο τέτοια είναι το βιβλίο «Ποντίκια» του Ρόμπερτ Σάλιβαν,
που γράφει ακόμη και για τον ρόλο που έπαιξαν τα ποντίκια στο πλευρό των
εργαζομένων που κατέβαιναν σε απεργίες (όταν άλλα «ποντίκια» κρύβονταν στην
τρύπα τους).

Τα ποντίκια…

…του είδους Rattus norvegicus, δηλαδή τα μεγάλα καφετιά ποντίκια που
μοιάζουν με τους αρουραίους, έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν στην Αμερική
μεγάλη καριέρα. Έφτασαν εκεί με τα πλοία τον καιρό της Αμερικανικής
Επανάστασης. Τον δέκατο ένατο αιώνα οι ποντικομαχίες ήταν δημοφιλής
διασκέδαση. Τα καλύτερα σκυλιά συναγωνίζονταν ποιο θα σκοτώσει τα περισσότερα
ποντίκια. Με 100 ποντίκια μέσα σε 5 λεπτά και 28 δευτερόλεπτα, ο Τζόκο, το
σκυλί – θαύμα, εξακολουθεί να κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ, σύμφωνα με την
εφημερίδα «Μπόστον Γκλόουμπ».

Ο ρόλος…

…των ποντικιών στις κοινωνικές διεκδικήσεις δεν είναι αμελητέος. Το 1963, ο
Τζέσε Γκρέι οργάνωσε μιαν απεργία ενοικιαστών που έμεναν σε τρώγλες του
Χάρλεμ. Ζήτησε από 13.000 ενοικιαστές της περιοχής να πάνε στο δικαστήριο
κρατώντας στο χέρι από ένα ποντίκι. Άλλοι βρήκαν ζωντανά ποντίκια και άλλοι
ψόφια. Τα κρατούσαν από τις ουρές και ποζάριζαν στους φωτογράφους σαν να ήταν
φρέσκα ψάρια που μόλις τα είχαν αγοράσει από την ιχθυόσκαλα. Φυσικά κέρδισαν
τη δίκη. Χωρίς να ανοίξει μύτη. Ο δικαστής προσπάθησε να κρατήσει τη δική του,
αλλά… τίποτα δεν είναι πιο αποτελεσματικό από ένα ψόφιο ποντίκι. Δεκάδες
κτίρια που ήταν σαν ποντικότρυπες επισκευάστηκαν και η πόλη της Νέας Υόρκης
ξόδεψε ένα εκατομμύριο δολάρια για να εξολοθρεύσει τα ποντίκια. Το 1968, ο
Τζον Ντελιούρι, ο σκληροτράχηλος πρόεδρος των εργαζομένων στις υπηρεσίες
καθαριότητας, τα έβαλε με τον δήμαρχο Τζον Λίντσεϊ και τον κυβερνήτη Νέλσον
Ροκφέλερ. Κατέβασε τους εργαζόμενους σε απεργία και ο ίδιος κατέληξε στη
φυλακή. Όμως, η συσσώρευση των σκουπιδιών και η εισβολή των ποντικιών στις
πλούσιες γειτονιές της πόλης υποχρέωσαν τις αρχές να ικανοποιήσουν τα αιτήματα
των απεργών: ο μισθός τους εξισώθηκε με τον μισθό των αστυνομικών και των
πυροσβεστών.

Μπορεί…

…να υπάρξει πόλη χωρίς ποντίκια; Μάλλον όχι, λένε οι ειδικοί που
συμβουλεύτηκε ο Σάλιβαν, εκτός αν όλοι οι κάτοικοί της αποφασίσουν να τρώνε
μόνο λαχανικά. Δεν αρέσουν καθόλου στα ποντίκια. Μα και τότε μπορεί να μάθουν
να τους αρέσουν. Γιατί τα ποντίκια ξέρουν να επιβιώνουν. Γι’ αυτό λένε: όταν
το νερό σού φτάσει στον λαιμό, ακολούθα τα ποντίκια.