TοTέταρτο κουδούνι

Ότι «”κέντησαν” στους ρόλους που ενδύθηκαν» οι – επί σκηνής με σεμνό έως
τρανταχτό γυμνούλι – Γιώργος Καραμίχος – Μενέλαος και Χρήστος Πλαΐνης – Πάρις,
διάβασα σε κυριακάτικη κριτική για το «Ποια Ελένη;» του «Εθνικού».

Μωρέ, μάλλον τους εκδύθηκαν, μάλλον τους εκδύθηκαν…

Τους «Αχαρνείς» συμφώνησαν ο αριστοφανικότατος Πέτρος Φιλιππίδης
(φωτογραφία) κι ο Κώστας Τσιάνος να παρουσιάσουν το καλοκαίρι του 2005 σε
σκηνοθεσία του δεύτερου – Δικαιόπολης, βέβαια, ο Πέτρος Φιλιππίδης. Στόχος
τους, η Επίδαυρος και στη συνέχεια μεγάλη περιοδεία.

Πάντως και φέτος το καλοκαίρι ο Πέτρος Φιλιππίδης δε θα παραμείνει
ανενεργός. Θα είναι, μαζί με την Νατάσα Μανίσαλη, τον Γιάννη Σαμσιάρη και την
Κάκια Ιγερινού, αφηγητής στη συναυλία της Λαϊκής Ορχήστρας «Μίκης
Θεοδωράκης», με μουσική και τραγούδια του Μίκη απ’ τον κινηματογράφο και το
θέατρο, που θα παρουσιαστεί στις 29 και 30 Μαΐου στο Ηρώδειο, στο πλαίσιο του
Φεστιβάλ Αθηνών, σε σκηνοθεσία Στέλιου Γούτη και με κείμενα Κάκιας Ιγερινού.
Και με βασικό τραγουδιστή τον Αντώνη Ρέμο.

Και εγένετο σκότος. Και εγένετο φως. Και… θαύμα, θαύμα! Οι γνώμες των
θεατών για «Τα Καμένα Βούρλα» που είχαν «εξαφανιστεί» απ’ το «site» του
περιοδικού «Αθηνόραμα», γεγονός για το οποίο κι εγώ αναρωτιόμουνα – «αλήθεια,
γιατί τις έσβησαν;» – στο περασμένο «Τέταρτο Κουδούνι», επανεμφανίστηκαν.

Όπως μου εξήγησε ο διευθυντής του περιοδικού, κ. Τέλης Σαμαντάς, πλην
του παραδοσιακού «δαίμονος» του τυπογραφείου και του νεώτερου της
φωτοσύνθεσης, ζει ανάμεσά μας πλέον κι ο νεώτατος ηλεκτρονικός «δαίμων». Ο
οποίος είχε καλύψει και όχι σβήσει τα σχόλια. Όχι μόνο για τη συγκεκριμένη
παράσταση, αλλά και για άλλες. Σχόλια που επανήλθαν στη θέση τους – ελπίζω να
συνέβη αυτό για όλες τις παραστάσεις. Όπως επανήλθε στη θέση της κι η καρδιά
όλων όσων πιστεύουμε ότι το «Αθηνόραμα» όντως αγαπάει το θέατρο και όχι τα
«νταραβέρια».

«Τι τηνικάδε αφίξαι, ω Κρίτων», και «χίλια οκτακόσια πεντήκοντα», κι ο
εκπρόσωπος του Παναγιωτάτου να εκφωνεί, ως να διαβάζει τον Απόστολο, προ της
Ωραίας Πύλης του Αγίου Γεωργίου, στο Φανάρι, live και σε… πρώτη ακρόαση, τον
κατά του «αδελφού» Χριστοδούλου φιλιππικόν της Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος,
ήτοι την απόφαση της Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στην… αττική
διάλεκτο – αυτή τους μάρανε, πλήρης η επαφή με το χριστεπώνυμον πλήρωμα… -,
κι εγώ απεγνωσμένα να ψάχνω τον τυφλοσούρτη του Ρώσση, μπας και καταλάβω
κατιτίς, διότι τα ‘χω ξεχάσει τα ρημάδια τ’ αρχαία…

Και ξαφνικά, εν τω μέσω του 1004 – ή κάπου εκεί τέλος πάντων… – που
νιώθω ότι μ’ «έχουν ταξιδέψει», σα με μηχανή του χρόνου, οι Άγιοι Πατέρες,
νάτα και με επαναφέρουν στην πραγματικότητα του δισχιλιοστού και τετάρτου
έτους: «ντρίιιν», το ένα το κινητό ανάμεσα στις μίτρες και στα πετραχήλια,
«ντρίιιν, ντρίιιν», το δεύτερο το κινητό – τώρα του Παναγιωτάτου ήταν; Κάποιου
διάκου ήταν; Του κάμεραμαν ήταν; Θα σας γελάσω. Και πάει στράφι σούμπιτη η
παλαιοβυζαντινή ατμόσφαιρα της Αγάπης και της Συγγνώμης και των δύο χιτώνων εκ
των οποίων, ως γνωστόν, δίνουν τον ένα, εντός της οποίας ατμοσφαίρας βγάζουν
στην ψύχρα και χωρίς αιδώ τα μάτια τους κι αρπάζονται μαλλί με μαλλί και γένι
με γένι διά τας «Παλαιάς» και «Νέας Χώρας» τους, Παναγιώτατοι και Μακαριώτατοι
και Σεβασμιώτατοι – και γέλιο οι Τούρκοι…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Τον Διόνυσο στους «Βατράχους» του Αριστοφάνη και όχι βέβαια στις
«Βάκχες» του Ευριπίδη, όπως από απροσεξία έγραψα προ ημερών σε συνέντευξη μαζί
της – ου γαρ έρχεται μόνον… -, θα παίξει, μεταξύ άλλων, η καλή Αννίτα
Σαντοριναίου το καλοκαίρι στην Επίδαυρο με το «Θέατρο Τέχνης», στην παράσταση
«Μισός αιώνας Αριστοφάνης» – αυτός είναι ο τελικός τίτλος της.

E, φυσικά, εφόσον η παράσταση αφιέρωμα αποκλειστικά στον Αριστοφάνη
είναι…

Μου το επεσήμανε, αλλά καθυστερημένα, πάντα προσεκτικός φίλος
αναγνώστης.

H Φιλαρέτη Κομνηνού (στη φωτογραφία) θα είναι τον επόμενο χειμώνα η
καινούργια Έντα Γκάμπλερ – ρόλος που της έρχεται γάντι – στο φερώνυμο δράμα
του Ίψεν, εναρκτήριο του «Εθνικού Θεάτρου» στο «Κάππα».

Θα σκηνοθετήσει η Νικαίτη Κοντούρη, Τέσμαν ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος,
Μπρακ ο Σοφοκλής Πέππας.

Το έργο που, στην Ελλάδα, για τελευταία φορά έχει παιχτεί μόλις τη
σεζόν που κλείνει, απ’ τη νεανική ομάδα «Πρώτες Ύλες» σε σκηνοθεσία Χρήστου
Λύγκα, με την ταλαντούχα νέα Ελισάβετ Μουτάφη στον επώνυμο ρόλο, έχει
παρουσιαστεί απ’ το «Εθνικό» μια μόνο φορά στα εβδομήντα δυο του χρόνια – τη
σεζόν 1957-58, σε σκηνοθεσία Κωστή Μιχαηλίδη με την Μαίρη Αρώνη.