H αυτοκρατορία του Mίκι Mάους

Κόβω τον σβέρκο μου. Τα στίφη τού «Kill Bill Vol 2» θα πέσουν σε μεγάλη…
συλλόηση (που έλεγε και μια ψυχή από την Ηλεία). Άραγε αυτό που βλέπω είναι
καλό ή… παγωτό; Αστείο ή σοβαρό; Μεγάλο ή μικρό; Και χα χα χα τα γέλια.
Φίλοι μου, ο κινηματογράφος είναι η αυτοκρατορία της οφθαλμαπάτης. Και η
μεγάλη σκηνοθεσία είναι ο ιμπεριαλισμός της… απάτης! Πώς λέμε «η τέχνη
μιμείται τη ζωή»; Έτσι ακριβώς.

H «απάτη» είναι ο άσος που ένας μεγάλος παίκτης τραβάει από το μανίκι. Ας
πούμε, ο Αϊζενστάιν. Ο αποκεφαλισμός ενός ταύρου, εμπλεκόμενος στην αλληλουχία
της προηγούμενης και της επόμενης εικόνας ενός εξεγερμένου πλήθους,
εκλαμβάνεται και βιώνεται από το φαντασιακό του θεατή σαν την επώδυνη και
ταυτόχρονα μεγαλοπρεπή σκηνή μιας λαϊκής αιματοβαμμένης καταστολής. Δεύτερο
παράδειγμα, εντελώς αμερικανικό. H «απάτη» των ιδιοφυών αδελφών Κόεν.
Θυμηθείτε τον Τζον Γκούντμαν στο «Μπάρτον Φινκ» στη σκηνή του διαδρόμου, που
καθώς τον διασχίζει χλιμιντρίζοντας σαν οργισμένος και παράφρων γίγαντας, οι
τοίχοι από… μόνοι τους φλέγονται, μετατρέποντας ένα ξεχαρβαλωμένο ξενοδοχείο
σε κόλαση! Τρίτο παράδειγμα, κι αυτό αμερικανικό. Το «Wilde at heart»
(«Ατίθαση καρδιά») του Ντέιβιντ Λιντς, όπου ένας ανεγκέφαλος και ακαριαία
ερωτευμένος Νίκολας Κέιτζ κονιορτοποιούσε κάθε ανθρώπινο ίχνος που έμπαινε
εμπόδιο στον έρωτά του για τη Λούλου. Πάρτε τέλος την περίπτωση του
τελειομανούς Σέρτζιο Λεόνε. H μέγιστη και αξεπέραστη απάτη του έγκειται σε μία
απίστευτη αλχημεία. Αφού πρώτα σχηματοποίησε τους πιστολέρο και όλα τα
συμπαρομαρτούντα του Wilde West και αφού τους κούρδισε με την ακρίβεια
ελβετικού ρολογιού, κατάφερε να μετασχηματίσει το γουέστερν σε… μπαλέτο!

H διαφορά ανάμεσα στον μεγάλο και τον κάλπικο «απατεώνα» είναι μία. Ο
πρώτος συλλαμβάνει και πραγματώνει πρωτογενώς. Αυτό το λέμε «πρωτοτυπία» και
«αυθεντικότητα». Ο δεύτερος δανείζεται μανιωδώς και μεταποιητικώς. Ο Λεόνε,
στον οποίο μονίμως, ασυστόλως και… ασελγικώς αναφέρεται ο Ταραντίνο,
εισέβαλε στο γουέστερν, το αποδόμησε και το ξανασυναρμολόγησε. Όπως ακριβώς οι
επιστήμονες της Φυσικής ανακάλυψαν την ατομική βόμβα. Τα υλικά υπήρχαν γύρω
τους. Απλώς κάποιος έπρεπε να τα επιλέξει και να τα ανακατέψει. Ο Ταραντίνο
στο «Kill Bill» δεν ανακάλυψε τίποτα, δεν συλλαμβάνει τίποτα και δεν
πρωτοτυπεί σε τίποτα. Μηρυκάζει τις ανακαλύψεις των άλλων. H «τέχνη» του
Ταραντίνο δεν «μιμείται ζωή». Απλώς μιμείται τους άλλους. H διαφορά είναι
κολοσσιαία. Σαν να βλέπεις κινηματογράφο μέσα από τηλεόραση και βίντεο. Το
μεγάλο μικρό, το αληθινό ψεύτικο και το σπουδαίο ασήμαντο. Γι’ αυτό κάνει
πλάκα, γι’ αυτό χαβαλέ, γι’ αυτό και οι χαρακτήρες… Μίκι Μάους. Είναι ο
πρωταθλητής της χαλκομανίας.

«Kill Bill Vol 2»: η Ούμα Θέρμαν ως χαλκομανία των «7 Σαμουράι»

Για να το καταλάβετε, συγκρίνετέ τον με τον Μάρτιν Σκορσέζε. Αμφότεροι
επιδέξιοι και μέσα στα σπλάχνα των «ειδών» (γκάνγκστερ, βία κ.ο.κ.). H
σκηνοθετική επιδεξιότητα του Σκορσέζε είναι «στρατευμένη» και προσηλωμένη στην
υπηρεσία της δραματουργίας. H τεχνική αρτιότητα του Ταραντίνο είναι σκέτη
αποστειρωμένη επιδειξιμανία. Παράδειγμα; Το «Kill Bill». Ρεπλίκα του
σπαγγέτι-γουέσερν, ρεπλίκα του Κουνγκ Φου, ρεπλίκα του «Σογκούν». Ακόμα και η
Ούμα Θέρμαν είναι η θηλυκή ρεπλίκα του Κλιντ Ίστγουντ!

H ρεπλικοποίηση είναι το ελαιοτριβείο της Τέχνης. Είναι μαϊμουδισμός
και κιτς. Πάρτε έναν αποχυμωτή και στύψτε τα πορτοκάλια του Bill. Ούτε μισή
σταγόνα. Τέσσερις… επικές ώρες χωρίς ίχνος ουσίας. Οι δύο πρώτες με τη
Θέρμαν σε ρεσιτάλ χάρτινου σαμουράι να κόβει εκατοντάδες κεφάλια. Οι δύο άλλες
του Voll 2 με άφθονο μπλα μπλα, διακοπτόμενο από χάρτινη βία. Προσέξτε τώρα τη
δομή της «αρχιτεκτονικής». Σαν τετράγωνο κουτί ελληνικής οικοδομής. Δύο Μίκι
Μάους να κουβεντιάζουν και να φλυαρούν και στο τέλος να πλακώνονται στο ξύλο.
Φοβερή πρωτοτυπία. H Ούμα Θέρμαν με τη μονόφθαλμη Ντάριλ Χάνα (που αφού στο
τέλος τής… εξορύξει και τον δεύτερο οφθαλμό, στη συνέχεια θα τον λειώσει με
τις καουμπόικες μπότες της!). H Ντάριλ Χάνα με τον Μάικλ Μάντσεν. Ο Μάικλ
Μάντσεν με την Ούμα Θέρμαν και η Ούμα Θέρμαν με τον Ντέιβιντ Καραντάιν. Ανά
δύο, ντουέτα. Όχι, χαζός ήταν να βάλει περισσότερους και να φουσκώσει το
τιμολόγιο της παραγωγής!

Ενδιαμέσως, έτσι για να περάσει η ώρα, βγάζει μερικές εγκυκλοπαιδικές
τιράντες. A, λέει, το φίδι με την ονομασία «Μπλακ Μάρμπα» είναι το πλέον
θανατηφόρο. Με μια δαγκωματιά παραλύει το νευρικό σου σύστημα και ύστερα από
μερικά λεπτά είσαι… άντε φεύγα. Μωρέ τι μας λες! A, λέει, ο Σούπερμαν
υπερέχει όλων των υπερφυσικών ηρώων. Μωρέ μπράβο. Να τον καλέσουμε να δώσει
διάλεξη με θέμα «πάρε τα λεφτά και τρέχα». Και τέλος, έτσι για την πλάκα,
μαθαίνουμε και την ουσία. Προς τι τόσο μίσος, τόση βία και τόσο αίμα; A, μα το
κορίτσι ήταν έγκυος και ήθελε να γίνει μητέρα. Χα χα χου χα και όπως έλεγε ο
Ντάνι Ντε Βίτο: «Πέτα τη μαμά από το τρένο»!

H μελαγχολία της άψητης γαλοπούλας

Από εδώ και κάτω αρχίζει η λίστα υποψήφιων ταινιών για το Διεθνές Φεστιβάλ
Θεσσαλονίκης. Με πρώτη και καλύτερη το «Pieces of April», που ελληνικώς
μετεξελίχθηκε στο χαριτωμένο «Το γλυκό στο τέλος». Στην πραγματικότητα δεν
πρόκειται για ολοκληρωμένη έξοδο, αλλά για τρυφερά διαπιστευτήρια ενός
ταλαντούχου της αμερικανικής, νέας σκηνής, με το όνομα Πίτερ Χέτζες. Από
εκείνες τις ταινίες που οι έξυπνοι και καλλιεργημένοι 16χρονοι τις
προμηθεύονται με τη μορφή του DVD για να τις δείξουν στο κορίτσι τους, που δεν
γουστάρει σπλάτερ και κομμένα κεφάλια.

«Το γλυκό στο τέλος». Πάνω-κάτω με μια γαλοπούλα στο ταψί

Μια τρελαμένη νεο-χίπισσα, τρυπημένη μέχρι τις… πατούσες και ερωτευμένη με
Αφροαμερικανό της ραπ, σπεύδει να ψήσει τη γαλοπούλα προκειμένου ύστερα από
έτη πολλά να υποδεχθεί στην τρύπα της, την άρρωστη από καρκίνο μάνα της που
την έχει αποκληρώσει λόγω άσωτης, δηλαδή αντι-αμερικανικής ζωής. H κόρη είναι
ό,τι σιχαίνεται η μάνα και η μάνα είναι ό,τι έχει σιχαθεί η κόρη. Όμως η
κουζίνα δεν λειτουργεί, η γαλοπούλα δεν ψήνεται και η μάνα όπου να ‘ναι
καταφθάνει. Έτσι η κόρη με το ταψί ανά χείρας κοπανάει κουδούνια, μπαίνει σε
διαμερίσματα, γνωρίζει περίεργους τύπους, ανάβει ξένες κουζίνες και η γραφική
ανεκδοτολογία κλιμακώνεται με το εξής ερώτημα: θα ψηθεί ή δεν θα ψηθεί η
γαλοπούλα; Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να την πάρει!

Μάτια ερμητικά κλειστά

Έτσι στα ίσα. Ένας παντελώς άγνωστος Ιάπων με το όνομα Σινία Τσουκαμότο, με
μια ασπρόμαυρη ιστορία τριών προσώπων και με τον τίτλο «Α snake of June»
(«Φίδι του Ιουνίου») παίρνει αυτή την εβδομάδα και τις φανέλες όλων! Ο
καινούργιος φίλος του κύκλου των σπουδαίων αλλά χαμένων ποιητών είναι
κατηγορίας «One man show». Δηλαδή σεναριογράφος, σκηνοθέτης, φωτογράφος,
παραγωγός και ενίοτε ηθοποιός. Συντονισμένος με τον στόχο του μέχρι μυελού
οστών, μετατρέπει ένα διαστροφικό, ερωτικό παιχνίδι σε ευθύβολο σχόλιο για μια
ολόκληρη κουλτούρα. Σαν να λέμε, ταινία δύο όψεων και δύο ταχυτήτων. Δηλαδή,
ένας (αόρατος) τύπος που πάσχει από καρκίνο αναγκάζει μια νέα γυναίκα,
συμβατικών υποχρεώσεων, λειτουργιών και συνηθειών, να υποκύψει σε ακραίες και
εκ του μακρόθεν βίαιες διαστροφές. Με την απειλή πως τη φωτογραφίζει και θα
την εκθέσει, την οδηγεί σε μια αργή, σταδιακή προσωπική φύσεως πορνογραφία.
Πρώτα τη σπρώχνει να αφαιρέσει το εσώρουχό της, ύστερα τη στέλνει να
προμηθευτεί δονητή και στη συνέχεια την βιάζει μέσω κινητού με αποτέλεσμα
εκείνη να διασχίζει το εμπορικό κέντρο της πόλης με τον δονητή στον κόλπο!

Ο Τσουκαμότο διαθέτει τη σπάνια αρετή της «κομμένης ανάσας». Όλα τα βέλη
συγκεντρωμένα στον ίδιο στόχο. Πυκνότητα, ρυθμολογία, ένταση, σασπένς,
ιδρώτας. Να σας το πω διαφορετικά. Σαν να βλέπεις μπροστά σου τη μηχανή του
Τζον Κασσαβέτη από τις «Σκιές». Τα υγρά να στάζουν από τους ήρωες της
«Αυτοκρατορίας των αισθήσεων» του Ναγκίσα Όσιμα και τη νοσηρή ατμόσφαιρα από
το «Crash» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ! Προσέξτε τώρα τα εμβλήματα και τα
σύμβολα αυτής της αυτοκρατορίας της διαστροφής. Κατά σειρά:

«Snake of June»: με τον δονητή στο μάξιμουμ της διαστροφής

H ερωτική πράξη συντελείται από μακριά μέσα από «τεχνητά» μέσα (κινητό,
δονητής). Επομένως το βίωμα δεν είναι αληθινό, αλλά φαντασιακό. Ας πούμε…
κινηματογραφικό (τσόντα). Δεύτερον, οι κλιματικές συνθήκες είναι μαύρες,
σκοτεινές και βροχερές. Περίπου σαν τον Χάρισον Φορντ στο «Μπλέιντ ράνερ».
Επομένως, η ερωτική παρεκτροπή συγχρονίζεται με την κλιματική, η προσωπική με
την κοινωνική και η συναισθηματική με την περιβαλλοντική. Τα πάντα και οι
πάντες μεταλλαγμένοι. Τρίτον, η συμβατική αυτή θηλυκή ύπαρξη, αν και στην αρχή
δείχνει να μη θέλει να λάβει μέρος στο παιχνίδι, στην πραγματικότητα τη
βρίσκει με τη βία και τη διαστροφή. Επομένως η μετάλλαξη του ατόμου, αν και
βίαιη, είναι στο τέλος απολαυστική. H βία στην ερωτική πράξη είναι ηδονή. Σας
θυμίζει τον Ντε Σαντ; Μόνο; Και τέλος η μετάλλαξη είναι τόσο ακαριαία και
θανατερή που έχει γίνει καρκινική. Επομένως ο καρκίνος δεν είναι απλώς μια
περίπτωση κλινική, αλλά μια πραγματικότητα κοινωνική. Μια απίστευτη επαγωγική
διαδρομή που αρχίζει από ένα εξωφρενικό διαστροφικό περιστατικό για να
καταλήξει στον κοινωνικό ιστό. Είμαι βέβαιος πως αν ζούσε ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ
θα πέταγε στις φλόγες κάθε καρέ από το «Eyes wide shut»!

Ο έρωτας… νεκρή φύση

Το αντίθετο του Τσουκαμότο είναι η Γαλλίδα Αν Φοντέν της «Nathalie…». H
οποία, ως αξιοσέβαστη κυρία της καλής κοινωνίας, χρησιμοποιεί τη διαστροφή ως
θεραπεία. Περίπου σαν τα κουρασμένα και άκρως μοντέρνα ζευγάρια που κάνουν
χάζι με την τσόντα για να διεκπεραιώσουν τις συζυγικές και συμβατικές τους
υποχρεώσεις. Ο έρωτας ως νεκρή φύση!

Το στόρι θυμίζει γυναικοπαρέα καλοδιατηρημένων 40-50ρηδων που ανταλλάσσουν
κουβεντούλες πίνοντας το απογευματινό τους ρόφημα. Μια γυναικολόγος (Φανί
Αρντάν) προσλαμβάνει «φωτιά» πολυτελείας (Εμανουέλ Μπεάρ) προκειμένου εκείνη
να διπλαρώσει τον άντρα της (Ζεράρ Ντεπαρντιέ), να «κοιμηθεί» μαζί του και στη
συνέχεια να της αφηγείται με το νι και σίγμα τις στιγμές του κρεβατιού τους!
A, της λέει, χτες το μεσημέρι ήρθε από πάνω μου και με ράντισε στο πρόσωπο!

«Nathalie…»: στάχτες η Φανί Αρντάν, φωτιά η Εμανουέλ Μπεάρ

Έτσι αρχίζει να ξετυλίγεται ως… τέχνη ένα απίστευτο παιχνίδι υποκρισίας.
Εντελώς γαλλικό και συμβατικό. H πορνογραφία (δηλαδή η παρεκτροπή)
περιγράφεται λεκτικά, ποτέ όμως… βιωματικά. Σαν τις θεούσες που κάνουν τον
σταυρό τους και κουτσομπολεύουν το χρώμα της κιλότας της διπλανής τους!
Έπειτα, αν και ο συζυγικός έρωτας είναι κλινικά εντελώς νεκρός, εν τούτοις
ανασυντάσσεται και αφυπνίζεται φαντασιακώς. Δηλαδή, παιδιά για να συντηρηθείτε
δεν έχετε παρά να προμηθευτείτε την πρώτη τυχούσα Ρωσίδα από το στριπτιζάδικο
της γειτονιάς. Και τέλος, αν και η η ταινία μοιάζει με συνωμοσία γυναικών,
κατά βάθος είναι η πλήρης υποταγή του θηλυκού στις ορέξεις του αρσενικού. Όλα,
μα όλα, για τον απόντα Ζεράρ Ντεπαρντιέ. Αν τώρα μπείτε στον κόπο να
δρασκελίσετε το κατώφλι, τρία πράγματα θα αισθανθείτε. Αφόρητη πλήξη. Δηλαδή
τηλεκοντρόλ. Έπειτα αφόρητη απορία. Δηλαδή, «ε και λοιπόν;» Και τέλος, αφόρητη
λάβα. Δηλαδή Εμανουέλ Μπεάρ η αναλλοίωτη καυτή θεά!

Όλα για πούλημα

Το «Pleasant days» του Ούγγρου Κορνέλ Μουντρούτσκο φέρει όλα τα συμπτώματα
των περισσοτέρων από τις ανατολικές χώρες που έρχονται στην Ελλάδα κουβαλώντας
μέσα τους το όνειρο του δυτικού παραδείσου. Με απλά και ωμά λόγια, ο τυπάκος
κουρελιάζει όλη τη σπουδαία παράδοση της ουγγρικής σχολής. Από τον Ζόλταν
Φάμπρι μέχρι το Μίκλος Γιάντσο. Ο άνθρωπος πρέπει να πουλήσει. Μια και δυο,
λοιπόν, μετατρέπει την οθόνη σε κρεοπωλείο. Διότι έτσι και κατά τύχη περάσει
κάποιος παραγωγός και του αναθέσει τη σκηνοθεσία του τελευταίου βιντεοκλίπ του
Έμινεμ. Και αν όχι του Έμινεμ, έστω του Χατζηγιάννη! Τι να γίνει; Δεν
πειράζει. H επιδημία πρέπει να έρθει για να περάσει!

Το στόρι δεν είναι τίποτα άλλο από το πασίγνωστο πάνω-κάτω και πλαγίως. Μια
χούφτα βαρεμένοι της σύγχρονης ουγγρικής νεολαίας επί μιάμιση ώρα να ντύνονται
και να γδύνονται. Με κέντρο τη… Μάγια. H οποία αφού προηγουμένως γεννάει για
λογαριασμό κάποιας άλλης, στη συνέχεια γδύνεται και το κάνει με όλους και με
όλες. Στη θέση της, από την ταλαιπωρία, τους βιασμούς και την αφασία θα είχα
καταλήξει στη «Γαλήνη». A ρε βρεγμένη σανίδα που τους χρειάζεται!

«Το καρέ της απάτης» (Shade). Περιπέτεια τσόχας σε σκηνοθεσία του
πρωτοεμφανιζόμενου Ντέμιαν Νίμαν. Ο Γκάμπριελ Μπερν με τον Στιούαρτ Τάουνσεντ
με σημαδεμένη τράπουλα εφορμούν εναντίον του ανίκητου ποκατζή Σιλβέστερ
Σταλόνε με ντεκόρ τη Μέλανι Γκρίφιθ! Στην αρχή κάπου θυμίζει την «Συμμορία των
11», στο τέλος τη «Λέσχη της απάτης». Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Διότι άλλα τα
μάτια του λαγού, άλλα της κουκουβάγιας!

Τα Oscar της εβδομάδας

Κινουμένων σχεδίων: «Kill Bill Vol 2»

Σκηνοθεσίας Μίκι Μάους: Κουέντιν Ταραντίνο

Διαστροφής: «Snake of June»

Ρεσιτάλ: Σίνια Τσουκαμότο (εντελώς… snake)

Νεκρής φύσης: «Nathalie…»

Περιπάτου: Φανί Αρντάν

Κονταριού: Ζεράρ Ντεπαρντιέ (της Nathalie)

Καύτρας: Εμανουέλ Μπεάρ

Μελαγχολικής γαλοπούλας: «Το γλυκό στο τέλος»

Ουγγρικής ασυναρτησίας: «Pleasant days»»

Βιντεοκασέτας:«Το καρέ της απάτης»