MANΩΛHΣ ΛIΔAKHΣ «Όχι άλλοι βάρβαροι στο τραγούδι»

«Τι πρότυπα έχουν τα νέα παιδιά», αναρωτιέται ο Μανώλης Λιδάκης. «Εγώ ζούσα κάποτε με το όνειρο να μπω σε στούντιο. Να δω από κοντά τον Μπιθικώτση. Σήμερα το όνειρο είναι να γίνεις φίρμα σε μια νύχτα»

Το μόνο που μένει έπειτα από μια συζήτηση με τον Μανώλη Λιδάκη είναι η αίσθηση
ότι θα μπορούσες να μιλάς επί ώρες. Άμεσος και αιχμηρός λόγος, ανοιχτή
διάθεση, κουβέντα με ροή, με όρεξη που δεν φοβάται να θίξει τα κακώς κείμενα
του επαγγέλματος. «Μα πάντα έτσι ήμουν», λέει, «ένας πολύ κανονικός άνθρωπος».

H αλήθεια είναι ότι η δύσκολη περίοδος της «κύησης» του νέου του δίσκου «Το
κλειδί» (Sony), μία δουλειά που στηρίχθηκε σε μια ομάδα καταξιωμένων συνθετών
και στιχουργών (Τάκης Μπουρμάς, Ορφέας Περίδης, Χρήστος Τσιαμούλης, Θοδωρής
Γκόνης, Λίνα Δημοπούλου κ.ά.), αλλά και στον παραγωγό του Θύμιο Παπαδόπουλο –
«μαζί αποφασίζουμε, μαζί βρίσκουμε τα τραγούδια» – έχει δώσει τη θέση της στην
αμφιλεγόμενη (σε αισθήματα) περίοδο της αναμονής, όπου ο καλλιτέχνης
διαπιστώνει ιδίοις όμμασι το αντίκτυπο των κόπων του. «Φυσικά και με
ενδιαφέρει πώς πάει», λέει και συνεχίζει: «Δεν κάνεις δίσκο για να τον ακούς
εσύ και οι πέντε φίλοι σου. Θέλεις να τον αγαπήσουν οι άνθρωποι. Θέλεις και
εσύ να προτείνεις κάποια πράγματα. Να πας λίγο παραπέρα».

Πάντα χαμηλών τόνων και μονίμως με το προφίλ του ανθρώπου που δεν θυσιάζει
εύκολα τη ζωή του προς χάριν της καριέρας, ο Μανώλης Λιδάκης είναι από τις
ελάχιστες καταξιωμένες φωνές που έχει καταφέρει να ζει εντός και εκτός
συστήματος. Λίγο στην πατρίδα του την Κρήτη, λίγο στην Αθήνα (ή όπου αλλού τον
καλεί το καθήκον), δεν εκφράζει την παραμικρή αμφιβολία για τον τρόπο που
κινήθηκε (και κινείται) όλα αυτά τα χρόνια. Τον τελευταίο καιρό, πάντως, μας
έχει συνηθίσει σε τακτικότερες εμφανίσεις. Πέρυσι με την Ελένη Τσαλιγοπούλου,
φέτος με τον Δημήτρη Μπάση (στον «Κεραμεικό») ο ερμηνευτής Λιδάκης ήταν
διαρκώς «παρών». Στο πάλκο.

«Πώς να είσαι “παρών” διαφορετικά; Ο κόσμος δεν θέλει να τον ζαλίζεις χωρίς
λόγο. Εγώ δε ποτέ δεν ήμουν απ’ αυτούς που απέφευγα τους δημοσιογράφους. Ούτε
τους κυνηγούσα όμως. Θέλω να “μιλάω” με τη δουλειά μου. Και πάντα προσπαθώ να
αποβάλω τα περιττά», τονίζει.

Αναπόφευκτα η συζήτηση στρέφεται σε όλα αυτά τα… περιττά, που στις ημέρες
μας έχουν υιοθετηθεί και να τα εφαρμόζονται ως απαραίτητα.

Εκείνος, λόγου χάριν, τι γνώμη έχει γι’ αυτό το πανηγύρι που βλέπουμε
τελευταία στα ριάλιτι; «Είναι μια μηχανή παραγωγής ειδώλων. Και βέβαια δεν
μπορεί να τα βάλει κανείς με τα παιδιά. Δεν μπορείς να απαγορεύσεις σε έναν
νέο να ονειρεύεται. Το θέμα είναι το κοινό που τα παρακολουθεί. Και βέβαια όλο
αυτό το σύστημα, κανάλια, δισκογραφικές, παραγωγοί, που τα κατασκευάζουν.
Ζούμε σε μια σχιζοφρενική εποχή…».

Αισθάνεσαι ότι απειλούνται οι άνθρωποι που έχουν μια ιστορία και μια
διαδρομή μέσα σ’ αυτή τη δουλειά;

Ουδέποτε επηρεάστηκα από τις ανάγκες της αγοράς, πάντα έβγαινα και έλεγα τα
τραγούδια μου χωρίς εφέ, χωρίς πολλά πολλά.

Ναι, αλλά τους ομότεχνους δεν τους επηρεάζει αυτή η ιστορία;

Δεν θεωρώ ότι όλοι οι τραγουδιστές είναι ομότεχνοί μου. Έτσι και αλλιώς το
επάγγελμα τού τραγουδιστή είναι ένα αχαλίνωτο επάγγελμα – πουθενά στον κόσμο
δεν ήταν όπως στην Ελλάδα. Πού ακούστηκε να βγαίνουν οι τραγουδιστές και να
τραγουδούν στα κέντρα καθημερινά; E μετά καθιερώθηκαν τα ρεπό μια, δυο φορές
την εβδομάδα και τώρα οδεύουμε στο μόνιμο ρεπό…

Φταίνε και οι ίδιοι οι τραγουδιστές;

Ξέρεις τι μου είχε πει τουλάχιστον μία δεκαετία πριν ο Μπιθικώτσης; «Και στον
ελέφαντα αν πέσουν πολλά τσιμπούρια, στο τέλος θα τον φάνε». Το ίδιο συμβαίνει
και στο τραγούδι σήμερα. Ρημάχτηκε. Το ρημάξαμε. Και φταίμε όλοι: Εταιρείες
και τραγουδιστές. Οι τραγουδιστές δε είναι οι πιο ανασφαλείς απ’ όλους. Έχουν
πέντε, δέκα κόλακες γύρω τους και τους λιβανίζουν. Ότι είναι οι καλύτεροι. M’
αρέσει μάλιστα που λένε ότι έκαναν και «σχολές». H «σχολή» του τάδε και η
«σχολή» του δείνα… Γεμίσαμε σχολές, αλλά χάσαμε το τραγούδι.

Εσύ πώς τα εισπράττεις όλα αυτά…

Εγώ αγάπησα το τραγούδι, τη μουσική. Καθόλου το επάγγελμα…

«Χρειάζεται γαλβανισμένο στομάχι»

Είναι κουραστικό να εκτίθεται κανείς στο κοινό;

Δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Αυτό μου αρέσει και μάλιστα πολύ. Να είσαι εκεί
και να επικοινωνείς με τον κόσμο, να εκφράζεσαι μέσα από το τραγούδι. Άλλα
είναι που δεν ανέχομαι. Έτσι όπως κατήντησε το επάγγελμα χάνει το ενδιαφέρον
του.

Γιατί;

Ή πρέπει να είσαι πολύ σκληρός άνθρωπος και να μην υπολογίζεις τίποτα ή πρέπει
να έχεις γαλβανισμένο στομάχι για να αντέχει. Και εγώ, ως γνωστόν, ήμουν από
μικρός στομαχικός… Δεν ξέρω ποιο θα είναι το μέλλον, αυτό που ξέρω είναι ότι
το επάγγελμα δεν αντέχει πλέον άλλη εισβολή βαρβάρων.