Θέα από ψηλά

Με το ένα, με το δύο, με το τρία – κρατάμε ανάσα – και η γέφυρα γλιστράει σαν
το γλάσο πάνω στο γλυκό και αυτόματα όλα παίρνουν τη θέση τους. Πλήθος με
σημαιάκια (προφανώς της κατασκευαστικής εταιρείας) χειροκροτάει, καθώς η στέγη
τεντώνεται για να πιάσει άκρες και να δείξει το σχέδιο και από μακριά… Στην
επιστροφή, βέβαια, το μποτιλιάρισμα ήταν αφόρητο και πάλι καλά που είχαμε
μουσική.

«Grown Backwards» David Byrne (Warner)

Ο Ντέβιντ Μπερν αποκαλύπτει τους θησαυρούς του

Αλλά, όπως και να το κάνεις, τώρα είμαστε πιο κοντά… έχουμε επαφή, πιάνουν
καλύτερα οι κεραίες. Τώρα, λοιπόν, οι γέφυρες πέφτουν προς τα πίσω…
ψυχαναλυτικά, με τον καλλιτέχνη να ανοίγει τα χαρτιά του – δες Ντέιβιντ Μπερν
καλή ώρα, που με τόλμη κοιτάει προς τα κάτω, κάτι που τρέμουν όσοι πάσχουν από
ιλιγγιώδη μεγαλομανία.

Πολλοί θα ήθελαν να ήταν ο Ντέιβιντ Μπερν – κι ας μην παίζεται σήμερα στο MTV
ο πρώην Talking Head όπως ο Ρόμπι Γουίλιαμς ακόμη και όταν δεν έχει δίσκο.
Αλλά όσο εύκολο και αν φαίνεται να αφήνεις τα μαλλιά σου να ασπρίζουν (τόσο
γοητευτικά όμως όσο ο Μπερν και Ρίτσαρντ Γκιρ;) ποιος συνδυάζει Talking Heads,
αρτίστικο πανκ-ροκ, Νέα Υόρκη και «CBGB» (το κλαμπ το θρυλικό), τα πρώτα
καλλιτεχνικά βιντεοκλίπ στο MTV (τι θα ήταν το κανάλι χωρίς σουρεαλισμό και
Μπερν;), συνεργασίες με Ίνο, σάουντρακ, ταξίδια στις μουσικές του κόσμου,
Luaka Bop (η εταιρεία του), τη Βραζιλία, την είσοδό του στα κλαμπ και από την
άλλη πλευρά της ζυγαριάς τα τραγούδια του. Ο «πολύς» κ. Μπερν ξανακοιτάει πίσω
(και την ίδια στιγμή μπροστά).

Τι να περιμένεις; Αυτό ακριβώς που δεν περίμενες. Τις γέφυρες και τις κορυφές
του. Το σημείο όπου (θεωρητικά) συνυπάρχει ο Καλατράβα και ο Γκαουντί και στην
πράξη… οι Lambchop (παίρνει το δικό τους «The Man Who Loved Beer» και το
κάνει δικό του), ο Βέρντι και ο Μπιζέ, αφού βάλει δυναμίτη στα θεμέλια του
«Lazy» που τράνταξε τον κόσμο της «ντανς» και κέρδισε τη θέση του στους ύμνους
του κλάμπινγκ. Τα υπόλοιπα εμπνευσμένα και λιτά… (όπως το στυλ Μπερν… που
βγήκε επί σκηνής «Womad», τότε, με γκαραζιέρικο πουκάμισο σαν να ήρθε μόλις
από κλασικές ταινίες των φίφτις). Και καλά κάνει και παίζει ζάρια με τα
κομμάτια του και κάνει μαγικά, σαν κάθε φορά που γράφει μουσική να είναι
ερωτευμένος στο φουλ. Αν αυτή είναι η συνταγή, την ξέρουμε. Το θέμα είναι να
μη μένει κανείς στη θεωρία.

«All That We Let In» Indigo Girls (Sony)

Τι συμβαίνει όταν έχεις ξαναδεί το έργο, έχεις διαβάσει το βιβλίο και
αποφασίζεις μόνο να φρεσκάρεις μερικές σελίδες που με κάποιο τρόπο βγήκαν στην
επιφάνεια; Σπάνια ξαφνιάζεσαι (αλλά και δεν το αποκλείεις). Αυτή είναι η
ιστορία των Indigo Girls με δυο κουβέντες και με ένα μετρημένο «ροκ» για
όλους. Και εκεί που τα πράγματα μοιάζουν ελεγχόμενα, τα δύο κορίτσια των
Indigo αλλάζουν τροπάριο και φωτίζουν τη ρουτίνα τους σαν να ανακαλύπτουν κάτι
που είχαν χάσει και είχαν εντελώς ξεχάσει την ύπαρξή του (πολύ οικείο το
συναίσθημα). Έτσι, το ελαφρώς «Σκα» σε ρυθμό «Heartache of Everyone» και το
«Perfect World», σαφώς «νότιου» προσανατολισμού, φτάνουν και περισσεύουν για
να φτιάξουν ατμόσφαιρα την ώρα που έξω αλλάζει το σκηνικό. Το θηλυκό μάτι,
λένε, «βλέπει» αλλιώς τα πράγματα και κανένα κομμάτι στο τέλος δεν μοιάζει
παλιό από μια νέα θέση στον χώρο. H γέφυρα, επομένως, εδώ δεν φτιάχτηκε από
ματαιοδοξία. Εξαρτάται βέβαια από ποιο σημείο την κοιτάς.

«The Runaway Found» The Veils (Rough Trade)

Σαν να περιμένεις και να μην ξέρεις μήπως περιμένεις άδικα, να είσαι στην
αναμονή (και σε γραμμή ενδεχομένως προτεραιότητας) και να αναρωτιέσαι μήπως
πρέπει να κλείσεις, σαν την «Παλίρροια που Έφυγε και δεν Γύρισε Πίσω» (The
Tide That Left And Never Came Back) μοιάζει αυτό εδώ το ντεμπούτο των Veils. Ο
Φιν Άντριους, 20χρονο παλικάρι του Μπάρι Άντριους των XTC, σπαράζει και κάνει
σχέδια να ακουστεί – και εκεί στους στίχους πιάνει επαφή καλύτερα απ’ όλα –
αλλά την τελευταία φράση, που έχει το νόημα, την παίρνει κι αυτή το κύμα. Ίσως
πάλι αν όλα ήταν στη θέση τους στον οίκο των Veils να είχε χαθεί και το
μυστήριο και να μην έφταναν καν εδώ στις βιτρίνες με μια κάποια αίγλη.
Υπομονή, τα έιτις θα ξεχαστούν σαν μόδα και όσους έχουν κάτι πέρα από αυτά να
πουν θα τους συναντήσουμε πιο κάτω. Προς το παρόν, πάσο.

Εντός σχεδίου

* Thursday, «War all the time» (Universal). Άγριο πρωινό ξύπνημα και
έξω στους δρόμους από το ροκ γκρουπ που το έλεγαν «Πέμπτη» (και όχι Παρασκευή
ή κάποια πιο βολική μέρα), και ένα τραγούδι σαν το «This Song Is Brought To
You By Α Bomb» τους βάζει στα ημιτελικά και τους ανοίγει νέους ορίζοντες στο
πιάνο.

* Finger Eleven, «Finger Eleven» (Sony). Καλό είναι και λυτρωτικό να
βγάζεις την οργή σου και το «nu metal» βοηθάει πολύ, αν – όπως οι φίλτατοι
Καναδοί – το έχεις στο αίμα σου. Κρίση πανικού με αρπαγμένες κιθάρες.

* Hu Vibrational, «Beautiful» (Soul Jazz). Σαν τζαζ ελαφρόπετρα που
χαϊδεύει και λειαίνει, οι Hu Vibrational από το Σικάγο φτιάχνουν ατμόσφαιρα.
Με μια αδυναμία στην πιο… αδύνατη πλευρά των κρουστών.