«Mε άφησαν γιατί ήμουν Eλληνίδα»

Τις δέκα ώρες που πέρασε στα χέρια των απαγωγέων της στη Φαλούτζα του Ιράκ,
αλλά και τις τραγωδίες που έζησε στα νοσοκομεία της πολύπαθης χώρας,
περιγράφει μιλώντας στα «NEA» η νοσηλεύτρια κ. Ελένη Σωτηρίου, μέλος της μη
κυβερνητικής οργάνωσης Γιατροί Καρδιάς.

«Είχα τελειώσει από το νοσοκομείο, ύστερα από μια εξουθενωτική ημέρα – είχαν
μεταφερθεί δεκάδες σοβαρά τραυματίες από τη Φαλούτζα. Στο τέλος μάλιστα
χρειάστηκε να δώσω και αίμα για έναν ηλικιωμένο Ιρακινό, που τον είχαν αφήσει
στην τύχη του. Πήρα ένα ταξί για να επιστρέψω στο ξενοδοχείο “Παλαιστίνη”,
όπου διέμενα. Ελάχιστα λεπτά προτού φτάσουμε, μας προσπέρασε ένα αυτοκίνητο με
δύο νεαρούς μέσα. Κατάλαβα ότι κοιτούσαν προς το μέρος μας αλλά δεν έδωσα
σημασία. Λίγα μέτρα παρακάτω, οι δύο νεαροί είχαν τοποθετήσει κάθετα το
αυτοκίνητό τους στον δρόμο και μας ανάγκασαν να σταματήσουμε. Ο ένας με
τράβηξε με δύναμη από το αυτοκίνητο και με πέταξε στο δικό τους. Μου φόρεσαν
μια μαύρη σακούλα στο κεφάλι και άρχισαν να οδηγούν».

Την ίδια ώρα, στην Ελλάδα γιορτάζαμε την Κυριακή του Πάσχα. Για τη νοσηλεύτρια
κ. Ελένη Σωτηρίου, μέλος της μη κυβερνητικής οργάνωσης Γιατροί Καρδιάς, που
είχε μεταφέρει στη Βαγδάτη και τη Φαλούτζα 2,5 τόνους φαρμάκων τη Μεγάλη
Πέμπτη, άρχιζε ένα δραματικό δεκάωρο στα χέρια Ιρακινών ανταρτών. Όπως δεκάδες
ξένοι, είχε πέσει θύμα απαγωγής.

«Είμαι Ελληνίδα»

«Τους ρωτούσα στα αγγλικά πού με πάνε, γιατί με έπιασαν, αλλά δεν μου
απαντούσαν», θυμάται η νοσηλεύτρια που σήμερα βρίσκεται στην Ελλάδα και
ετοιμάζεται να αναχωρήσει και πάλι για το Ιράκ. «Πρέπει να με μετέφεραν σε ένα
μέρος που υπήρχαν ζώα, κάτι σαν στάβλο αν κρίνω από τις μυρωδιές. Μου έδεσαν
τα χέρια πίσω από την πλάτη και ξεκίνησαν να με ρωτούν στα αραβικά: “Είσαι
Ιταλίδα, Ισπανίδα, Αγγλίδα, Αμερικάνα;”. “Ελληνίδα” τους απαντούσα αλλά αυτοί
δεν με πίστευαν. Με άφηναν για λίγο και ξεκίναγαν ξανά με τις ίδιες ερωτήσεις.
Ύστερα από αρκετή ώρα επιτέλους έφτασε και κάποιος που ήξερε καλά αγγλικά.

Από το λίγο που μπορούσα να δω, αυτός φορούσε ρούχα ιερέα. Του εξήγησα ποια
ήμουν και τι δουλειά έκανα στο Ιράκ. “Θα έπρεπε σαν Ιρακινοί να ντρέπεστε γι’
αυτό που μου κάνετε. Έχω έρθει 8 φορές στην πατρίδα σας για να βοηθήσω τον λαό
σας και εσείς μου συμπεριφέρεστε έτσι”, του είπα και του έδειξα το χέρι μου.
“Πριν από λίγο έδωσα το αίμα μου για έναν αδελφό σας”».

Το τέλος του εφιάλτη

«Οι ελλείψεις είναι τεράστιες στα ιρακινά νοσοκομεία και η νοσηλεία των τραυματιών γίνεται σε δύσκολες συνθήκες» λεει στα «NEA» η νοσηλεύτρια Ελένη Σωτηρίου η οποία στη φωτογραφία περιθάλπτει ένα παιδί

H περιπέτεια της κ. Σωτηρίου έφτανε στο τέλος της: «Μου ζήτησε συγγνώμη για
την ταλαιπωρία και μου εξήγησε ότι δυστυχώς δεν έχουν άλλον τρόπο να αμυνθούν
εκτός από το να απαγάγουν τους συμμάχους των Αμερικανών. Μόνο που τα
διαβατήρια των Ευρωπαίων όλα μοιάζουν εξωτερικά και ζήτησαν από αυτόν που
ήξερε καλά αγγλικά να καταλάβει από πού ερχόμουν. “Έχουμε λειώσει και δεν
ξέρουμε πια τι να κάνουμε”, μου είπε προτού με λύσει από τα δεσμά μου. Ύστερα
από 10 ώρες ομηρείας με γύρισαν στο ξενοδοχείο».

«Θα συνεχίσω να προσφέρω»

Στη Βαγδάτη βρέθηκε αγκαλιά με τον θάνατο όταν ένας όλμος έσκασε λίγα
μέτρα μακριά από το φορτηγό της. «Κάποια στιγμή θα πεθάνω. Αν ήταν το θέλημα
του Θεού να πεθάνω με τον τρόπο αυτό, θα συνέβαινε», λέει και εξηγεί από πού
αντλεί τη δύναμή της. «Κάθε φορά που ετοιμάζομαι να εγκαταλείψω τη Ρόδο,
περνάω από το εκκλησάκι του Ταξιάρχη και του λέω, “Μην τυχόν Ταξιάρχη μου και
πάθω τίποτα γιατί μετά ποιος θα σου ανάβει το κερί”. Αυτό μου δίνει τη
βεβαιότητα ότι για πολλά χρόνια ακόμη θα συνεχίσω να προσφέρω σε αυτούς που το
έχουν ανάγκη».

ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ TOY IPAK

«Τα πτώματα έσταζαν αίμα όταν τα έθαβαν…»

Βετεράνος των εθελοντικών αποστολών από το 1967, έχει ζήσει από κοντά
το δράμα πολλών αφρικανικών χωρών, «αλλά η τραγωδία στο Ιράκ δεν συγκρίνεται
με τίποτα. Ο θάνατος δεν προκαλεί πλέον εντύπωση» λέει – και ανακαλεί στη
μνήμη της τη σκηνή που τη συγκλόνισε στο Ιράκ.

«Ήρθε στο Αλ Κίντι, το νοσοκομείο, ένα ημιφορτηγό γεμάτο με πτώματα, με τα
αίματα να στάζουν από την καρότσα του. Τους θάψανε βιαστικά μέσα σε λάκκους
που ανοίχτηκαν στο προαύλιο του νοσοκομείου. Τις υπόλοιπες ημέρες συγγενείς
έψαχναν να βρουν τους νεκρούς τους. Τους ξέθαβαν και στη συνέχεια τους έθαβαν
αλλού».