Δουλειά για το σπίτι

Ποιο φεγγάρι ακριβώς; H πανσέληνος; Ή η Σελήνη στον Κριό; Το «Fly Me to The
Moon» ή το «Moon River»; Καμία διάκριση. Τα τελευταία νέα… κάνουν το φεγγάρι
σκουπιδότοπο και ένα καινούργιο, σούπερ εκσυγχρονισμένο πρόγραμμα αναλαμβάνει
να στέλνει τα απόβλητα στον λαμπρό μας δορυφόρο. Με τέτοιο φεγγάρι, τι
τραγούδια να γίνουν;

«Buzzin’Fly Volume One» V/Α (Planetworks)

Στα Lazy Dog πάρτι του Μπεν Γουότ μαζεύεται όλη η καλή κοινωνία του λονδρέζικου κλάμπινγκ

Είναι δύο σημεία που φροντίζω πάντα να τσεκάρω όταν βρίσκομαι στο Λονδίνο, το
ένα είναι τα σάντουιτς του Μπρούνο, το άλλο τα βινύλια στο Black Market.
Επειδή μάλιστα και τα δύο είναι στο Σόχο και κοντά, μπορεί κανείς να τα
συνδυάσει. Το Black Market πάντα ανοίγει την… όρεξη. Με όλα τα καινούργια
white label κρεμασμένα στους τοίχους και τα ακουστικά που φυτρώνουν στους
πάγκους του, βγαίνεις από μέσα γνωρίζοντας την πλοκή των επόμενων μηνών στα
πικάπ του κόσμου.

Εκεί έχω πετύχει τον Μπεν Γουότ. Στην αρχή κιόλας, δεν μου ‘ρχόταν το όνομά
του… «Είναι ο… ο… ο Everything But the Girl (με τα ονόματα κολλάω)»…
«Ο Μπεν Γουότ», έρχεται η βοήθεια από δίπλα. Με όλη την τσαλακωμένη και τρία
νούμερα μεγαλύτερη από το κανονικό περιβολή της γενιάς των κλαμπ, ο Γουότ
ψαχούλευε τις κυκλοφορίες και ψώνιζε. Μουσικός, ντιτζέι, παραγωγός, ιδιοκτήτης
δισκογραφικής, είκοσι χρόνια ήταν το μισό των Everything But The Girl, πέντε
δούλευε με το Lazy Dog πρότζεκ, τώρα έχει βάλει μπροστά την Buzzin’ Fly
Records (είμαστε η γενιά των workholics και δεν περηφανεύομαι γι’ αυτό). Την
επομένη, Κυριακή απόγευμα με λιακάδα και μετά (εννοείται) τα σάντουιτς του
Μπρούνο, απορώ με την ουρά που έχει ζώσει μια πόρτα (μια πόρτα έβλεπα, όλο κι
όλο) στο Νότινγκ Χιλ. Είναι τα περίφημα Lazy Dog πάρτι του Μπεν Γουότ και
μαζεύεται όλη η καλή κοινωνία του λονδρέζικου κλάμπινγκ. Είχε πολύ ήλιο και
πολύ μεγάλη ουρά για να μπω μέσα (και εκείνα τα πάρτι, δεν είναι μόνο αυτός ο
λόγος που ο Γουότ περιφέρεται φορτωμένος βινύλια πάντα), αλλά άλλο θέλω να πω.
Πως τίποτε δεν είναι τυχαίο. Και αυτό το CD τώρα, η συλλογή που διαλέγει και
μιξάρει ο Μπεν, deep house με συναίσθημα και σχέδια εποχής – το πρώτο της
Buzzin’ Fly – είναι ήχος εθιστικός, μουσική που θέλεις να κλέψεις για το
σπίτι. Στο «A Stronger Man» ακούγεται ο Σαναντα Μεϊτρέια (ο Τέρενς Τρεντ Ντ’
Άρμπι), στο εξαίσιο ριμίξ του «Musica» η Μπάρμπρα Μέντεζ, ενώ μπορεί να σε
κερδίσουν ακόμη πιο πολύ το «Sad Piano» του Τζάστιν Μάρτιν και το «Tonight»
των Low σε σπέσιαλ νυχτερινό «μιξ» του Μπεν του ίδιου. Αναρωτιέμαι τώρα αν το
Volume Two θα αργήσει…

«Amorino» Isobel (Hitch Hyke)

Αναρωτιέμαι ακόμη πόσο ροζ είναι αρκετό; Πίσω από το ροζ τι κρύβεται; Και
γιατί ακόμη και φορεμένο υπερβολικά (γιατί τις περισσότερες φορές έτσι
φοριέται) κάτι λέει. H Ιζομπέλ του ροζ λέει ακόμη περισσότερα από όσα
τουλάχιστον θα είχε πει κλειδωμένη στον πύργο των Bell and Sebastian, που
συμπαθητικό γκρουπ είναι, αλλά έως εκεί. Εδώ η Ιζομπέλ Κάμπελ ζωγραφίζει σε
παλ χρώματα και σε τύπου «Τζεϊμσμποντικές» μουσικές και σε στυλ το
«Παρίσι-τον-Μάιο» νωχελικούς ρυθμούς, με έξτρα ζαχαρένιες ερμηνείες που
σίγουρα ήταν απαγορευμένες στη δίαιτα των Belle and Sebastian. Πιάνο,
κλαρινέτο και ακουστική κιθάρα, όλα υποταγμένα στη φωνή και την αύρα του κοριτσιού.

«Sit Down and Listen To…» Hooverphonic (Sony)

Πάντα αναρωτιόμουν επίσης πώς θα ακούγονταν οι Hooverphonic χωρίς ηλεκτρισμό,
με ακουστικά όργανα και τον ζεστό ήχο του ξύλου όταν χτυπάνε πάνω του τα
δάκτυλα. Το ίδιο και εκείνοι φαίνεται. Και αφού γύρισαν στα θέατρα,
ηχογράφησαν τα κομμάτια τους μαστορεύοντάς τα διαφορετικά με τεχνικές παλιές,
αλλά εξίσου «λάουντζ» – λέξη πια αμαρτωλή, αφού τη λειώσαμε από τη χρήση. Το
«Jackie Kane» είναι σαν να το ψιθυρίζουν στο αυτί, το «Vinegar and Salt» με
τελείως άλλη γεύση, το «Someone» άλλο κομμάτι και η διασκευή του αγαπημένου
μας Λι Χέιζλγουντ στο «My Automn’s Has Come», σαν λυμένος γρίφος στην
παραμυθένια τους αφήγηση. Αν βέβαια οι μελωδίες γύρω από την πισίνα (με την
πισίνα τις περισσότερες φορές να λείπει) δεν συγκινούν, βάζουμε πάλι τις
κιθάρες στην πρίζα.

Εντός Σχεδίου

* Armand Van Helden, «New York: Α Mix Odyssey» (Sony). H Νέα Υόρκη,
λέει ο Αρμάνδος, είναι η Μέκκα του Πολιτισμού, όπου μιλούν 180 γλώσσες και
όπου το φαν και η δημιουργία δεν σταματούν ποτέ. Συμφωνώ, αν και κομματάκι
«εξπένσιβ» το πακέτο, εξ ου και ο Βαν Χέλτεν, μέγας της κονσόλας, ρίχνει απόχη
στους υπόγειους ήχους της πόλης. Με μία παρέκκλιση προς electro μεριά.

* Hidden Treasures, V/Α, (Universal). Κάτω από τον αφρό της θάλασσας,
στα βαθιά εκεί που κρύβονται οι θησαυροί, έρχονται τούτα εδώ τα μαργαριτάρια
(από τη Lizz Wright έως τον Hawksley Workman, διπλό το CD) που θα αυγατίσουν
την συλλογή κάθε «ψαγμένου».

* Papa Susso, Sotuma-Sere (Α&Ν). Από ένα μικρό χωριό της Γκάμπια, ο
Πάπα Σούσο είναι μουσικός και ιστορικός μαζί. Τραγουδάει για ήρωες και
ανδραγαθήματα, για τον τόπο του και αυτό το περίεργο έγχορδο που παίζει είναι
το «κόρα» και ακούγεται ωραία.