ΓNΩMH Xούντα είναι, θα περάσει

Χιλιάδες αστυνομικοί, με στολή ή πολιτική περιβολή, εισαγγελείς, ζώνες
ασφαλείας, απαγόρευση κυκλοφορίας.

Κι αν αυτά τα διαβάζαμε σε κάποιο ρεπορτάζ για το Ιράκ ή τη Μέση Ανατολή,
θα μπορούσαμε να δικαιολογήσουμε όλη αυτή την κινητοποίηση. Όμως τα διαβάζουμε
για ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι – έστω κι αν αυτό είναι το ντέρμπι των αιωνίων,
το παιχνίδι της χρονιάς, το ματς που θα κρίνει τον τίτλο του πρωταθλητή – στην
Αθήνα του 2004, τη διοργανώτρια πόλη των Ολυμπιακών Αγώνων.

Και το χειρότερο απ’ όλα δεν είναι ότι τα διαβάζουμε, δεν είναι ότι με
αγωνία περιμένουμε το βράδυ της Κυριακής για τα «πολεμικά ανακοινωθέντα» με
τις οδομαχίες που θα διεξαχθούν, τις συμπλοκές, τους βανδαλισμούς, τις τυχόν
συλλήψεις. Το χειρότερο είναι πως όλα αυτά έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι
πλέον του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Δεν μας προκαλούν καμία εντύπωση.

Αντιθέτως, έχουμε φθάσει σε τέτοιο θλιβερό σημείο, ώστε να μας αφήνουν
αδιάφορους.

H χαρά του ποδοσφαίρου, η απόλαυση του θεάματος, έχουν μετατραπεί τα
τελευταία χρόνια σε μια αέναη πάλη μεταξύ καλού και κακού. Με το δεύτερο να
παρουσιάζεται παντοδύναμο και κυρίαρχο.

Τα όμορφα κυριακάτικα απογεύματα με το νωχελικό πλήθος να κινείται στους
γύρω από το κάθε γήπεδο δρόμους για να απολαύσει ένα ευχάριστο δίωρο, ανήκουν
σε εικόνες μια άλλης, χαμένης εποχής. Που δύσκολα θα επιστρέψει.

Στη θέση τους έχουν… τοποθετηθεί ορδές βαρβάρων, που κάθε Σαββατοκύριακο
κατακλύζουν τα γήπεδα. Μια χούντα που καταδυναστεύει κάθε υγιή φίλαθλο, κάθε
άνθρωπο που θέλει να πάει στο γήπεδο για να περάσει ευχάριστα δύο ώρες της
ζωής του. Μια χούντα που «συνοδεύεται» απ’ όλο αυτό το σκηνικό του τρόμου, με
τους χιλιάδες αστυνομικούς, τις συγκρούσεις, τους άνδρες των Ειδικών Δυνάμεων
σε θέση μάχης, τα δακρυγόνα.

Όλες οι χούντες όμως, κάποτε… πέφτουν.

Ας ελπίσουμε και απ’ αυτήν ν’ απαλλαγούμε σύντομα.