Διαστάσεις Παίζουμε «Δημοκρατία»;

Στην πραγματικότητα, εκείνο που ενδιαφέρει τους Βρετανούς πολιτικούς είναι να αυξήσουν την ολοένα και μικρότερη συμμετοχή στις εκλογές

Βάσιμες πληροφορίες θέλουν τη βρετανική Εκλογική Επιτροπή να προτείνει σύντομα
τη μείωση του ορίου ηλικίας τόσο για το δικαίωμα του εκλέγειν όσο και για
εκείνο του εκλέγεσθαι. Δεν είναι λίγοι οι Βρετανοί αρθρογράφοι, ωστόσο, που
θεωρούν την πρόταση αυτή ένα ακόμα βήμα προς τον υποβιβασμό της δημοκρατίας σε
παιδικό παιχνίδι.

Το δικαίωμα ψήφου, αναφέρει η Τζένι Μπίστοου στο ηλεκτρονικό περιοδικό
«Spiked», κάτι που οι άνθρωποι έπρεπε κάποτε να αποσπάσουν διά της βίας από
τις αρχές, έχει μετατραπεί σε ένα είδος καραμέλας που μοιράζουν αφειδώς οι
πολιτικοί ηγέτες σε μια απέλπιδα προσπάθεια να προσελκύσουν περισσότερους
ψηφοφόρους στις κάλπες. H Μπίστοου θεωρεί πως τα βασικά επιχειρήματα για τη
μείωση του σχετικού ορίου ηλικίας στη Βρετανία από τα 18 στα 16 έτη είναι τόσο
παράλογα όσο και καιροσκοπικά.

Ένα από αυτά τα επιχειρήματα έχει να κάνει με τη «συνέπεια» – οι νεαροί
Βρετανοί μπορούν να κάνουν σεξ και να αγοράζουν τσιγάρα στα 16 τους, γιατί
λοιπόν να περιμένουν υποχρεωτικά μέχρι τα 18 προκειμένου να αποκτήσουν λόγο
όσον αφορά το ποιος τους κυβερνά; Την άποψη αυτή μοιάζει να ενστερνίζεται τώρα
και ο Βρετανός πρωθυπουργός, Τόνυ Μπλαιρ. Όπως επισημαίνει ωστόσο στους
«Times» ο Ντέιβιντ Ντένβερ, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του
Λάνκαστερ, το ότι «διαφορετικά δικαιώματα και υποχρεώσεις αποκτώνται σε
διαφορετικές ηλικίες» αποτελεί αναγνώριση του ότι δεν υφίσταται συγκεκριμένη
ηλικία για την ωρίμανση του ανθρώπου.

Στην πραγματικότητα, εκείνο που ενδιαφέρει τους Βρετανούς πολιτικούς είναι να
αυξήσουν την ολοένα και μικρότερη συμμετοχή στις εκλογές, ανησυχώντας, και
δικαίως, πως η χαμηλή συμμετοχή εγείρει ερωτήματα όσον αφορά τη νομιμότητα των
κυβερνήσεων που εκλέγονται. Προσπαθούν να πείσουν περισσότερους ανθρώπους να
ψηφίζουν προσφέροντας σε περισσότερους ανθρώπους δικαίωμα ψήφου. Προφανώς
αγνοούν το γεγονός ότι η μεγαλύτερη αποχή σημειώνεται στη νεώτερη ηλικιακή
ομάδα με δικαίωμα ψήφου: τους νέους 18-24 ετών.

Το παράδοξο για την Μπίστοου είναι πως η βρετανική κοινωνία από τη μία
πατρονάρει τους εφήβους, από την άλλη θέλει να τους πείσει πως λαμβάνει σοβαρά
υπόψη τις απόψεις τους. Φυσικά, επισημαίνει, η διάκριση ανάμεσα σε ένα «παιδί»
17 ετών και έναν «ενήλικο» 18 ετών είναι αυθαίρετη, και συχνά πολύ ενοχλητική
για τους 17χρονους. H διάκριση ωστόσο ανάμεσα στους ενήλικους και τα παιδιά
είναι απαραίτητη – κι αυτό κυρίως για χάρη των εφήβων. Οι νέοι χρειάζονται
χώρο να αναπτύξουν τις ιδέες τους, να συνεχίσουν τις δραστηριότητές τους, να
αποφασίσουν τι είδους ενήλικοι θέλουν να γίνουν. «H εμμονή με τον
μετασχηματισμό των εφήβων σε καλούς πολίτες», καταλήγει η Μπίστοου, «που
ψηφίζουν και συμμετέχουν και ανησυχούν χωρίς ποτέ να παρεκτρέπονται, στερεί τα
παιδιά από αυτές τις παιδικές ελευθερίες όπως ακριβώς υπονομεύει το κύρος των μεγάλων».