ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ H γλώσσα μας

Ο λόγος στους αναγνώστες:Ο Γ. Νικολαΐδης, Λυκούργου 220, Καλλιθέα,
γράφει:

«Κύριε Παπαδόπουλε,

με την άδειά σας, θ’ ασχοληθώ με την ωραία και πλούσια γλώσσα μας, που εμείς
οι ίδιοι την κακοποιούμε με την κακομεταχείριση που κάνουμε σ’ αυτήν και κατά
τη γραφή της, αλλά και στη ζωντανή χρησιμοποίησή της καθώς την ομιλούμε.

Αλλά η χειρότερη απαξίωση προέρχεται από τη συμβίωσή της με την αγγλική
γλώσσα. Επαφή, και όχι μικρή, έχουμε στην καθημερινή μας ζωή με την αγγλική
γλώσσα, ιδίως μέσω των MME που δεν φείδονται να χρησιμοποιούν αγγλικές λέξεις
στη θέση των ελληνικών.

Επαφή άμεση έχουμε καθώς κυκλοφορούμε στους δρόμους της Αθήνας και των άλλων
πόλεων, αφού στην πρωτεύουσα θέση στις μετόπες των καταστημάτων φιγουράρουν οι
αγγλικές επιγραφές των. Μπορώ να κατανοήσω την κατάχρηση χρησιμοποιήσεως των
ξενόγλωσσων επιγραφών και τίτλων στις τουριστικές περιοχές. Αλλά εκτός αυτών,
όπως είναι η Αθήνα και ο Πειραιάς, γιατί τόση κατάχρηση αυτών κατά τρόπο
ταπεινωτικό για τη γλώσσα μας; Θα μου πείτε, βέβαια, και στην Αθήνα και στον
Πειραιά όπως και στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες μεγάλες πόλεις όπως είναι και η
Πάτρα, κυκλοφορούν ιδίως στην τουριστική περίοδο ξένοι. Και εξ αυτού του λόγου
κατανοώ την ανάγκη των καταστηματαρχών να προσεγγίσουν εμπορικά τούς ξένους.
Αλλά αυτός ο λόγος δεν τους δικαιολογεί. Υπάρχει νόμος που επιβάλλει στην
αναγραφή των επιγραφών στη μετόπη των καταστημάτων να δίδεται πρωτεύουσα θέση
στην ελληνική, να προηγούνται στην ελληνική γλώσσα οι διάφορες επιγραφές και
τίτλοι των καταστημάτων και να έπονται, σε δεύτερη θέση, οι ξενόγλωσσες
επιγραφές, πράγμα που όμως δεν γίνεται και καμιά αρχή δεν ενδιαφέρεται για την
εφαρμογή του νόμου. Μα κι αυτό δεν πρέπει να κάνει εντύπωση, αφού στην Ελλάδα
μας όλοι το ξέρουμε πως οι νόμοι θεσπίζονται για να μην τηρούνται.

Αυτά που γράφω και υποστηρίζω για τη γλώσσα μας δεν προέρχονται από το
παραμικρό συναίσθημα σοβινισμού. Απλώς και μόνο υπερασπίζομαι τη γλώσσα μας,
διότι πιστεύω πως δεν είναι καθόλου σωστό να την παραμερίζουμε κατά τρόπον
αδιάφορο και ταπεινωτικό. Αλλά δεν είναι μόνο αυτά που έχουμε κάνει στη γλώσσα
μας. Την έχουμε γδύσει. Την έχουμε ξεγυμνώσει από τα στολίδια της, όπως ήταν
τα πνεύματα, οι περισπωμένες, οι βαρείες, που ήταν μεν τα στολίδια της αλλά
ήταν και τα… βαρίδια της! Θα ‘λεγα πως σ’ αυτήν την περίπτωση πείθομαι πως η
απλοποίηση που της έγινε είχε τη θετική της πλευρά. Και θα ‘λεγα σ’ αυτό το
σημείο πως και η ομορφιά έχει το κόστος της! Δυστυχώς, όμως, αρχής γενομένης
εν ονόματι της απλοποιήσεως, στη συνέχεια έγιναν κι άλλες απλοποιήσεις κι
αλλαγές, που δεν προήλθαν από αρμόδια πνευματικά όργανα της Πολιτείας, αλλά
από εμάς τους ίδιους, που ήθελε ο καθένας με το δικό του χέρι και με το δικό
του μυαλό να συμπληρώσει την επίσημη απλοποίηση γράφοντας όπως του…
γουστάρει! Συγγνώμη για την έκφραση. Πολλές λέξεις και ονόματα έχουν αλλάξει
πρόσωπο, εμφάνιση, άνευ αποχρώντος λόγου, χωρίς να εξυπηρετούν τη σωστή γραφή
της γλώσσας μας. Αναφέρομαι σε γνωστές λέξεις και ονόματα που πολλοί σήμερα τα
γράφουν διαφορετικά. Και ο Τύπος βέβαια. Π.χ. το επίθετο σατυρικός έγινε
σατιρικός. Τα αυγά έγιναν αβγά, ο βρυκόλακας έγινε βρικόλακας, η σαιζόν έγινε
σεζόν, ο σωφέρ έγινε σοφέρ και, τέλος, ο μεγάλος Σαίξπηρ έγινε Σέξπιρ. Και
άλλα πολλά παρόμοια».