Οι «Aγώνες» του παραγωγού…

Έγραφα χθες για τα «φιλικά νεύματα» του θεάτρου μας προς τους ταλαιπωρούμενους
μέσα στην αβεβαιότητα και στην ανεργία νέους του θεάτρου μας, τα οποία
«νεύματα» – ευτυχώς! – πληθαίνουν τα τελευταία χρόνια. Και τώρα έρχεται ο
Τάσος Παπανδρέου, ένας ιδιώτης παραγωγός – που δεν έχει την «πλάτη» ούτε
κρατικού θεάτρου ούτε επιχορήγησης του υπουργείου Πολιτισμού ούτε
κληροδοτήματος – και ιδρύει, με την πρωτοβουλία της νέας, ηθοποιού –
συγγραφέως Μαριάννας Κάλμπαρη – τους Θεατρικούς Αγώνες Νέων Δημιουργών. Χωρίς
να καλύπτει οικονομικά πλήρως τις παραγωγές που επελέγησαν για να
διαγωνιστούν, με τα οικονομικά έπαθλα των προσωπικών βραβείων που θα
απονεμηθούν να είναι απλώς συμβολικά αλλά με ένα Μέγα Πλεονέκτημα: η
βραβευμένη παράσταση να ανεβαίνει την επόμενη σεζόν σε θέατρό του με πλήρη
κάλυψη της παραγωγής – το όνειρο κάθε νέου.

…και το όφελος των νέων

Ο Τάσος Παπανδρέου έχει κατηγορηθεί για «ιμπεριαλιστική θεατρική πολιτική»
καθώς έχει «συγκεντρώσει» στα χέρια του πλήθος θεάτρων και για
«τηλεοπτικοποίηση» του θεάτρου. Ξεχνάμε βέβαια ότι είναι επιχειρηματίας και
όχι «πνευματικός ταγός» – τους «πνευματικούς ταγούς» είναι που φοβάμαι πια
περισσότερο που «κρύβονται» και τους «αγνούς καλλιτέχνες» που έκτισαν θέατρα
με «ξένα κόλλυβα» για να τα κονομάνε με το «άλλοθι» της τέχνης – … ούτε
Άγιος ούτε Μαικήνας. Που κινείται – και σε μια ανταγωνιστική αγορά οφείλει να
κινείται – με γνώμονα το κέρδος. Δεν ξέρω αν με την κίνηση αυτή θέλει, ως άλλη
μετανοούσα Μαγδαληνή, να «αποπλύνει» κάποιες «αμαρτίες» στις οποίες του έχουν
– του έχουμε… – υποβάλει ότι έχει υποπέσει. Ούτε αν είναι κίνηση
«διορθωτική» του «προφίλ» του. Αλλά η ουσία είναι – και σ’ αυτό επιμένω – ότι
από την κίνηση αυτή νέοι άνθρωποι θα ωφεληθούν.