Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Πλησιάζει περίπου ένας χρόνος από τότε που ξεκινήσαμε αυτή την στήλη.
Καθώς θα το έχουν ήδη αντιληφθεί οι αναγνώστες, κάθε τόσο η στήλη καταπιάνεται
– ή προσπαθεί να καταπιάνεται – με θέματα που δεν βρίσκονται και τόσο ψηλά στη
ιεραρχία των ειδήσεων και των mainstream προτιμήσεων. Με θέματα που «θίγουν» –
εκουσίως ή ακουσίως – στερεότυπα και παγιωμένες αντιλήψεις για τους άλλους,
προ παντός για τους μετανάστες. Έτσι, κάθε τόσο, προσωπικά γίνομαι και δέκτης
(ηλεκτρονικών) μηνυμάτων – φιλικών και μη – μέσω των οποίων οι αναγνώστες μού
κάνουν την τιμή να εκφράζουν τη γνώμη τους για όσα διαβάζουν από τη στήλη.

***

Σήμερα – και όχι απλώς για λόγους «επετειακούς» – σκέφτηκα να
παρουσιάσω αυτούσια δύο από αυτά τα μηνύματα. Και τα δύο αναφέρονται στο άρθρο
της προηγούμενης Τρίτης: «Άνθρωποι και ρίζες». «Δράστες» των μηνυμάτων είναι
μία Ελληνίδα και ένας μετανάστης. H κ. Ευαγγελία Καστριτσέα (γιατρός του
Κέντρου Υγείας Αρεόπολης Λακωνίας) γράφει: «Για τα όσα αναφέρεσθε στο άρθρο
σας δεν έχω προσωπική εμπειρία καθόσον η καταγωγή μου είναι 100% ελληνική.
Παρόμοια κείμενα όμως μας βοηθούν να συνειδητοποιήσουμε την πραγματικότητα που
μας περιβάλλει και να προσεγγίζουμε τους συνανθρώπους μας, Έλληνες και μη, με
έναν πιο ανθρώπινο τρόπο. Ταυτίζομαι απόλυτα μ’ αυτό που γράφετε, ότι τα
δέντρα έχουν ρίζες, όχι οι άνθρωποι και ότι η εξέλιξη απαιτεί άνοιγμα στο
διαφορετικό. Ελπίζω το κείμενό σας να άγγιξε και άλλους πολλούς ανθρώπους όπως
κι εμένα, γιατί όλοι κατά καιρούς χρειαζόμαστε κάποια ανάλογα ερεθίσματα που
να μας υπενθυμίζουν τα αυτονόητα».

***

Ενώ ο μετανάστης Νικόλα Νάστη – «δράστης» του δεύτερου μηνύματος –
είναι από την Αλβανία. Γράφει πως ήρθε στην Ελλάδα σε μικρή ηλικία – 12 χρόνων
– ακολουθώντας τους γονείς του στον δρόμο της ξενιτιάς. Σήμερα σπουδάζει
Διοίκηση Επιχειρήσεων στο TEI, στην Αθήνα. «Θα μπορούσε κάποιος να πει και να
σας αντιτείνει» – γράφει ο Νικόλα – «ότι εμείς οι μετανάστες είμαστε άνθρωποι
που δεν έχουν έντονο το αίσθημα του «ανήκειν», και ίσως αυτό δημιουργεί ένα
κενό μέσα μας. Αλλά θα μπορούσε κάποιος επίσης, που θα εξέφραζε και εμένα, να
πει ότι είμαστε άνθρωποι που έχουν αντί για μια πατρίδα, δύο. Κι εμείς
ενδιαφερόμαστε και για τις δύο. Στην ερώτηση αυτή που αναφέρεις και εσύ περί
πολέμου μεταξύ των δύο χωρών, που γίνεται από ορισμένους ανθρώπους οι οποίοι
είτε δεν ξέρουν ή δεν μπορούν να σκέφτονται αλλιώς, είτε εξυπηρετούν (ή
νομίζουν ότι εξυπηρετούν) τα συμφέροντά τους, εγώ αυτό που θα έλεγα είναι ότι
σε κάθε σύγκρουση υπάρχουν δύο στρατόπεδα που πολεμούν το ένα το άλλο. Υπάρχει
όμως πάντα και ένα τρίτο που πολεμά την ίδια την ιδέα του πολέμου. Ένα
στρατόπεδο που έχει ζωτικό συμφέρον να χτίζει την ειρήνη και το μέλλον. Και
ποιοι θα ήταν αυτοί που πρώτοι θα επάνδρωναν αυτό το κίνημα υπέρ της ειρήνης
και της συνύπαρξης αν όχι αυτοί που πατούν και στις δυο κουλτούρες, που έχουν
ζήσει κατά κάποιον τρόπο και τους δυο λαούς «στο πετσί τους»; Αυτοί που έχουν
κάνει τρόπο ζωής την ένωση και όχι τον διαχωρισμό, όπως πολύ σωστά με κάθε σου
άρθρο υποστηρίζεις. Οι μετανάστες λοιπόν είναι φορείς αυτής της ένωσης, της
συνύπαρξης και της εξέλιξης της κοινωνίας. Είναι (σ.σ.: οι μετανάστες) πολύ
πιο σημαντικό κομμάτι αυτής της κοινωνίας και αυτού του πολιτισμού, με αξία
που υπερβαίνει τους απλούς οικονομικούς υπολογισμούς των υπευθύνων, οι οποίοι
δυστυχώς δεν βλέπουν πέρα από το τώρα και πίσω από τους αριθμούς»…

Ο Γκαζμέντ Καπλάνι είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος