MATIEΣ Όλα, πακέτο!

Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου – κι αυτή τη φορά το «Παντελή» μου,
κυριολεκτικά: σήμερα είναι Τετάρτη και όπου να ‘ναι παραδίδω το χειρόγραφό
μου, που θα μιλάει και για τη M. Πέμπτη και για τη M. Παρασκευή και για το M.
Σάββατο και για την Κυριακή του Πάσχα και για τη Δευτέρα! Όλη η M. Εβδομάδα,
δηλαδή, πακέτο! Τι να βάλεις μέσα, τι ν’ αφήσεις απ’ έξω; Κι εδώ, σ’ αυτή τη
γωνιά της εφημερίδας, δεν μπαίνουν τα «Φαρμακεία» ή οι ειδήσεις που αφορούν
την «πώληση του ψωμιού κατά τας εορτάς», μα πράγματα άλλα…

Στο μεταξύ, κοντεύει να μού στρίψει με τον καιρό: την περασμένη Παρασκευή
διάβασα («Το Βήμα») ότι «το Σαββατοκύριακο θα είναι χειμωνιάτικο, με κρύο και
θυελλώδεις ανέμους» («Σύννεφα, λίγες βροχές, ισχυρούς ανέμους και παγωνιά
περιμένουν οι μετεωρολόγοι και αύριο το βράδυ. Μάλιστα, σήμερα, δεν
αποκλείεται να εκδοθεί και απαγορευτικό απόπλου για το νοτιο-νοτιοδυτικό
Αιγαίο, όπου οι άνεμοι μπορεί να φθάσουν και τα 9 Μπωφόρ…»). Και τι συνέβη;
H λιακάδα χάλαγε τον κόσμο! Στην Πρέβεζα, όπου βρισκόμουν, κυκλοφορούσα μ’ ένα
ελαφρύ ζακετάκι! Κι ας είχα πάρει παλτό μαζί μου!

Πάλι με τον καιρό την πάτησα τις προάλλες: στις 31/3, είχα γράψει ένα
χρονογράφημα με τίτλο «Γέλιο Μαρτιού». Έλεγα: «… Μα χτες, καθώς με θάρρεψε
το γέλιο του Μαρτιού/ και κίνησα να ξαναβρώ τ’ αρχαία τα μονοπάτια / στο πρώτο
μοσκοβόλημα ενός ρόδου μακρινού/ μού δάκρυσαν τα μάτια», τραγουδούσε ο
Παλαμάς, πριν από πολλά πολλά χρόνια. “Το γέλιο του Μαρτιού”. H ελπίδα. H
άνοιξη, που ήδη μπήκε στην Ελλάδα, στα πράσινα, στα κόκκινα, στα ροζ, στα
λευκά, γεμάτη αρώματα και υποσχέσεις…

Θέλω να μείνουμε στο Μάρτη, που το βράδυ θα μας κουνήσει το μαντίλι του
αποχαιρετισμού: εδώ και μια εβδομάδα έβγαλε “τραπεζάκια έξω”, γέμισε τα
μπαράκια και τις ταβέρνες του Ψυρή, του Βοτανικού, των Εξαρχείων, του
Κολωνακίου, της Πλατείας Αριστοτέλους, με χιλιάδες νέους – αυτά τα ευλογημένα
πλάσματα, που φιλιούνται στους δρόμους, ερωτεύονται, διεκδικούν δυνατά τα
δικαιώματά τους στη ζωή, αγωνίζονται και κάθε ανάσα τους είναι και μια ριπή
ανέμου ελευθερίας. Δεν ξέρω, αλλ’ αυτές οι ηλιόλουστες μέρες του Μάρτη, μού
θύμισαν Μεγάλη Εβδομάδα…».

Έγραφα κι άλλα. Αλλά, ώς το βράδυ, ο ουρανός είχε συννεφιάσει, έβρεξε και ήρθε
παγωνιά, που κράτησε πέντε μέρες! Αυτά. Να χαρείτε όλοι, τούτες τις άγιες
μέρες, να πάτε στον Επιτάφιο και μετά Καλή Ανάσταση!