Tα σκαλοπάτια του παραδείσου

Άδυτο Νάντα Ντέβι. Δεν έχει σημασία αν το σκαρφαλώσεις ή αν πέσεις, λένε οι ντόπιοι: και στις δύο περιπτώσεις φτάνεις στον παράδεισο

Μετά κυκλώστε αυτό το προστατευτικό τείχος με μιαν άλλη «τάφρο» και άλλο ένα
ψηλό τείχος από κορυφές, έτσι ώστε να υπάρχει ένα εσωτερικό και ένα εξωτερικό
ακροπύργιο, σαν τις οχυρώσεις μεσαιωνικού κάστρου. Αφήστε μόνο μία είσοδο στο
άδυτο της κοιλάδας στην καρδιά αυτού του συγκροτήματος – ένα φαράγγι το οποίο
διασχίζει ένας ποταμός που στραγγίζει τα νερά των παγετώνων των βουνών και
περνάει μέσα από τα τείχη του παραπετάσματος σχηματίζοντας ένα χάσμα τόσο
απότομο και άγριο που σου κόβει την ανάσα.

Ο θρύλος

Αυτός ο τόπος υπάρχει στην πραγματικότητα. Ονομάζεται Άδυτο Νάντα Ντέβι και
βρίσκεται στα Ιμαλάια, ανάμεσα στην Ινδία και το Θιβέτ. Και ο χείμαρρος που
ξεπηδάει από τις τρομερές πύλες του είναι μία από τις πηγές του Γάγγη, ίσως
του πιο ιερού από τους ποταμούς του κόσμου. H ιστορία αυτών που προσπάθησαν να
το προσεγγίσουν συχνά ήταν τραγική. Το Νάντα Ντέβι στοίχισε στο παρελθόν
πολλές ζωές.

Για πολλά χρόνια ήταν κλειστό σε όλους τους αλλοδαπούς λόγω της θέσης του, στα
σύνορα με το Θιβέτ. Αλλά το γεγονός ότι ήταν εντελώς απρόσιτο απλώς αύξησε τη
γοητεία του. Έγινε ένας από τους μεγάλους στόχους των ορειβατών. Αλλά κανείς
δεν μπορούσε να φτάσει στη βάση του. Οι καλύτεροι σε τρεις γενιές ορειβατών
έκαναν απόπειρες και όλοι απέτυχαν. Τα κατάφεραν ο Έρικ Σίπτον και ο X.B.
Τίλμαν. Όταν ξεκίνησαν για το Νάντα Ντέβι, το 1934, ο Σίπτον ήταν μόλις 26
χρόνων και ο Τίλμαν κάπου 10 χρόνια μεγαλύτερος. Αντίθετα απ’ ό,τι συνηθιζόταν
την εποχή εκείνη (μεγάλες, στρατιωτικού στυλ αποστολές, με πολλούς αχθοφόρους
και σειρά από καταυλισμούς), ξεκίνησαν μόνοι τους, μ’ ένα πουκάμισο ο καθένας,
σχεδιάζοντας να ζουν με ό,τι έβρισκαν στην πορεία. Βασίστηκαν στην ικανότητα
και το ένστικτο λίγων επιλεγμένων σέρπα (οδηγών) και μοιράστηκαν ό,τι είχαν
μαζί τους.

H «ντριμ τιμ»

Ο Μπιλ Άιτκεν με περίμενε στην πόρτα του σπιτιού του στο Δελχί. Είναι ένας από
τους λίγους ανθρώπους που ήξερα ότι είχε φτάσει στο Νάντα Ντέβι πριν η ινδική
κυβέρνηση κλείσει το Άδυτο, πριν από περίπου 20 χρόνια. Έκτοτε είναι ένα
απροσπέλαστο μέρος, ένας θρύλος, η γοητεία του οποίου αυξάνεται ακριβώς
επειδή, σε έναν κόσμο όπου τα πάντα φαίνεται πως είναι ανοικτά για τον
ταξιδιώτη, το Νάντα Ντέβι είναι κλειστό. Τουλάχιστον ήταν μέχρι τώρα.

«Και πώς τα κατάφερες να σε αφήσουν;» με ρώτησε ο Μπιλ. «Επειδή επικεφαλής της
αποστολής είναι ο Τζον Σίπτον και ο “Μπουλ” (Ταύρος) Κουμάρ», του απάντησα. Ο
Τζον Σίπτον είναι ο γιος του Έρικ Σίπτον. Και ο «Μπουλ» Κουμάρ είναι ίσως ο
πιο διάσημος εν ζωή ορειβάτης της Ινδίας. Είχε ηγηθεί της πρώτης ινδικής
ομάδας που αναρριχήθηκε στο Νάντα Ντέβι το 1964 – μόλις η δεύτερη επιτυχημένη
απόπειρα μετά τον Τίλμαν. Χρειαζόταν μια «ντριμ τιμ» σαν αυτή για να πειστεί η
απρόθυμη ινδική κυβέρνηση να μας αφήσει να πάμε.

Μονοπάτι τριάντα εκατοστών

H πορεία μας ήταν τόσο απίθανη ώστε, όταν την αναπολώ, μου φαίνεται αδύνατη –
σαν να περπατάς σε μια φανταστική εκδοχή ρόλερ-κόστερ της Ντίσνεϊλαντ χωρίς
δίχτυ ασφαλείας. Το μονοπάτι ελισσόταν πότε προς τα πάνω και πότε προς τα
κάτω, στένευε στα 30 εκατοστά, εξαφανιζόταν. Κατέληγε σ’ έναν στενό διάδρομο
ώς την κορυφή, γνωστό με την ονομασία «τα σκαλοπάτια για τον παράδεισο». Το
λένε έτσι, μου εξήγησε ένας ντόπιος, επειδή «δεν έχει σημασία αν το
σκαρφαλώσεις και φτάσεις στο Άδυτο ή αν πέσεις: και στις δύο περιπτώσεις
φτάνεις στον παράδεισο».

Όταν φτάσαμε, στάθηκα στην καρδιά του Άδυτου, περιτριγυρισμένος από τα βουνά.
Και τότε κατάλαβα αυτό που μου είχε πει ο Μπιλ Άιτκεν. Πως για να φτάσει
κανείς στο Νάντα Ντέβι, «πρέπει να πιστεύει σε κάτι, σε οτιδήποτε, που να έχει
διάρκεια».

Το βιβλίο του Χιου Τόμσον «Nanda Devi: a Journey to the Last Sanctuary»
κυκλοφόρησε χθες στη Βρετανία (Εκδ. Widenfeld & Nicolson)

LINK:

* www.thewhiterock.co.uk

Επιμέλεια: Γιώργος Αγγελόπουλος