Δρόμοι

Στο μυθιστόρημα…

… «Ο άνθρωπος με τα ζάρια», το 1971, ο Λιουκ Ράινχαρτ διηγιόταν την ιστορία
ενός ψυχοθεραπευτή που, κυριευμένος από πλήξη και απογοήτευση για τη ζωή,
αποφάσισε να το ρίξει στην τύχη. Μπροστά στις διαφορετικές επιλογές που του
τύχαιναν κάθε τόσο στη ζωή, έριχνε τα ζάρια για να αποφασίσει. Ό,τι του
έδειχναν, αυτό έκανε. Το βιβλίο ανέβηκε στο θέατρο τον περασμένο μήνα στο
Λονδίνο (ίσως να παίζεται ακόμη). Μάλιστα, εκτός από την πλοκή του έργου, η
τιμή του εισιτηρίου παίζεται και αυτή στα ζάρια. Καθένας που φτάνει στο ταμείο
ρίχνει μια ζαριά και πληρώνει ανάλογα. Το μήνυμα του βιβλίου είναι πως ο
άνθρωπος είναι ανίσχυρος. Το ανέβασμά του στο θέατρο έβγαλε το βιβλίο από την
αφάνεια. Πουλάει χιλιάδες αντίτυπα σε όλον τον κόσμο, όπου ολοένα και
περισσότεροι άνθρωποι δείχνουν να παραιτούνται από κάθε προσπάθεια μπροστά στα
δύσκολα και να το ρίχνουν στα ζάρια.

Καθένας…

… με την τύχη του – σαν να κλείνει μέσα της όλες τις περιπέτειες που θα βρει
κανείς μπροστά του στο πέρασμά του από τον κόσμο. Μοίρα αναπότρεπτη,
πεπρωμένο, υπέρτατη δύναμη που κυριαρχεί στη φύση και στις ανθρώπινες πράξεις.
H Ειμαρμένη ως θεότητα του πεπρωμένου πλάστηκε από τους αρχαίους Έλληνες
φιλοσόφους τον έκτο αιώνα προ Χριστού. «Είμαρτό μοι», έλεγαν οι Στωικοί. Είναι
γραφτό μου. Ειμαρμένο. Οι Στωικοί ήταν οι πιο φανατικοί θιασώτες της
μοιροκρατίας.

Οι τρεις Μοίρες…

… η Άτροπος, η Κλωθώ και η Λάχεσις έκαναν καθεμιά διαφορετική δουλειά. H
Κλωθώ έκλωθε σε ρόκα τη μοίρα των ανθρώπων, η Λάχεσις τύλιγε σε αδράχτι τα
παθήματά τους και η Άτροπος έκοβε με ψαλίδι το νήμα της ζωής τους. Πάνω από
αυτές καθόριζε τις αποφάσεις τους και την εξουσία τους η Ειμαρμένη, κόρη του
Χάους και της Νύχτας. Μια από τις φύσεις της Ειμαρμένης ήταν η Ανάγκη. Έτσι,
δεν ήταν καθόλου τυχαίο που οι αρχαίοι παρίσταναν την Ειμαρμένη τυφλή και
κουφή – το ίδιο κουφή και τυφλή όσο είναι η Ανάγκη μπροστά στην Επιθυμία.
Ανάμεσα στην Επιθυμία και την Ανάγκη τι υπάρχει;

Ο συμβιβασμός…

… σαν ένας μισθός που μας μέτρησαν στην παλάμη λειψό. Τίποτα δεν είναι
ευκολότερο από την αυταπάτη. Γιατί εκείνο ακριβώς που επιθυμεί ο άνθρωπος, του
αρέσει να το παίρνει για αληθινό, όπως έλεγε ο Δημοσθένης στον τρίτο
Ολυνθιακό. Ο συμβιβασμός είναι υψηλή τέχνη. Θέλει πολλή μαεστρία για να
μοιράζει κανείς την πίτα έτσι που καθένας να νομίζει πως αυτός πήρε το
μεγαλύτερο κομμάτι. Βέβαια υπάρχει (υπήρχε) και η Τζάνις Τζόπλιν: «Μη
συμβιβάζεσαι. Άλλον κανένα δεν έχεις εκτός από σένα».