Πατέρας είναι μόνο ένας…

«Ο χωρισμός με τη γυναίκα μου δεν ήθελα να σημάνει και το τέλος της
οικογένειας που είχα δημιουργήσει. Κράτησα εγώ τα δίδυμα αγοράκια μου. Τα
προβλήματα βέβαια που αντιμετώπισα και αντιμετωπίζω είναι πολλά. Εγώ είμαι
αυτός που πρέπει να φέρω το εισόδημα και παράλληλα να φροντίζω τα μικρά. Και
τι με αυτό; H χαρά που νιώθω είναι πολύ μεγαλύτερη από τους κόπους».

Ο κ. Ζήσης Ναλμπάντης, που ζει στην Αλεξανδρούπολη, χώρισε πριν από 5 χρόνια.
Οι δικηγόροι τού έλεγαν πως θα έχανε στο δικαστήριο και η πρώην σύζυγός του θα
κέρδιζε την επιμέλεια των παιδιών. Τελικά όμως την κέρδισε εκείνος. Τότε τα
δίδυμα ήταν μόλις πεντέμισι ετών. H μητέρα του και η αδελφή του μένουν στην
ίδια πολυκατοικία με εκείνον, έτσι τους πρώτους μήνες είχε σημαντική βοήθεια.
Σύντομα όμως τα ανέλαβε όλα εκείνος. «Αυτό που δεν ήξερα να κάνω ήταν να
μαγειρεύω. Με λίγη εντατική προσπάθεια το κατάφερα κι αυτό. Ακόμα όμως και το
διάβασμα, το πλύσιμο και το σιδέρωμα είναι ευχαρίστηση για μένα. Για να
μεγαλώσεις τα παιδιά σου πρέπει να ξενυχτάς μαζί τους, να ασχολείσαι συνεχώς.
Θέλει θυσίες, αλλά σε ανταμείβουν με ένα χαμόγελό τους» τονίζει.

Σαν τον κ. Ζήση Ναλμπάντη στην Ελλάδα ζουν μόνοι με τα παιδιά τους
περισσότεροι από 58.000 άνδρες, αναλαμβάνοντας να παίξουν τον ρόλο της μητέρας
και του πατέρα μαζί. Στις μονογονεϊκές οικογένειες με αρχηγό τον πατέρα
μεγαλώνουν σήμερα περισσότερα από 21.000 ανήλικα, εκ των οποίων τα 5.468 είναι
μικρότερα των 6 χρόνων.

Ο αριθμός των μόνων πατέρων, παρ’ όλο που σταδιακά αυξάνεται, είναι σαφώς
μικρότερος συγκριτικά με το αντίστοιχο των μόνων μητέρων στην Ελλάδα και
σύμφωνα με τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας υπάρχουν 292.485
μονογονεϊκές οικογένειες με μητέρα αρχηγό. Στις 93.000 από αυτές τις
οικογένειες μεγαλώνουν ανήλικα παιδιά. «Παίρνοντας ως δεδομένο πως η επιμέλεια
των μικρών παιδιών ανατίθεται κυρίως στη μητέρα, στην πλειονότητά τους οι
άνδρες που αναλαμβάνουν τα παιδιά είναι κυρίως χήροι ή εγκαταλελειμμένοι από
τη σύζυγό τους» εξηγεί η κ. Δήμητρα Κογκίδου, αναπληρώτρια καθηγήτρια
Ψυχολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Όπως επισημαίνει η κ. Κογκίδου, «οι μόνοι πατέρες συχνά ξεφεύγουν από την
κατάσταση της μονογονεϊκότητας καταλήγοντας σε μια νέα συμβίωση ή γάμο. Για
έναν άγαμο πατέρα ή χήρο είναι πιο εύκολο να ξαναφτιάξει τη ζωή του, επειδή
δεν βιώνει τον κοινωνικό στιγματισμό και αποκλεισμό που συνήθως αντιμετωπίζουν
οι άγαμες αλλά και οι διαζευγμένες μητέρες. Ακόμα όμως και αν δεν βρουν νέα
σύντροφο, οι νέοι πατέρες αντιμετωπίζονται από την κοινωνία με συμπάθεια και
συνήθως έχουν τη συμπαράσταση του οικογενειακού δικτύου όπως γονείς, αδέλφια κ.λπ.».

Λειτουργούν εξίσου αποτελεσματικά με τις γυναίκες

Από την πρώτη μεταβατική περίοδο που είναι και πιο δύσκολη, οι μόνοι
πατέρες νιώθουν συνήθως πιο σίγουροι με τον νέο τους ρόλο και πετυχημένοι στην
εκπλήρωση των νέων τους καθηκόντων. «Αλλάζει η αυτοεικόνα και η αυτοεκτίμησή
τους. Αισθάνονται πως στέκονται στα πόδια τους. Το γεγονός αυτό βοηθά και την
ψυχολογία του ίδιου του παιδιού» εξηγεί η αναπληρώτρια καθηγήτρια Ψυχολογίας
στο ΑΠΘ, κ. Δήμητρα Κογκίδου. «Παρά τις δυσκολίες, οι μόνοι πατέρες μπορούν να
λειτουργήσουν εξίσου αποτελεσματικά όσο και οι μόνες μητέρες» συμπληρώνει.

H έλλειψη προσωπικής ζωής το τίμημα

Σημαντικές δυσκολίες αντιμετωπίζει ο μόνος γονιός, πατέρας ή μητέρα,
επισημαίνει στα «NEA» η γενική γραμματέας του Πανελληνίου Συλλόγου
Μονογονεϊκών Οικογενειών κ. Θεοδώρα Τσιτσιπά. Οι δυσκολίες είναι πρακτικές –
οικονομικά προβλήματα, συνδυασμός εργασίας και φροντίδας των παιδιών – ενώ
σοβαρές είναι και οι ψυχολογικές συνέπειες – μοναξιά, άγχος λόγω φόρτου
ευθυνών. «Από την εμπειρία μου γνωρίζω πως ένα παιδί δεν μεγαλώνει εύκολα μόνο
με τη μητέρα ή τον πατέρα, γι’ αυτό τα ζευγάρια θα πρέπει να προσπαθούν αρκετά
ώστε να μη φθάσουν στον χωρισμό. Από την άλλη, ο ρόλος του μόνου γονέα είναι
πολύ βαρύς. H έλλειψη προσωπικής ζωής είναι το τίμημα που πληρώνει»

Τον δρόμο της «μοναξιάς» ακολούθησε και ο κ. Κώστας Σγούρας που έχασε τη
γυναίκα του στα 43 του χρόνια. H κόρη του τότε ήταν 9 χρόνων και ο γιος του
11. «Γύρισα από το νοσοκομείο στις 5 η ώρα το πρωί. Ξύπνησα τα παιδιά και τους
είπα: μείναμε οι τρεις μας τώρα. Τους εξήγησα πως από εδώ και μπρος εγώ θα
είμαι η μάνα και ο πατέρας μαζί. Για τα επόμενα 5 χρόνια η ζωή μου ήταν
δουλειά, σπίτι, δουλειά. Δεν ξαναπαντρεύτηκα ποτέ. Νομίζω πως θα κατέστρεφα τη
ζωή τους. Δεν ήθελα να κάνω άλλα παιδιά, ούτε ήθελα κανείς να έχει λόγο για το
πώς θα μεγαλώσω τα δικά μου. Αν, για παράδειγμα, η νέα μου σύζυγος μάλωνε τα
παιδιά μου δεν θα το ανεχόμουνα. Θα έπαιρνα το μέρος τους».