Ένας φόνος στις πλάτες μιας οικογένειας

Μέχρι τον Οκτώβριο του ’96 ο Πασχάλης Πάτσιος ήταν ένας ήσυχος
οικογενειάρχης. Μαζί με τη γυναίκα του Μαρία μεγάλωναν τα δυο τους παιδιά, στο
χωριό τους, το Ζάρκο Τρικάλων. Όλα άλλαξαν εκείνο τον Οκτώβριο. Ο 48χρονος,
τότε, μηχανικός αυτοκινήτων βίωσε την αβάσταχτη απώλεια του παιδιού του. Τόσο
ο ίδιος όσο και η γυναίκα του αποφάσισαν να τιμωρήσουν οι ίδιοι τον άνθρωπο
που θεώρησαν υπεύθυνο για τον θάνατο: τον 22χρονο, τότε, συγχωριανό τους
Γιάννη Δαρλαγιάννη.

Αλεξάνδρα Δαρλαγιάννη: «Το παιδί μου βρέθηκε σκοτωμένο με δυο σφαίρες, μέσα στο ταξί του», λέει η ηλικιωμένη μητέρα

H απόφαση της Δικαιοσύνης δεν τους ικανοποίησε. Μέσα τους είχαν αποφασίσει πως
η μόνη ποινή που του έπρεπε ήταν η θανατική. Ο συγχωριανός τους, που διωγμένος
από το χωριό κατέφυγε στη Λάρισα, βρέθηκε νεκρός λίγο μετά την Πρωτοχρονιά του
2002. Ως ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του κατηγορείται ο Πασχάλης Πάτσιος,
ο οποίος προφυλακίσθηκε πριν από πέντε ημέρες. Τη Δευτέρα για την ίδια
κατηγορία απολογείται η σύζυγός του Μαρία και μέσα στην εβδομάδα θα έρθει η
σειρά της κόρης τους Χριστίνας, 26 χρόνων σήμερα. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο
πλήρωσαν συμμορία Αλβανών οι οποίοι σκότωσαν τον Δαρλαγιάννη.

Το δυστύχημα – η καταδίκη. Επί έξι χρόνια η οικογένεια του Πασχάλη
Πάτσιου δεν έκρυβε πως ήταν αποφασισμένη να «πληρώσει» με θάνατο τον θάνατο
του παιδιού της. Ο Γιάννης Δαρλαγιάννης είχε χτυπήσει με το αυτοκίνητό του τον
17χρονο γιο τους, ο οποίος λίγο αργότερα είχε υποκύψει στα τραύματά του.
Τίποτα δεν χώριζε μέχρι εκείνη την ώρα τις δύο οικογένειες και τίποτα δεν τις
ένωνε. «Μια καλημέρα, όπως με όλους στο χωριό, είχαν μεταξύ τους», λένε
συγχωριανοί τους.

Στο δικαστήριο ο Γιάννης Δαρλαγιάννης καταδικάζεται σε ποινή φυλάκισης δύο
ετών με αναστολή. Ο Πασχάλης και η Μαρία Πάτσιου, μαζί με την 16χρονη – τότε –
κόρη τους αρχίζουν να εκτοξεύουν απειλές για τη ζωή του νεαρού. Κάθε μέρα, όλο
το χωριό ακούει τον μηχανικό και τη γυναίκα του να λένε πως θα σκοτώσουν τον
Δαρλαγιάννη. Ο ίδιος τα ακούει, από παντού νιώθει πιεσμένος, εγκλωβισμένος.
«Το παιδί ήταν συνέχεια χάλια. Σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Έλεγε
συνεχώς πως δεν έφταιγε για ό,τι είχε γίνει», λένε στο χωριό. «Ακούγαμε όλοι
τις απειλές από την οικογένεια του Πασχάλη. Ποιος να φανταστεί όμως ότι θα
έφταναν σ’ αυτό το σημείο; Όλοι όταν πονάμε, όταν έχουμε χάσει δικό μας
άνθρωπο, λέμε πολλά. Δεν φτάνουμε όμως σε τέτοιο σημείο», λέει κάτοικος του
Ζάρκου.

Οι απειλές – η φυγή. Οι απειλές γίνονται εντονότερες, στρέφονται όχι
μόνο κατά του Γιάννη Δαρλαγιάννη, αλλά εναντίον όλης του της οικογένειας. «Ο
Γιάννης αποφάσισε να φύγει από το χωριό, να μην τους προκαλεί με την παρουσία
του. Τον πόνο τους τον καταλαβαίναμε. Τον καταλάβαινε κι ο Γιάννης», λέει η
ηλικιωμένη μητέρα του Γιάννη Δαρλαγιάννη, Αλεξάνδρα. Ο γιος της εγκαθίσταται
στη Λάρισα. H ίδια μένει πίσω με τον ηλικιωμένο και άρρωστο σύζυγό της.

H οικογένεια Πάτσιου δείχνει να ησυχάζει με την απουσία του ανθρώπου που στη
συνείδησή της είχε καταδικάσει. Όλα δείχνουν να γυρίζουν στην παλιά
καθημερινότητα. H οικογένεια του μηχανικού δείχνει να προσπαθεί να συνέλθει
και να συνειδητοποιήσει την απώλεια. Ο χρόνος που περνάει όλοι νομίζουν πως
κλείνει τις πληγές. Ο Δαρλαγιάννης στρώνει ξανά τη ζωή του στη Λάρισα. «Όταν
πρωτοπήγε στη Λάρισα άνοιξε ένα μικρό μαγαζί με χαρτικά. Μετά όμως πήρε ταξί
και δούλευε ταξιτζής», λέει η κυρία Αλεξάνδρα Δαρλαγιάννη.

H προειδοποίηση. Όλα φαίνεται να κυλούν ήρεμα, ώσπου οι απειλές για τη
ζωή του τον βρίσκουν και στη Λάρισα. Το σοβαρότερο περιστατικό έγινε το
καλοκαίρι του 2001, λίγους μήνες μετά τον γάμο του. «Κάποιοι Αλβανοί του είπαν
ότι είχαν πληρωθεί για να αγοράσουν όπλο και να τον σκοτώσουν. Του είπαν πως
τους είχε βάλει ο Πάτσιος», λέει η Αλεξάνδρα Δαρλαγιάννη. «Όμως τον λυπήθηκαν,
του είπαν να προσέχει». Το συμβόλαιο θανάτου εκείνο το καλοκαίρι δεν
εκτελέσθηκε. Ο Δαρλαγιάννης ενημερώνει την Αστυνομία. Επί αρκετούς μήνες δεν
συμβαίνει τίποτα. Κανένας δεν τον ενοχλεί.

Τον Δεκέμβριο του 2001 στο Ζάρκο πεθαίνει ο πατέρας του. «Ήταν το πρώτο κακό
που μας βρήκε. Δεκαπέντε μέρες αργότερα (Ιανουάριος του 2002) το παιδί μου
βρέθηκε σκοτωμένο, με δύο σφαίρες, μέσα στο ταξί του», θυμάται κλαίγοντας η
ηλικιωμένη Αλεξάνδρα Δαρλαγιάννη.

«Πετάχτηκε… Δεν πρόλαβα…»

Ο Γιάννης Δαρλαγιάννης. Πρώτα οι απειλές, μετά η δολοφονία, τώρα η ώρα της κρίσεως για τους κύριους υπόπτους

Ήταν αρχές Οκτωβρίου του 1996. Λίγο μετά τις έξι το πρωί ο 22χρονος τότε
Γιάννης Δαρλαγιάννης ξεκινά με το αυτοκίνητό του για τη δουλειά του. Επικρατεί
πυκνή ομίχλη και η ορατότητα είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Την ίδια ώρα για
τη δουλειά του έχει ξεκινήσει και ο 17χρονος γιος της οικογένειας Πάτσιου. Το
παιδί δουλεύει και το βράδυ παρακολουθεί μαθήματα σε Τεχνική Σχολή. Το
αυτοκίνητο του Δαρλαγιάννη φρενάρει. «Τον είδα ξαφνικά. Πετάχτηκε μπροστά μου.
Δεν πρόλαβα», κατέθεσε στο δικαστήριο ο Δαρλαγιάννης. Ο νεαρός οδηγός σταματά
αμέσως. Βάζει το βαριά χτυπημένο παιδί στο αυτοκίνητο και το μεταφέρει στο
Κέντρο Υγείας της Φαρκαδόνας και από ‘κεί στο Νοσοκομείο Τρικάλων. Ο 17χρονος
είχε τραυματισθεί σοβαρά στο κεφάλι. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας μεταφέρεται
σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης. Κάποιοι μάλιστα, στο χωριό, λένε πως η
μεταφορά του στη Θεσσαλονίκη άργησε και χάθηκε πολύτιμος χρόνος. Το παιδί
υπέκυψε στα τραύματά του.

Οι Αλβανοί επίδοξοι εκτελεστές προειδοποίησαν…

Ο 28χρονος ταξιτζής Γιάννης Δαρλαγιάννης βρέθηκε δολοφονημένος μέσα στο ταξί
του, σε μια πάροδο της οδού Βόλου, στη Λάρισα. Οι δολοφόνοι του είχαν
επιβιβασθεί ως πελάτες και τον οδήγησαν στο συγκεκριμένο σημείο της πόλης,
όπου τον πυροβόλησαν δύο φορές στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Οι έρευνες της
Αστυνομίας στράφηκαν αμέσως στην οικογένεια Πάτσιου, αφού είχε προηγηθεί η
καταγγελία του θύματος και ήταν γνωστή η ιστορία του τροχαίου με θύμα τον γιο
της οικογένειας. Οι αστυνομικοί εντόπισαν και πήραν καταθέσεις από δύο
Αλβανούς που, όπως υποστήριξαν, είχαν δεχθεί πρόταση από τον 56χρονο, σήμερα,
Πασχάλη Πάτσιο για να σκοτώσουν τον Δαρλαγιάννη.

Εκείνοι, αφού είχαν πάρει τα λεφτά, ενημέρωσαν τον ταξιτζή. Στη συνέχεια
εντοπίσθηκαν τηλεφωνήματα της οικογένειας προς πέντε Αλβανούς και στοιχεία από
τραπεζικούς λογαριασμούς που τους συνέδεαν με την οικογένεια Πάτσιου.

Οι φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας εξακολουθούν να παραμένουν ασύλληπτοι και
εκτιμάται πως έχουν διαφύγει στην Αλβανία.