ΓNΩMH Mιμούνται τους μάρτυρες

Οι νεαροί Παλαιστίνιοι εξιδανικεύουν τους καμικάζι. Ο μαρτυρικός
θάνατος είναι ο τρόπος για να αποκτήσουν ισχύ και ταυτότητα. Οι γονείς τους,
που τους είδαν να ταπεινώνονται στη διάρκεια της ιντιφάντα, δεν αποτελούν πια
πρότυπο γι’ αυτούς. Τους έχουν αντικαταστήσει οι άνθρωποι της Χαμάς και της
ισλαμικής Τζιχάντ. Ακόμη και ο Αραφάτ έχει γίνει ένα σύμβολο αδυναμίας, ενώ ο
θάνατος του Γιασίν από τις ρουκέτες τον έκανε τον πιο σεβαστό μάρτυρα. Θα
εμπνεύσει πολλά παιδιά. Έρευνα στη Γάζα έδειξε ότι το 36% των δωδεκάχρονων
παιδιών το θεωρούν σπουδαία ευκαιρία να πεθάνουν ως «σαχίντ». Ο μάρτυρας
ενσαρκώνει εκείνο το οποίο θέλουν να γίνουν: είναι βαθιά θρησκευτικός,
θαρραλέος, προκαλεί την εξουσία του Σαρόν και είναι έτοιμος να θυσιάσει τον
εαυτό του στον παλαιστινιακό αγώνα. Επίσης, οι πόρτες του Παραδείσου θα είναι
ανοιχτές για να τους δεχθούν και να αρχίσουν μια νέα, ευτυχισμένη ζωή, πολύ
πιο διαφορετική από την καθημερινή μιζέρια. Για έναν ισλαμιστή, αυτή είναι μια
ιδανική κατάσταση. Υπάρχει πολλή οργή. Να μιλάει κανείς για ειρήνη, για μη
βία, εναντίον του φόνου αμάχων, θεωρείται από την υπόλοιπη κοινωνία σαν
προδοσία, σαν παράδοση στους Ισραηλινούς. Θέλει θάρρος για κάτι τέτοιο, γιατί
όποιος το κάνει, απομονώνεται αμέσως.

Το άρθρο του Παλαιστίνιου ψυχιάτρου Εγιάντ Σεράζ δημοσιεύθηκε στην
εφημερίδα «Corriere della sera».