Πολιτισμός: σημείο μηδέν

Έγραφα τις προάλλες για τη θεατρική και ευρύτερα την πολιτιστική ανυδρία των
κατάξερων τηλεοπτικών καναλιών, που πολιτισμό, τα δυστυχή, θεωρούν με ποιον το
κάνει η τάδε τραγουδίστρια και με ποια ο δείνα «ανερχόμενος» ζεν πρεμιέ. Και
για την, κατ’ εξαίρεσιν, περί θεάτρου άξια ύπαρξης εκπομπή-όαση «Θεατροπληξία»
για την οποία η ET1 πρέπει να καμαρώνει. Αλλά και στον Τύπο τα πράγματα
παρόμοια δεν είναι; Πού είναι τα πολιτιστικά περιοδικά πέραν των λογοτεχνικών;
Για τα τρέχοντα του θεάτρου, των τεχνών γενικά, πού μπορεί να διαβάσει κανείς
κάτι σοβαρό χωρίς να είναι «εξειδικευμένο»; Πού μπορεί να ενημερωθεί; Πού
είναι πια το «Θέατρο» του Κώστα Νίτσου; Πού είναι το «Θεατρικά», το
«Εκκύκλημα»; Ο «Θεατής» που άντεξε έως πρόσφατα; Τα σαλονικιώτικα «Θεατρικά
Τετράδια» της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης» αντέχουν ακόμα, αλλά κι αυτά
τοπικής εμβέλειας είναι και θέση προγράμματος της εκάστοτε παράστασης του
θιάσου επέχουν. Για τον πολύ κόσμο της Ελλάδας πολιτιστικά νέα αλίμονο είναι
οι κ… της τάδε τηλεπαρουσιάστριας ή του δείνα μοντέλου που κάποιος τις
έβγαλε και στο σανίδι ή οι δικέφαλοι του τάδε νέου ηθοποιού που τον
ξεβρακώσανε, τον δύστυχο, για τις «λειτουργικές ανάγκες» της παράστασης…
Τέλος πάντων…