Για τα μάτια της μόνο

Ωραίοι, πλούσιοι και διάσημοι… και όλοι οι άλλοι γύρω απλοί θεατές,
καλούμαστε να καταναλώσουμε και να επιστρέψουμε στο θεωρείο. Από τη γαλαρία,
κάποια στιγμή, το χιπχοπ βρέθηκε στη σκηνή των ωραίων, πλουσίων και
διασήμων… και κάτι πήγε να αλλάξει. Ακόμη και αν κάποιοι πήραν τους ρόλους
τους πολύ στα σοβαρά.

«Bittersweet» Blu Cantrell (Arista/BMG)

Έμαθε με τζαζ, μεγάλωσε με χιπχοπ και γοητεύει με στυλ, η Μπλου Καντρέλ κοντά μας

Σε μερικές περιπτώσεις, όπως της ωραίας Μπλου Καντρέλ, το μέλλον ήταν γραμμένο
στο DNA και κανείς – πόσο μάλλον η βιομηχανία που ακολουθεί κανόνες και
στατιστικές – δεν μπορούσε να μπει στη μέση και να αλλάξει το πεπρωμένο του
κοριτσιού. H Μπλου μαζί με τα αδέλφια της ακολουθούσε τη μητέρα της που
τραγουδούσε από το ένα τζαζ κλαμπ στο άλλο. Σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια, τα
παιδιά που μεγάλωσαν με τζαζ τη δεκαετία του ’80, στράφηκαν σε ένα άλλο «τζαζ»
είδος, τη σόουλ και το χιπχοπ. H Καντρέλ είχε γι’ αυτό όλα τα προσόντα.

Ωραία, θα πει ο καταναλωτής, άλλη μια χιπχοπ ντίβα από τις πολλές καλλίγραμμες
εκεί έξω – ωραία, πλην σωστά, η Καντρέλ κάνει καριέρα με φωνή, ταλέντο, όμορφα
μάτια και μερικά καλά κομμάτια, όπως εκείνο το παλιό της Hit «Em Up In
Style(ooops)» ή το «Breath» στην πορεία, που αναστάτωσε τα κλαμπ, σαν καυτό
κουτσομπολιό.

Όταν ξεκινάς τραγουδώντας με τη Φέιθ Έβανς και τον Παφ Ντάντι σε καλό θα σου
βγει. H ωραία Καντρέλ, επιπλέον, κάνει την καρδιά τού Σον Πολ να χτυπήσει και
να της χαρίσει ρέγκε συνεργασία, που τα άλλα κορίτσια θα ζήλευαν, αλλά στον
κόσμο του χιπχοπ μετράνε οι συμπάθειες (λες και μόνο εκεί συμβαίνει αυτό). Το
«Bittersweet» τώρα ακολουθεί τα σταθερά τακούνια της, με πιο χαμηλούς τόνους,
πιο ήπια μελωδικά γλυκά κομμάτια – στο Impatient μάλιστα παίζουν για χάρη της
νοσταλγικές ακουστικές κιθάρες και κάνουν και μία εμφάνιση «γκεστ» η Λιλ’ Κιμ
και ο Φατ Τζο, λες και το άλμπουμ ήθελε βαρύτητα για να πάρει πόντους.

H Μπλου Καντρέλ – και σημειώστε το αυτό – θα είναι μία από τις πρώτες κυρίες
που ανοίγουν τον χορό για αφίξεις hip hop και r’n’b καλλιτεχνών στα μέρη μας
(με συναυλία στο… Interni την Τετάρτη, στo bootycall πάρτι των Magna) και θα
έχει όλη τη συμπαράστασή μας, μήπως και ξεκολλήσουν τα συναυλιακά πράγματα του
τόπου, από τις ίδιες και τις ίδιες εμμονές. Στο «Ελ. Βενιζέλος» λοιπόν για την
υποδοχή.

«Meccano Mind» Syntax (Sony)

Στην περιοχή όπου οι ηλεκτρονικοί ήχοι συναντούν το ροκ βαδίζω πάντα
προσεκτικά, αν και – πρέπει να το πω – οι φόβοι μου σπανίως επιβεβαιώνονται.
Εδώ, φερ’ ειπείν, στους Syntax, το τοπίο είναι απόλυτα καθαρό έως
υποδειγματικό, με μία τάση να σκοτεινιάζει πάντα ατμοσφαιρικά, εκεί που το
ντουέτο των Γιαν Μπάρτον και Μάικ Τουρνιέ (των Fluke, κάποτε) εξερευνά το
«υποσυνείδητο» της μουσικής τους. Γιατί πέρα από αυτές τις άσκοπες φιλολογίες,
αποδεικνύεται με το Meccano Mind πως οι Syntax γράφουν τραγούδια, σαν το
«Message» και το «Bliss» (τα προσόντα του οποίου εκτίμησε και ο Φίλιξ Ντα
Χάουζκατ με ένα πρέπον ριμίξ), που μπορεί να θυμίζουν κάτι από Depeche Mode
και κάτι άλλο από Eurythmics, αλλά πιο πολύ στέκονται μόνα τους με αρχοντιά
και βάθος. Και ένα επιπλέον αβαντάζ, που ποιος δεν εκτιμά; – τα φωνητικά του
Μπάρτον, σφραγίδα στη ροή της μουσικής. Αυτό που φαίνεται στον ορίζοντα για
τους Syntax, είναι προφανώς το μέλλον. Και βγάζει λάμψη.

«They Died For Beauty» Ilya (Virgin)

H ομορφιά, λένε, είναι υποκειμενική υπόθεση… Αλλά εδώ, μου φαίνεται, θα
συμφωνήσουν οι πιο πολλοί, μιλάμε για κάτι αντικειμενικά ωραίο – το πρώτο των
Ilya έργο, ακόμη ένα στοιχείο που δείχνει πως κάτι τρέχει στον αέρα που
αναπνέουν οι άνθρωποι στο Μπρίστολ – με τη μελαγχολία, την ομορφιά, το
τριπ-χοπ και οτιδήποτε μελωδικό αγγίζει τις ευαίσθητες ψυχές. Δύο από αυτές, ο
Νικ Πούλιν και η Τζοάνα Σουόν που τραγουδάει και θυμίζει κάπου κάπου Νίνα
Σιμόν, βάζουν μαζί τους μια ορχήστρα να δουλέψει και σχεδιάζουν το σάουντρακ
της άνοιξης. Πάνω από αυτό, ένα πέπλο μουσικού σασπένς και ένα ρομαντικό
μυστικό που βγαίνει στη φόρα, στα πιο έξαλλα ξενύχτια. Οι Portishead, η
Goldfrapp και οι Massive Attack είναι μακρινοί συγγενείς, όσο οι Ilya
θυμούνται τις ρίζες τους. Από εκεί φεύγουν για να εξασκηθούν στις πιο ακραίες
τάσεις της μόδας. Ποιος τους πιάνει μετά.

Τόποι Αλλού

* Και όμως δεν είναι μόνο προορισμός των ρομαντικών της μουσικής.
Φιλότεχνοι και εικαστικοί έχουν επίσης δουλειά στο http: //www.ilya.uk.com.

* H εναλλακτική κουλτούρα κάνει γυμναστική και ασκεί τα αντανακλαστικά
της http: //www.counterculture.co.uk.

* Από τις πηγές του χιπχοπ, με θέση και άποψη το http: //www.thesource.com, περιοδικό που
δικαιώνει την ιστορία του.