ΦANI APNTAN «Mου αρέσουν οι παρεκτροπές»

«Ίσως οι ευτυχισμένες γυναίκες να μην έχουν ζήσει ιστορίες για να πουν», λέει στα «NEA» η Φανί Αρντάν

H Φανί Αρντάν είναι η μεγάλη απούσα του 5ου εν Αθήναις Φεστιβάλ Γαλλικού
Κινηματογράφου, αλλά και η μεγάλη παρούσα στη «Ναταλί» της Αν Φοντέν, μια
ταινία με άφθονα και υπόγεια ερωτικά ρεύματα. Μακαρίζω την τύχη μου που
πρόλαβα να συναντήσω από κοντά αυτό το εκρηκτικό πλάσμα, την τελευταία
σύντροφο του Φρανσουά Τριφό, τη μητέρα του παιδιού του. Δύο μήνες πριν από το
φεστιβάλ Film Francais. Όχι φυσικά στην Αθήνα, αλλά στο Παρίσι, στην πρώτη
παγκόσμια, δημοσιογραφική, πρεμιέρα της ταινίας.

Είναι σύμπτωση που και στις «8 γυναίκες» αλλά και στη «Ναταλί» βρίσκετε
παρηγοριά στη γυναικεία συντροφιά;

«Προφανώς η “εικόνα” μου ταιριάζει στις φαντασιώσεις των σκηνοθετών».

H πιο κατάλληλη για ρόλους παρεκτροπών;

«Μου αρέσουν οι παρακτροπές» (με χειμαρρώδες γέλιο). «Κοιτάξτε, η “Ναταλί”
είναι μια ομολογία. Ύστερα από τόσα χρόνια γάμου, η επιθυμία πεθαίνει.
Επομένως, κάτι πρέπει να γίνει. Για να διατηρηθεί η σχέση μου με τον Ζεράρ
(εννοεί τον Ντεπαρντιέ, στην ταινία φυσικά) πρέπει να βρεθεί μια… άλλη
γυναίκα. Έτσι αποφασίζω να “προσλάβω” μια πόρνη (την Εμανουέλ Μπεάρ) με τον
όρο να μου περιγράφει τις εμπειρίες της με τον άντρα μου!».

Κάπως βολικό. H αντίπαλος είναι πόρνη…

«Είναι δύσκολο να το καταλάβει ένας άντρας. Μια γυναίκα το βλέπει διαφορετικά.
H πράξη της συζύγου δεν δηλώνει ταπείνωση αλλά πόνο. Άλλωστε και για τις δύο
αυτές γυναίκες το σεξ δεν είναι απόλαυση αλλά… υποχρέωση. Οι επιθυμίες της
νόμιμης συντρόφου είναι νεκρές. Οι ερωτικές πράξεις της πόρνης είναι εντελώς
επαγγελματικές. Κάπου εκεί, σε αυτό το ουδέτερο σεξουαλικό σημείο, συναντώνται
δύο διαφορετικά πλάσματα. H σχέση τους αρχίζει σαν συναλλαγή αλλά στο τέλος
καταλήγει σε φιλία».

H Αν Φοντέν είχε πει πως υπογείως η σχέση είναι ομοφυλοφιλική…

«Είναι και ομοφυλοφιλική. Κάτω από τη φιλία, υπόγεια και αόρατα, κυκλοφορεί
ρεύμα αισθησιασμού».

Επομένως η γυναίκα, είτε πόρνη είτε σύζυγος, έχει τον απόλυτο έλεγχο πάνω
στον άνδρα.

«Το σινεμά είναι μια στιγμή ζωής. Βλέπουμε πράγματα που έχουν συμβεί στους
άλλους ή σε εμάς».

Να τολμήσω να ρωτήσω αν είχατε παρόμοια εμπειρία;

«A πέσατε έξω. H αληθινή ζωή είναι πιο συναρπαστική».

Όπως;

«Όταν με κάνουν ταινία θα δείτε».

Ιστορίες μιας ευτυχισμένης γυναίκας;

«Ίσως οι ευτυχισμένες γυναίκες να μην έχουν ζήσει ιστορίες για να πουν».

Τότε ιστορίες μιας δυστυχισμένης;

«Ανάμεσα στην ευτυχία και τη δυστυχία υπάρχει και η ενδιάμεση περιοχή».

Νομίζω πως αυτό ακριβώς υποδύεστε σε πολλούς ρόλους σας.

«H γυναικεία ευαισθησία προκύπτει μέσα από μια έμφυτη αντίφαση. Όσο μια
γυναίκα φαίνεται να έχει εγκαταλειφθεί και να παρασύρεται από τη “μοίρα” της
τόσο από την άλλη αρχίζει να ελέγχει την κατάσταση. Εσείς οι άντρες δεν
μπορείτε να το καταλάβετε αυτό».

Ούτε το Ζεράρ Ντεπαρντιέ;

«Ο Ζεράρ έχει ένα μοναδικό χάρισμα. Μαζί του ξεχνάς την ύπαρξη της μηχανής».

Είναι αλήθεια ότι κάποτε είχατε πει πως δεν θα θέλατε να ζήσετε μαζί του
μια ολόκληρη ζωή;

«Κοιτάξτε, κανείς δεν είναι ικανός να παίξει όλους τους ρόλους. Πάντως ο Ζεράρ
έχει κάτι, μια “ζωώδη” ανθρωπιά. Υπάρχουν ελάχιστοι άνθρωποι ικανοί να πουν
“σ’ αγαπώ”. Ένας από αυτούς είναι και ο Ντεπαρντιέ».

«Είμαι ευγνώμων που με παρασύρουν στην κωμωδία»

Ξεκινήσατε παίζοντας τραγικές ηρωίδες αλλά τελευταία σάς βλέπουμε σε πιο
ανάλαφρες ταινίες…

«Είμαι ευγνώμων απέναντι στους σκηνοθέτες που με παρασύρουν στην κωμωδία.
Ξέρετε γιατί; Επειδή λόγω της έμφυτης κλίσης μου προτιμώ το “μαύρο” και την
τραγωδία. Όσο και ν’ ακούγεται εξωφρενικό είμαι απαισιόδοξη εκ γενετής!».

INFO

5ο Φεστιβάλ Γαλλικού Κινηματογράφου στον «Απόλλωνα» της Σταδίου, το Γαλλικό
Ινστιτούτο Αθηνών (έως 25 Μαρτίου) και το «Ολύμπιον» Θεσσαλονίκης (26/3-1/4).
Για τους φίλους του Cine Club των «ΝΕΩΝ», που στηρίζει το φεστιβάλ, θα
διατίθεται καθημερινά περιορισμένος αριθμός προσκλήσεων από το ταμείο της
αίθουσας, ύστερα από ανταλλαγή με τα ειδικά κουπόνια (με σειρά προτεραιότητας).